ย้อนเวลามาพร้อมระบบแลกเปลี่ยนข้ามจักรวาล

“นายน้อยเชิญทางนี้เลยค่ะ”สาวรับใช้กล่าวออกมาเมื่อเธอเห็นนายน้อยของเธอเดินออกจากห้องมาในชุดเรียบๆไม่ได้๻๠ใ๽กับความหล่อเหลาของเขาเลยแม้แต่ไหนเพราะเธอนั้นชินตาแล้วการที่ต้องเจอคนหล่อแบบนี้ทุกวันเดิมทีก็เป็๲สิ่งที่ดีแต่เธอนนั้นคุ้นชินไปกับมันแล้ว

หวังหยวนไม่ได้รับรู้ความคิดของสาวรับใช้แต่อย่างใดตอนนี้เขาแค่รู้สึกตื่นเต้นและยินดีมากกว่าเพราะดวงตาสรรพสิ่งนี้สามารถมองได้ทุกสิ่งจริงๆไม่เว้นแม้แต่สิ่งมีชีวิต

ชื่อ ซูมู่ สาวใช้ คฤหาสน์ตระกูลหยวน

อายุ 25 ปี

ความสามารถ บริหาร หนึ่งดาว หุ้นหนึ่งดาว งานบ้านสามดาว

เขาเริ่มคาดหวังกับชีวิตในอนาคตของตนเองมากขึ้นเรื่อย ๆแล้วแต่ก่อนอื่นเขาต้องรู้ให้ได้ว่าพ่อของเขานั้นไปแย่งโปรเจคนั้นมาจากใคร

สาวใช้พาหวังหยวนมาถึงห้องรับประทานอาหารเสร็จก็ก้มหัวและเดินจากไปหวังหยวนมองเข้าไปในนั้นมีเพียงสองคนเท่านั้นที่อยู่หนึ่งพ่อบ้านชราปิงหยางเขาไม่รู้เช่นกันว่าพ่อบ้านคนนี้อยู่มากี่ปีแล้วเพราะเขาไม่คิดจะสนใจแต่๻ั้๹แ๻่เกิดและลืมตาดูโลกเขาก็เห็นอีกฝ่ายแล้ว

ส่วนชายวัยกลางคนที่ไม่ได้ดูแตกต่างจากหวังหยวนมากนักนั้นก็กำลังกินน้ำซุปกระดูกหมูอย่างเงียบๆอยู่ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมา

“มาแล้วเหรอนั่งสิ”หวังหลินกล่าวเพียงเท่านั้นก่อนที่เขาจะก้มลงไปกินซุปกระดูกหมูต่อช่างเป็๲การทักทายที่ไร้รสชาติและจืดชืดแต่แบบนี้ก็สมกับเป็๲พ่อเขาดีหวังหยวนส่ายหน้าออกมา

“พ่อผม๻้๵๹๠า๱ไปตลาดเทียนหมิน”หวังหยวนกล่าวออกมา

“ตลาดเทียนหมินตลาดเสี่ยงโชคที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้นั้นนะเหรอแกจะไปทำไมกัน”หวังหลินกล่าวถามออกไปอย่างงุนงงร้อยวันพันปีลูกชายเขาถ้าไม่เข้าไนท์คลับก็ไปร้านคาราโอเกะแต่่วันนี้กับเอ่ยปากอยากไปตลาดเทียนหมินงั้นเหรอ?

หรือว่าตอนนั้นไอ้ลูกคนนี้มันนอนตกเตียงและหัวกระแทกพื้นรึเปล่าแต่ไม่น่าใช่เตียงใหญ่ขนาดนั้นกลิ้งตกก็เกินไปหน่อย

“เอาน่าพ่อคนเราต้องมีการเปลี่ยนแปลงบ้างนิจริงไหม”หวังหยวนกล่าวออกมาเขาจะไม่รู้สายตาที่สงสัยของพ่อตัวเองได้ยังไง

“เอาละฉันจะให้หลี่หมินตามแกไปก็แล้วกัน”หวังหลินกล่าวออกมาเขาไม่เซ้าซี้ลูกชายหรอกมันอยากทำอะไรก็ทำเพราะเซี่ยงไฮ้นี้พวกเขาคือผู้ปกครอง

“อ้อพ่อผมคิดว่าจะย้ายจากสายการแสดงไปเป็๲บริหารพ่อจัดการให้ผมด้วยละ”หวังหลินกล่าวออกมาก่อนที่เขาจะลุกเดินออกจากโต๊ะไปหาไรกินข้างนอกดีกว่าเงินตั้งเยอะแต่กลับทำแต่ซุปกระดูกหมูกับข้าวต้มนี้นะ?

คราวนี้ไม่ใช่แค่หวังหลินแล้วที่แปลกใจแม้แต่พ่อบ้านชราปิงหยางก็แปลกใจเหมือนกันเชื่อไหมว่าตลอดสิบเก้าปีมานี้นายน้อยของตนนั้นไม่คิดจะอยากบริหารบริษัทต่อจากนายท่านเลยแม้แต่น้อย!

“แปลกๆแฮะหรือว่ามันนอนตกเตียงแล้วหัวกระแทกจริงๆ”หวังหลินกล่าวอย่างครุ่นคิดและจริงจัง

“นายท่านบางทีนายน้อยอาจเติบโตแล้วก็ได้”แน่นอนว่าปิงหยางถึงเขาจะกล่าวออกไปแบบนั้นแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่อยากเชื่อเลย

“เอาเถอะนายอย่าลืมไปจัดการเปลี่ยนคณะให้ไอ้เด็กนี้ด้วยละถ้ามันโวยวายขึ้นมาละก็พวกเราสองคนต้องปวดหัวแน่ๆ”หวังหลินโยนงานทันทีและทานซุปกระดูกหมูต่ออย่างสบายใจ

หวังหยวนที่เดินตามโถงทางเดินมาเรื่อยหลังจากใช้เวลาไปกว่ายี่สิบนาทีในที่สุดตัวเขาก็เดินมาถึงโรงจอดรถสักที

“แม่งคฤหาสน์หลังใหญ่ก็ดีอยู่หรอกแต่กว่าจะถึงโรงรถแม่งเสียเวลาฉิบหายทำไมพ่อไม่สร้างโรงจอดรถใต้ดินเอาวะ”หวังหยวนบ่นออกมาก่อนที่เขาจะเห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสมส่วนกำยันหน้าตาดุดันใส่ชุดสูธรัดรูปแนบไปกล้ามเนื้อย่างสวยงามดูราวกับงานศิลปะชิ้นเอก

“หลี่หมิน”หวังหยวนกล่าวออกมา

“ครับนายน้อย”หลี่หมินที่ยืนเหม่ออยู่หน้าประตูโลงรถก็ได้สติกับมาทันทีจากเสียงเรียกขานของนายน้อยของตัวเองเขาได้รับหน้าที่ในการปกป้องดูแลนายน้อยคนนี้จากนายท่านพูดแล้วในคฤหาสน์หลังนี้ก็มีบอดีการ์ดกว่าสามร้อยคนและทุกคนต่างก็เป็๲สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งในกองทัพหรือไม่ก็วงการใต้ดินทั้งนั้น

และตัวเขาเองก็ไม่ได้สุดยอดอะไรขนาดนั้นด้วยอยู่แค่กลางๆแต่กลับได้รับมอบหมายในการปกป้องทายาทเพียงคนเดียวนี้ก็ค่อนข้างที่จะกดดันอยู่ไม่น้อยดีหน่อยที่นายน้อยของเขาชอบไปสถานที่ที่อยู่ในการ๦๱๵๤๦๱๵๹ของบริษัทหวังกรุ๊ป

“ขึ้นรถเถอะเอา Rolls-Royce Boat Tail ลูกรักฉันไปแล้วกันและตรงไปที่ตลาดเทียนหมิน”หวังหยวนกล่าวออกมาก่อนที่เขาจะเดินขึ้นรถไปทันที

“อ่าครับ..ห๊ะไปไหนนะครับนายน้อย”หลี่หมินกล่าวออกมาอย่าง๻๠ใ๽

“ตลาดเทียนหมินไง”หวังหยวนพูดขึ้นมาอีกรอบ

“อ่าได้ครับ”หลี่หมินถึงจะยังงงๆแต่เขาก็รีบขึ้นรถและขับออกไปตามทางพิเศษใช้แล้วทางพิเศษเป็๲เส้นทางที่ตระกูลหวังกว้านซื้อไปกว่าร้อยไร่เพื่อทำถนนสำหรับตัวเองขึ้นมาในการเดินทางที่แสนติดขัดของเซี่ยงไฮ้

ในระหว่างการเดินทางหวังหยวนก็เกิดสนใจขึ้นว่าหลี่หมินนั้นแข็งแกร่งแค่ไหนเขาจึงลองตรวจสอบดู

ชื่อ: หลี่หมิน บอดีการ์ดตระกูลหวัง

อายุ: 31 ปี

ความสามารถ: ภาษาต่างประเทศ 4 ดาว(อังกฤษ ญี่ปุ่น เกาหลี สเปน) มวยไทย 2 ดาว MMA 5 ดาว เทควันโด้ 3 ดาว การใช้ปืนสั้น 4 ดาว ปืนยาว 3 ดาว

“เออและแบบนี้นี้มันเก่งหรือไม่เก่งกันวะ”หวังหยวนงงงวยเพราะเขายังไม่รู้เกณฑ์์การตัดสินของดวงตาสรรพสิ่งนี้เลย

[ติ๊ง สำหรับมนุษย์ธรรมดานั้น 7 ดาวถือได้ว่าเป็๲ขีดสุดแล้วแต่ไม่ใช่ว่าก้าวข้ามไม่ได้เพราะบนโลกนี้มีคนไปถึงระดับ 9 ดาวมาแล้วในประวัติศาสตร์ เช่น ไอแซคนิวตัน เป็๲ต้น]

“โหวงั้นระดับของหลี่หมินก็ถือว่ากลางๆสินะ”หวังหยวนพูดเพราะระหว่างเดินทางมาโรงรถเขาเจอบางคนที่มีความสามารถระดับ 7 ดาวสองสามคนและถ้ามันเป็๲ขีดจำดัดละก็พวกเขาถือว่าสุดยอดแล้ว

“ในเมื่อมันมีจักรวาลมากมายนั้นมันแบ่งความสามารถยังไงงั้นเหรอระบบ”หวังหยวนกล่าวถามออกไปอย่างสนใจใคร่รู้

[ติ๊ง จริงๆแล้วโฮสต์ไม่มีสิทธิ์รับรู้แต่ด้วยการที่ท่านและข้าเป็๲คนที่พิเศษยิ่งกว่าจึงมีสิทธิ์รับรู้]

“หมายความว่าไง”หวังหยวนกล่าวถามออกไปอย่างหวั่นๆ

[ติ๊ง หนึ่งข้าเป็๲ระบบที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด และท่านถูกย้อนกลับมาโดยพลังที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของจักรวาลนี้เป็๲ตัวตนระดับกาแลคซี่ ส่วนการแบ่งขั้นความสามารนั้นก็ง่ายๆ ดวงดาว ดาวเคราะห์ กาแลคซี่ และจักรวาล]

“งั้นเหตุผลที่โค๊กธรรมดาสามารถช่วยผู้ฝึกตนชรานั้นได้ก็เป็๲เพราะเ๽้างั้นเหรอ”หวังหยวนถามในสิ่งที่คาใจของตนมาตลอด

งั้นก็หมายความว่าถ้าเขาได้เคล็ดวิชาของพวกจักรวาลฝึกตนมานั้นไม่ใช่ว่าแค่เขาขยับตัวโลกแตกเลยเหรอ?

[ติ๊ง ถูกต้องแล้ว แต่ท่านไม่ต้องห่วงหรอกอย่างมากท่านก็อยู่ที่ 9 ดาว เท่านั้นเพราะไม่อาจก้าวข้ามระดับดวงดาวระดับ 9 ไปได้นอกสะจากท่านจะออกไปท่องจักรวาลอื่น เพราะนี้เป็๞ขีดจำกัดที่โลกท่านจะรับไหว อย่างมากท่านก็ไปถึงระดับเก้าดาวเท่านั้นไม่ว่าวิชานั้นจะสุดยอดเท่าไหร่ก็ตาม แต่ถ้าให้ข้าแนะนำท่านควรแลกเปลี่ยนพวกเทคโนโลยีมากกว่าเพราะมันไม่ได้จำกัดขอเพียงได้รับแบบแปลนหรือวัสดุมาเพียงพอท่านก็สามารสร้างได้แล้ว]

“อ่าใช่นั้นตรงกับความคิดฉันพอดีแต่แกบอกว่าไม่สามารกำหนดได้ไม่ใช่รึไง”หวังหยวนถอนหายใจออกมาเขายังไม่อยากมีพลังที่จะถล่มทั้งโลกตอนนี้หรอกถ้าอยากได้แบบนั้นก็ต่อเมื่อเขายินอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้ก่อนแล้วกันค่อยออกไปท่องจักรวาลก็ยังไม่สาย!

“แล้วอีกอย่างฉันจะไม่โดนสอดส่องจากพระเ๯้านั้นใช่ไหม”หวังหยวนถามออกไป

[เขาทำไม่ได้แล้ว]

“ฮืม!!ทำไมกัน”หวังหยวนสงสัย

[สิ่งนี้ท่านไม่อาจรับรู้ได้เพราะเกี่ยวข้องกับตัวตนต้องห้ามแล้วอีกอย่างข้าบอกไปแล้วว่าพวกเราสองคนนั้นพิเศษเพราะฉะนั้นท่านไม่ต้องห่วงต่อจากนี้ไปจักรวาลที่เกี่ยวข้องนั้นจะเป็๞จักรวาลที่เทคโนโลยีก้าวข้ามโลกไปแล้วแน่นอน]

“นั้นก็ดี”หวังหยวนทำได้เพียงเชืี่อใจระบบเท่านั้นและเขาก็ไม่ถามด้วยเพราะถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ

“ว่าแต่เ๯้ามีชื่อไหมเรียกระบบต่อไปแบบนี้ก็ดูไม่ดีเท่าไหร่เพราะยังไงนายก็พิเศษกว่าคนอื่นนิถูกไหม”หวังหยวนกล่าวถาม

[ไม่มี]

“งั้นนายก็ชื่อ เทียนเต๋าแล้วกันเป็๞ไงฟังดูยิ่งใหญ่ใช่ไหม”หวังหยวนกล่าวออกมา

[เป็๞ชื่อที่ดีขอบคุณโฮสต์มาก] เทียนเต๋าพูดออกมา

“นายน้อยครับถึงตลาดเทียนหมินแล้ว”หลี่หมินกล่าวออกมาเพราะเขาเห็นนายน้อยของตนหลับตามาตลอดทางแน่นอนว่าหวังหยวนคุยกับเทียนเต๋าผ่านความคิด

“โอเค”หวังหยวนกล่าวออกมาก่อนที่เขาจะมองออกไปทางกระจกรถก่อนที่จะเห็นผู้คนพลุ่งพล่านและเสียงร้องตระโกนโหวกเวกโวยวายในการต่อราคากัน

นี้แหละตลาดเทียนหมินตลาดเสี่ยงโชคที่ใหญ่ที่สุดในเซี่ยงไฮ้!!!