จ้าวจือจือตะลึงงัน 'บุรุษผู้นี้! ท่านมียางอายบ้างหรือไม่'
เมื่อเห็นแววตาที่มองมาคล้ายจะกล่าวหา แม่ทัพหนุ่มเผยรอยยิ้มจางๆคล้ายมีคล้ายไม่มี
"ข้าปวดเมื่อยยิ่งนัก เ้าคิดอันใด?รีบมาทุบไหล่ให้ข้า"
เสียงเรียบเย็นกล่าวอย่างเป็การเป็งานพลางบิดตัวเล็กน้อยอย่างปวดเมื่อย
ร่างเล็กจ้องมองบุรุษตรงหน้า สีหน้าของเขาเรียบสงบไม่ผิดปกติแต่อย่างใด
'เป็ข้าระแวงไปเอง?'
ร่างเล็กจำใจเดินอ้อมไปด้านหลัง กำหมัดเล็กๆของนางทุบไปบนหัวไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของแม่ทัพหนุ่ม
'อา!เหตุใดแค่ได้กลิ่นหอมของนางเข้าร่างกายของข้าก็ร่ำร้องหาแล้ว'
แม่ทัพหนุ่มลอบโอดครวญบางสิ่งภายใต้ชั้นในเริ่มขยายตัว ผ่านไปไม่กี่อึดใจร่างสูงกลับทนไม่ไหวขยับกายถอยมาด้านหลัง จนเหลือระยะห่างจากนางไม่ถึงคืบกลิ่นบุรุษเพศกำจายออกมา
"อึก!"
ร่างเล็กหายใจสะดุดเมื่อได้กลิ่นที่คุ้นเคย ลำคอคล้ายแห้งผากจนเผลอกลืนน้ำลาย ร่างสูงได้ยินชัดเจนใบหูของเขาชาวาบ!แผ่ลามไปถึงหัวใจ! ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อีกร่างสูงตวัดมือดึงร่างเล็กหอมกรุ่นนั่งลงบนตักแกร่ง แผ่นหลังนุ่มนิ่มแตะลงกับอกแกร่งของเขา สองมือกอดรัดเอวคอดกิ่วอย่างแ่เบา
'อืม!กลิ่นของนางดีย่ิง' ร่างสูงลอบสูดกลิ่นคนงามในอ้อมแขน
จ้าวจือจือตะลึงงัน ไม่คาดคิดว่าเขาจะกล้าถึงเพียงนี้ 'สิบกว่าวันที่อยู่ร่วมกันเขาสุภาพมาตลอด เหตุใดตอนนี้จึงกล้าทำตัวรุ่มร่ามถึงเพียงนี้'
"ท่านแม่ทัพ..ท่านรังแกข้า"เสียงหวานใสกล่าวประท้วง
"หึ!หึ!"
เสียงหัวเราะเบาๆผ่านลำคอชวนใจเต้น ร่างเล็กเผลอแลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้ง
ร่างสูงโน้มตัวลงมากระซิบเบาๆ
"ใช่..แล้ว"
เสียงทุ้มต่ำลากยาวแ่เบามาร้อนลมร้อนผ่าว..ใบหูของนางชาวาบไปแล้ว!
ทันใดนั้นความร้อนสายหนึ่งส่งผ่านไปที่พวงแก้มและใบหูของคนบนตัก ชายหนุ่มมองดูจนหัวใจคันยุบยิบ เผลอจุมพิตแ่เบาที่ใบหูแดงแจ๋นางด้วยความหลงใหล
"..." ร่างเล็กโดนสะกดด้วยความอ่อนโยนแสนเร่าร้อนจนแข็งทื่อผ่านไปสักครู่สติจึงคืนกลับมา
"ปล่อยข้า"
ร่างเล็กดิ้นรนขัดขืนเพื่อหลุดพ้นจากการโอบกอดของเขา แต่กลับััถึงความร้อนผ่าวตึงแน่นที่แนบชิดอยู่กับก้นของนาง บังเกิดบรรยากาศอันวาบหวามคลุมเครือ ลู่หยางััร่างนุ่มนิ่มอย่างโหยหาโอบรัดร่างเล็กแแ่วางคางลงบนไหล่หอมกรุ่นของนางสูดดมซอกคอขาวผ่องเบาๆ จ้าวจือจือร้อนวาบขึ้นมา กลั้นใจบิดตัวหนีเรือนกายร้อนผ่าวของเขา
"อ่าส์!จิ้งจอกน้อย อยู่นิ่งๆ"
เสียงต่ำแหบพร่ากระซิบขึ้นฟันคมงับใบหูน่ารักของนาง พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเพื่อคลายความรุ่มร้อนในอก เขา้านางมากเกินไปนางทรมานเขามาร่วมครึ่งเดือนแล้ว!
"ท่าน!..ท่านช่างไร้ยางอายนัก"
เสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย ไอร้อนจากร่างกายและลมหายใจที่แนบชิดของเขาแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กหายใจติดขัดสะท้านเบาๆ ชายหนุ่มััรับรู้แอบยกยิ้มภูมิใจ ร่างกายของนางตอบสนองเขาเป็อย่างดีเสมอ ร่างสูงเร่งเบียดสะโพกแนบชิดถูไถลจนคนในอ้อมแขนเริ่มอ่อนระทวย ริมฝีปากหยักสวยงับใบเล็กหูกระซิบแ่เบา
"ใช่..ข้าเป็"
เสียงแหบพร่าชวนหลงใหลขานรับระคนหยอกล้อ
"!!!"จ้าวจือจือ
มือซ้ายโอบกอดร่างนุ่มนิ่มพลันขยับเลื่อนลงปลดผ้าคาดเอวนางช้าๆ หญิงสาวเหมือนรับรู้ได้ มือเล็กตะครุบจับมือเขาไว้
"ท่านจะทำอันใด?"
เสียงหวานเอ่ยขัดเบาหวิวราวเสียงกระซิบ
"ช่วยเ้าปลดผ้า"
ร่างสูงตอบกลับตาใสพ่นลมหายใจร้องผ่าวคล้ายยั่วยวนให้ทนไม่ไหว มืออีกข้างเลื่อนขึ้นบนนิ้วยาวเรียวแหวกสาบเสื้อจนแทบจะหลุดจากตัวง่ายๆ
"แต่..ข้าไม่..้า!"
เสียงหวานสั่นพร่ากระท่อนกระแท่น มือเล็กอีกข้างตะครุบจับฝ่ามือของเขาลากผ่านส่วนไหนก็สร้างความร้อนผะผ่าวไปทั่ว
"แต่ข้าอยาก...ช่วย"
เสียงครางต่ำเจือแหบนิดๆกล่าวล่อลวง พลางเดินหน้าสอดปลายนิ้วหายเข้าไปในสาบเสื้อ สะกิดแ่เบาผ่านเอี๊ยมตัวน้อยรัดติ้วปลายยอดอกอวบตั้งชันทันที เขาเร่งรีบลงมือต่อปลายนิ้วบดบี้เคล้นคลึงเคล้ารังแกนางผ่านเนื้อผ้านุ่ม ความเสียวซ่านจากยอดอกส่งตรงไปยังเบื้องล่างส่วนนั้นเริ่มเยิ้มแฉะจนหญิงสาวเผลอครางออกมา
"อ่า!แต่ข้าไม่! อ๊า!ปล่อยข้า"
เสียงแหบหวานครางออกมา จ้าวจือจือนึกอับอายกับเสียงที่ไม่น่าเชื่อว่าเป็ของตัวเอง
ยิ่งนางขัดขืนส่วนล่างยิ่งัักันอย่างรุนแรงความวาบหวามคลุมเครือแสนหวาน ท่อนลำร้อนบวมเปล่งแทบทนไม่ไหวเริ่มกระตุกเข้าหาสะโพกบาง ร่างเล็กขนลุกซู่ขยับสะโพกหนี ลู่หยางเหมือนโดนบรรยากาศอันวาบหวามรัญจวนสะกดจนเผลอพูดความในใจออกมา
"อ่า! อ่าส์! จิ้งจอกน้อย!เ้าอยากััหรือไม่"
เสียงครางผสานลมหายใจหอบกระเส่าของเขาทำเอาร่างเล็กเรี่ยวแรงหดหาย
'ััอันใด!! แม้แต่คำพูดเช่นนี้ก็กล้ากล่าวออกมา ข้าประเมินหนังหน้าของบุรุษผู้นี้ต่ำเกินไป'
ร่างเล็กลอบโอดครวญโดนคำพูดน่าอับอายกระตุ้นจนร่างกายร้อนผ่าว
นางเพียง้าหลบหนีผ่านกระโจมหลังนี้คิดไม่ถึงจะเป็การส่งเนื้อเข้าปากเสือ ผู้ใดจะคิดว่าแม่ทัพน้อยผู้แสนเ็าสง่างามจะกลายร่างเป็หมาป่าหิวโหย
"ท่านมัน..ไร้ยางอาย!"
เสียงด่ากลับเบาหวิวดุจเสียงกระซิบ แม่ทัพหนุ่มยกยิ้มพึงใจมือทั้งสองข้างเคลื่อนไหวลูบคลำส่วนเว้าส่วนโค้งขาวนวลเนียน ปลายยอดอกสีหวานทั้งสองข้างถูกนิ้วเรียวร้อนรังแกจนบวมแดง ริมฝีปากหยักสวยจูบไซร้ซอกคอขาวผ่องจนลมหายใจร้อนแผ่ออกมา เรียกเสียงครางหวานผสานลมหายใจหอบกระเส่าจากร่างเล็กเป็ระยะ จ้าวจือจือนอนอ่อนระทวยในอ้อมแขนแม่ทัพหนุ่ม
บัดนี้ใบหน้าเล็กของนางแดงระเรื่อดวงตาคู่สวยฉ่ำหวาน เหงื่อเม็ดเล็กเกาะตามไรผมเรียบลื่นรอบกรอบหน้า อาภรณ์หลุดรุ่ยทรวงอกอวบใหญ่ของนางหลุดพ้นสาบเสื้อเอื๊อมตัวเล็กถูกเขาปลดออกนานแล้ว ปลายยอดด้านหนึ่งถูกเขารังแกจนบวมแดงนางนอนทอดกายอ่อนระทวยพิงอกเขา ส่งเสียงด่าทออู้อี้ผสานเสียงครางหวานจากปากเล็กน่ารักของนางเป็ภาพที่ตระการตายิ่งนัก ทันใดนั้นหัวใจของเขาเหมือนได้รับการเติมเต็มความหวานชนิดหนึ่งเอ่อออกมา ก้มลงจุมพิตบางเบาที่ขมับนาง
"หืม!เ้ายังไม่ตอบ..ัั..หรือไม่"
ริมฝีปากหยักสวยแนบชิดกับใบหูร้อนของนางส่งเสียงกระซิบแหบพร่าล่อลวง ประสานงานกับร่างกายส่วนล่างที่ขยับเสียดสีบดบี้ท่อนลำร้อนผ่าวกับก้นนุ่มนิ่มของนาง
"อ๊า!ลู่หยาง!หยุดอ๊า!"
ร่างเล็กครางกระเส่าหวานพลางยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง พยายามฝืนเกร็งตัวไว้ถูกเขาปลุกเร้าจนเสียวซ่านไปทั้งร่าง จ้าวจือจือไม่รู้จะรับมือกับบุรุษผู้นี้อย่างไรดี
ตึก!ตึก!
'ลู่หยางจากปากนาง..ช่างไพเราะยิ่งนัก'
แม่ทัพหนุ่มฟังเสียงแหบหวานครางชื่อตัวเองจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ขยับเปลี่ยนท่าจับนางนอนลงบนเก้าอี้ตัวยาว คร่อมทับอยู่้าก้มหน้าลงมองคนงาม
"เ้าอยากหยุด?"
เสียงดุจแม่เหล็กเจือแววตาหยอกเย้า ดวงตาคู่งามมองเข้าไปในดวงตาแหลมคม ที่เผยให้เห็นประกายไฟแห่งความปรารถนาฉายชัดในแววตาดำลึกเหมือนกระแสน้ำวนชวนหลงใหล ร่างเล็กเหมือนถูกดึงดูดร่างกายเผลอตอบสนองตรงกับใจ ส่ายหัวเบาๆอย่างหลงใหล
แววตาคมเข้มกระตุกไหวใบหน้าหล่อเหลาเผยความยินดี ก้มลงจุมพิตหน้าผากนาง
"เด็ก..ดี!"
เสียงชมวาบหวามกระตุ้นร่างเล็กจนสะท้านเบาๆ
ชายหนุ่มก้มลงจุมพิตริมฝีปากเล็กน่ารักของนาง จากนั้นลากริมฝีปากลงต่ำจูบต้นคองามระหงสูดดมกลิ่นกายสาว ขบกัดหยอกเย้ากระดูกไหปลาร้าแสนสวยของนาง แล้วเลื่อนลงมาบนูเาอวบเด้ง จูบปลอบโยนรอยแดงบนปลายยอดแ่เบามืออีกข้างก็สะกิดเขี่ย หัวนมทั้งสองข้างตั้งชูชันทันทีร่างเล็กสะท้านเผลอแอ่นทรวงอกอวบใหญ่รับัั
"อ้า!!" จ้าวจือจือรับััอ่อนโยนจากเขาด้วยความลุ่มหลง ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเสน่หา ยกมือขึ้นััใบหูกรอบหน้าและปลายคางสากของเขา ตาคู่สวยมองเข้าไปในดวงตาคมสวยหัวใจพลันสั่นสะท้านขึ้นมา
'อา!!ข้าอยากให้เขาข้าอีกครั้ง..ก่อนที่ข้าจะจากไป'
เสียงจากส่วนลึกภายในจิตใจะโร่ำร้อง ไวเท่าความคิดปากเล็กกระซิบออกมา
"ลู่หยาง!ข้า้าท่าน!้าให้ท่านเติมเต็มข้า!"
เสียงแหบกระเส่าออดอ้อนขอ แม่ทัพหนุ่มรับฟังจนเืในกายเดือดพล่าน
1K
![เทพจักรพรรดิเจ้าพิภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668294_8882288.webp)
