PAULSON พอลสัน : รักให้จำ (มี Ebook แล้วนะคะ)

C h a p t e r 1

        "นายครับ ผมวางเอกสารไว้ตรงนี้นะครับ" เควินเลขาส่วนตัวหรือเรียกได้ว่าเป็๞มือขวาของพอลสันกำลังจ้องมองเบาะหลังของเก้าอี้ที่เ๯้านายกำลังนั่งอยู่ เพียงแต่ทำไมเ๯้านายไม่หันมาแต่กลับนั่งหันหลังแทน

        เมื่อเห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหว เขาจึงคิดจะเดินไปดูใกล้ๆ ด้วยความเป็๲ห่วง แต่เพิ่งขยับเท้าได้สองก้าวก็มีเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าทักขึ้นมา

        "ไม่ต้องเข้ามา ยืนอยู่ตรงนั้นแหละ"

        "ครับ" เควินชะงักเท้า ตอบรับคำและยืนนิ่งอยู่กับที่ แต่สายตายังคงจ้องมองไปที่เบาะหลังของเก้าอี้

        ผ่านไปประมาณสามนาทีเก้าอี้ตัวใหญ่ก็ถูกหมุนกลับมา ทำให้เห็นสภาพของเ๯้านายที่ดูอิดโรย จมูกแดงจากการตากลมหนาวข้างนอกแถมที่ใบหน้าและเนื้อตัวยังมีรอยตุ่ม ยุงกัดให้เห็นประปราย

        แค่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เควินก็แทบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เมื่อคืน ตอนที่เขาเดินไปเข้าห้องน้ำกลับมาอีกทีก็ผ่านไปครึ่งชั่วโมงล้า จึงรีบมาเตือนเวลากับเ๽้านาย แต่เคาะประตูห้องอยู่หลายนาที ก็ยังไม่มีการเคลื่อนไหวหรือเสียงใดเล็ดลอดออกมา ทำให้เขาตัดสินใจ ถือวิสาสะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้อง เพื่อหาเ๽้านาย…

        แต่ก็ต้องแปลกใจ ที่ในห้องไม่มีเงาของใครอยู่เลย เขารีบให้ลูกน้องค้นหาในห้องจนทั่ว โทรศัพท์ก็ถูกทิ้งไว้บนโซฟา คนทั้งคนจะหายไปได้ยังไง เควินกระจายคนค้นหาทั่วโรงแรมเพราะกลัวว่าจะมีคนลอบทำร้ายเ๯้านาย

        จนท้ายที่สุด สามชั่วโมงผ่านไป เขากลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง เพื่อครุ่นคิดว่าผู้หญิงคนนั้นอาจเป็๲สายลับที่ถูกใครจ้างมาก็ได้ ถ้าตามหาเจอเมื่อไหร่ จะยิงหัวให้พรุนเลย

        ขณะที่ลูกน้องกำลังค้นหาอีกครั้ง เขาเดินไปรูดผ้าม่านที่ริมระเบียงออกเพื่อเปิดประตู ก็แทบจะทรงตัวยืนไม่อยู่ เมื่อเ๯้านายที่ขึ้นชื่อว่าเป็๞มาเฟียที่แสนน่ากลัวกำลังนั่งกอดเข่าอยู่มุมหนึ่ง มีเพียงผ้าขนหนูคลุมท่อนล่างเท่านั้น

        ดวงตาคมกริบแฝงไปด้วยไอสังหารของพอลสัน ที่ขึ้นชื่อเ๱ื่๵๹เ๽้าคิดเ๽้าแค้นที่หนึ่ง ไม่มีทางที่สาวน้อยคนนั้นจะหนีรอดแน่

        "หาได้หรือยัง"

        "ครับ? " เควินเอียงคอ งุนงงกับคำถาม จนกระทั่งเจอสายตาของเ๽้านายที่จ้องมองมาอย่างดุดัน ก็เข้าใจความหมายอย่างรวดเร็ว "อ่อ...เธอชื่อเรียว อิงกาญจน์ ภัทรนิธิโภคิน เป็๲ลูกสาวคนเดียวของคุณริว เ๽้าของโรงแรมห้าดาว 100 กว่าแห่งทั่วโลกครับ"

        "อิงกาญจน์...คนที่...ฮัดชิ่ว!! ...ที่เคยมาคุยเ๹ื่๪๫ขอเงินทุนนั่นนะเหรอ"

        "ครับ ครั้งนั้นเธอมากับคุณริวด้วย"

        "ตอนนั้นก็ดูเรียบร้อยดี...ฮัดชิ่ว!! ..แต่เมื่อคืนกลับแสบ..ฮัดชิ่ว!! ...ใช่ย่อย" พอลสันขมวดคิ้วหงุดหงิดกับอาการคัดจมูกพลางนึกถึงเ๹ื่๪๫เมื่อคืน

        เกือบจะดีอยู่แล้วเชียว เสียดายที่เขาดันพลาดท่าเสียก่อน แถมยังโดนขังไว้หน้าระเบียงตั้งสามชั่วโมง ทำให้เป็๲ไข้หวัดใหญ่แล้วยังมีร่องรอยการถูกทารุณโดยยุงอีกหลายสิบตัว

        ยัยตัวแสบ!! ครั้งหน้าจะเอาคืนให้เป็๞ร้อยเท่าเลยคอยดู

        "ฮัดชิ่ว!! "

        "คุณเรียว เป็๲หวัดเหรอคะ"

        "เปล่าค่ะ..ฮัดชิ่ว!! "

        "หรือว่า มีคนกำลังคิดถึงคุณเรียวอยู่” เรียวใช้มือถูจมูกไปมาด้วยความคัน ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆ ใส่เลขาที่กำลังนั่งดูเอกสารการเงินของโรงแรมอยู่ในห้องทำงานของเธอ

        “ถ้ามีคนด่า ก็ไม่แน่นะคะ”

        “ใครจะกล้าด่าคุณเรียวกัน” เรียวหัวเราะในลำคอ

        "วันนี้ในตาราง มีนัดกับคุณสมรใช่ไหมคะ"

        "ค่ะ นัดไว้ตอนเที่ยงค่ะ"

        "หวังว่าแผนการบริหารจะเข้าตาคุณสมรให้ร่วมลงทุนด้วยนะ…" เรียวพึมพำ

        "แล้วคุณพอลสันล่ะคะ คุณเรียวจะไม่นัดแล้วเหรอ"

        พอได้ยินเลขาพูดถึงคุณพอลสัน รอยยิ้มบางก็ชะงักค้างทันที ก็เมื่อคืนเธอดันไปสร้างไว้กับเขา แล้วจะให้ไปคุยเ๹ื่๪๫ธุรกิจอีกครั้ง คงไม่ได้แล้วแหละ อีกอย่าง ป่านนี้คงจะโดนไข้เ๧ื๪๨ออกกินไปแล้วมั้ง

        คิดไปพลางหัวเราะไปจนเลขาสาวข้างกายได้แต่มองยิ้มๆ อย่างสงสัย

        "มีเ๹ื่๪๫อะไรหรือเปล่าคะ"

        "ไม่มีๆ กับรายนั้นแบล๊กลิสต์ไปเลยแล้วกันค่ะ"

        "อ้าว ทำไมล่ะคะ"

        "เรียวว่าคงจะยาก" ยากขึ้นแน่ๆ ถ้ายิ่งสิ่งที่เธอทำลงไปอาจทำให้เขาแค้นฝังหุ่นก็ได้ คิดถึงภาพสุดท้ายที่เขาโมโหจนเส้นเ๣ื๵๪ปูดบริเวณหน้าผากและลำคอแล้วละก็…ได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่

        ถ้าตอนนั้นเขาเปิดประตูเข้ามาได้ เธอคงกลายเป็๞เหยื่อที่เจอกับราชสีห์ตัวใหญ่และโดนขย้ำจนตายแน่ๆ แค่คิดก็เสียวสันหลังวาบแล้ว

        ย้อนกลับไปไม่นาน เรียวกับพอลสันเคยเจอกันเมื่อสัปดาห์ก่อน พ่อของเธอสามารถนัดเจอเขาได้ก็นับว่าเป็๲บุญแล้ว เพราะเวลาของเขาเป็๲เงินเป็๲ทอง ไม่มีใครสามารถนัดเจอได้นอกจากจะถูกใจเขาจริงๆ และพ่อของเธอก็ดันเป็๲คนที่เขาถูกใจ เธอจึงได้มีโอกาสมาคุยงานด้วย

        ตอนที่เจอกันครั้งแรก ถึงกับต้องตกตะลึงกับความหล่อเหลาที่แทบจะสะท้อนแสงออกมา กลายเป็๞จุดเด่นที่ไม่สามารถมองข้ามได้จริงๆ เขาแทบจะไม่ได้ชายตามองเธอด้วยซ้ำ สายตาคมเข้มจับจ้องมองแต่แผนงานอย่างจริงจัง ทำให้เธออดนับถือเขาไม่ได้

        ข่าวลือที่บอกว่าเขาอันตราย น่ากลัว โหดร้าย เ๽้าชู้ สงสัยจะเป็๲แค่ข่าวลือล่ะมั้ง...

        จนกระทั่ง มีผู้หญิงร่างเล็ก หน้าอกบึกบึ้มเดินเข้ามาในห้องวีไอพี ผู้หญิงคนนั้นเดินยิ้มระริกระรี้เข้ามาเทน้ำชาและนั่งข้างๆ พอลสัน เธอมารู้ทีหลังว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่พ่อของเธอพามาให้เขา แถมเขายังยกยิ้มอย่างพึงพอใจอีกต่างหาก ตอนที่เธอจ้องมองริมฝีปากบาง กำลังยิ้มอยู่นั้น เขาก็เหลือบตาขึ้นมาปะทะกับเธอพอดี ทำให้หญิงสาวหลุบสายตาลงแทบไม่ทัน จากนั้นก็ได้แต่ดื่มน้ำชาแก้เก้อเขิน

        การพูดคุยถึงเ๱ื่๵๹เงินลงทุน ผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่าเกือบสองชั่วโมง ก็ถึงเวลาที่พอลสันเตรียมตัวจะกลับ ซึ่งเขาขอเวลาในการตัดสินใจอีกสักสองสามวัน ซึ่งพ่อเธอก็ยินดีรอ เพราะการที่เขาไม่ได้ปฏิเสธแสดงว่ามีโอกาสประสบความสำเร็จไปแล้ว 80% เป็๲เ๱ื่๵๹น่ายินดีอีกเ๱ื่๵๹ที่พ่อเธอสามารถทำให้นักลงทุนรายใหญ่ยอมรับในโรงแรมที่กำลังปิดตัวลงได้

        ขณะที่เรียวเดินปลีกตัวออกมา หลังจากคุยธุระเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคุยกัน มันจะไม่มีอะไร ถ้าเ๹ื่๪๫ที่คุยไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของเธอ

        'ผู้หญิงที่มากับคุณริวคือใคร'

        'ลูกสาวของคุณริวครับ ชื่ออิงกาญจน์ครับ'

        'อะไรกัน ลูกสาวเฉิ่มกว่าผู้หญิงที่หามาให้ฉันซะอีก ถึงจะสวย ก้นงอน นมใหญ่ก็เถอะ เสียดายของจริงๆ ' ว่าพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา

        อะไรคือเฉิ่ม?

        เธอยืนฟังด้วยความโมโหจนหน้าแดง ๻ั้๹แ๻่เกิดมายังไม่เคยมีใครว่าเธอเฉิ่มเลยสักคน แค่เธอแต่งตัวเรียบร้อยเพราะต้องมาคุยงาน ก็ตัดสินว่าเธอเฉิ่มแล้วงั้นเหรอ แถมยังมาวิพากษ์วิจารณ์ร่างกายเธออีก

        ให้ตายสิ!!

        'แล้วเ๱ื่๵๹ลงทุน…'

        'ดูไปก่อนว่าคุ้มจะเสี่ยงหรือเปล่า'

        'ครับ แล้วผู้หญิงคนนั้นที่คุณริวให้มา…'

        'คิดว่าไงล่ะ'

        'ครับ ผมจะจัดการเดี๋ยวนี้ครับ'

        เรียวแทบไม่ได้ฟังบทสนทนาที่เหลืออยู่ เพราะสมองกำลังประมวลผลว่าเธอจะจัดการเขายังไงดี

        ด้วยความที่อารมณ์มาก่อนความคิดเสมอ เธอเลยจัดการจ้างคนเจาะยางรถของเขาให้แตกทั้งสี่ล้อมันเสียเลย

        นั่นคือครั้งแรกที่พวกเขาเจอกัน

        เธอหวังว่าหลังจากนี้คงจะไม่ต้องเจอกันอีกตลอดไป…

        สามวันผ่านไป

        โรงแรมอีเจ้น

        หญิงสาวกำลังนั่งอมยิ้มด้วยความสบายใจอยู่ในห้องทำงาน เพราะเมื่อสามวันก่อนระหว่างพูดคุยแผนงานกับคุณสมร ทุกอย่างเต็มไปด้วยความราบรื่นและดูเหมือนคุณสมรจะชื่นชอบแผนงานครั้งนี้ของเธอมาก

        เพราะอย่างนั้น วันนี้ก็คือวันที่เลขาของคุณสมร จะโทรศัพท์มาคอนเฟิร์มเ๱ื่๵๹การร่วมลงทุนกับโรงแรมอีเจ้น

        กริ๊ง กริ๊ง

        เสียงโทรศัพท์โต๊ะเลขาดังขึ้น เรียวจ้องมองเลขาผ่านกระจกม่านบานเกล็ดอย่างรอคอย เมื่อเรียวพยักหน้าให้ เลขาก็ต่อสายเข้ามาในห้องทันที

        "สวัสดีค่ะ สรุปคุณสมรว่ายังไงบ้างคะ…ว่าไงนะ!! ...ทำไมล่ะคะ!! วันนั้นดูเหมือนคุณสมรจะสนใจแผนงานด้วยซ้ำ หรือว่าเรียวทำอะไรให้คุณสมรไม่พอใจ...อะไรนะ...เดี๋ยวสิคะ…"

        เรียวได้แต่นั่งอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง

        เกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้เลขาของคุณสมรเพิ่งบอกว่าแผนงานของเธอดีมาก แต่ไม่สามารถร่วมลงทุนได้จริงๆ เหตุผลอะไรก็ไม่ยอมบอก

        หมดกัน นักลงทุนรายล่าสุดของฉัน

        แกร๊ก

        "คุณเรียว คุณสมรว่ายังไงบ้างคะ"

        "พัง พังหมดแล้วค่ะ" เรียวเบ้ปากก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้า ส่งเสียงพึมพำในลำคอออกมา พลางพยายามคิดหาความเสียหายที่เธออาจทำลงไปโดยไม่ทันรู้ตัว แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก…

        เมื่อวานเธอทำตัวเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย ไม่ได้แสดงกิริยาอะไรที่ไม่เหมาะสมเลยสักนิด แล้วมันเพราะอะไรกัน

        พอลสันนั่งยิ้มเยาะอยู่ที่เก้าอี้ทำงาน มือขวาลูบคางอย่างครุ่นคิด พลางฟังเควินรายงานเ๱ื่๵๹ราวของหญิงสาวที่ทำให้เขาไม่สบายไปหลายวัน

        "ผมโทรบอกให้บริษัทในเครือแคนเซิลการร่วมลงทุนกับโรงแรมอีเจ้นแล้วครับ"

        "ดี"

        "อีกไม่นานเธอน่าจะมาหาเราครับ"

        "กระตุ้นเธอสักหน่อยสิ" พอลสันยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

        สองสามวันมานี้ เขาสั่งให้เควินไปขัดขวางการร่วมลงทุนของยัยตัวแสบ เพื่อให้เธอหมดตัวเลือกกับนักลงทุนทั้งหลายแล้วก็จะเหลือทางเลือกสุดท้าย นั่นจะทำให้เธอต้องมาเพื่อกอดเข่าขอร้องเขาเอง

        แค่คิด ก็อดใจรอจนถึงวันนั้นไม่ไหวแล้ว

        เขาหัวเราะในลำคอพลางนึกถึงตอนที่หญิงสาวมาคุกเข่าต่อหน้าเพื่อขอโทษและขอร้องอ้อนวอน นั่นคือวันที่เธอจะกลายเป็๞ลูกไก่ในกำมือ เขาจะทำให้เธอต้องชดใช้เ๧ื๪๨ในร่างกายที่เสียไปให้ได้

        เรียวขับรถสปอร์ตสีดำเข้าลานจอดรถ ก้าวเท้าเดินลงจากรถก่อนจะถอดแว่นกันแดดสีดำออก ยกมือเสยผมที่ปกคลุมใบหน้าขึ้นและเดินเข้าบ้านหลังใหญ่

        "กลับเร็วจัง"

        “…” เสียงทักไม่ได้ทำให้เรียวหยุดเดิน กลับกันยิ่งทำให้เธอเดินเร็ว นั่นยิ่งทำให้สาวน้อยที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านรู้สึกแย่ที่ถูกเมิน

        "สงสัยยังหานักลงทุนไม่ได้สินะ ก็แค่ปล่อยทิ้งไป จะดันทุรังไปทำไม"

        “…” ประโยคนี้ทำให้เรียวหยุดเดิน ถอนหายใจยาวๆ หันไปเผชิญหน้ากับน้องสาวต่างพ่อต่างแม่ที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบประตูบ้านอยู่

        "ทำไม สงสัยจะพูดถูกสินะ"

        “…” เรียวมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเอือมระอา ใบหน้าแสดงอารมณ์ไม่ดีอย่างที่สุด ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ทำให้สาวน้อย๻๷ใ๯หน้าถอดสีและเริ่มเดินถอยหลังด้วยความหวาดระแวง

        “จะ…จะทำอะไร…ฉันจะฟ้อง…”

        "ดีจริงๆ ที่เธอไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ ของฉัน"

        "อะ..อะไร"

        "มันน่าอายนะ ที่มีน้องแบบสมองไม่ค่อยได้ใช้งานน่ะ วันๆ คอยแต่หาเ๹ื่๪๫คนอื่น ทำตัวเหมือนไม่มีคนเล่นด้วย ถ้าเหงามากนักก็ไปเล่นกับพุดดิ้งสิ ฉันว่าน่าจะเข้ากับเธอได้" พูดจบเรียวแค่นเสียงขึ้นจมูกก่อนจะเดินขึ้นห้อง ทิ้งให้สาวน้อยยืนงงงวยกับประโยคที่เพิ่งถูกพูดใส่

        เมื่อสมองได้ทำงานอย่างหนักหน่วงแล้วถึงได้เบิกตาโตกว้างเมื่อรู้ว่าประโยคที่เรียวพูดเมื่อกี้กำลังด่าเธออยู่

        แต่กว่าจะรู้ตัวเรียวก็ขึ้นบันไดไปข้างบนแล้วเข้า ทำให้สาวน้อยได้แต่ยืนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอดๆ กระทืบเท้าอยู่หน้าประตูบ้านด้วยความโกรธ

        เรียวนั่งมองอีเมลที่ถูกส่งเข้ามาเป็๲รายชื่อของนักลงทุนทั้งหมดที่สามารถช่วยเธอได้ด้วยอาการเหม่อลอย ที่ต้องพยายามขนาดนี้เพราะสาขาที่ขาดทุนคือสาขาที่แม่ของเธอเป็๲คนสร้างขึ้นมาก่อนที่ท่านจะเสีย ถ้าไม่มีสาขานี้ครอบครัวของเธอก็จะมาไม่ถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ปัจจุบันจะขาดทุนจนแทบจะปิดตัวลง แต่เธอจะทำให้โรงแรมอีเจ้นกลับมาผงาดอีกครั้งในชื่อของเธอ

        ว่าแล้วก็ไปให้พ่อช่วยดีกว่า

_________________

        "หนูว่าอะไรนะ"

        "พ่อช่วยนัดคุณนิรันดร์ให้เรียวหน่อยได้ไหมคะ"

        "แล้วคุณพอลสันยังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ"

        "คงไม่แล้วล่ะค่ะ เขาคงไม่สนใจแล้วล่ะ"

        "ทำไมคิดแบบนั้น พ่อว่าวันนั้นเขาดูสนใจนะ อาจจะต้องให้เวลาเขาคิดสักอาทิตย์"

        “ตอนแรกเขาบอกสักสองสามวันไม่ใช่เหรอคะ”

        “ความเสี่ยงมันเยอะ เป็๞ธรรมดาที่นักลงทุนอย่างเขาต้องคิดถึงเ๹ื่๪๫อะไรหลายๆ อย่าง”

        "เชื่อเรียวเถอะค่ะ เขาคงไม่สนใจแล้วแหละ"

        "งั้น คุณสมรล่ะ"

        "คุณสมรบอกว่าแผนงานน่าสนใจ แต่ลงทุนให้ไม่ได้ เหตุผลก็ไม่ยอมบอก"

        "อะไรกัน คุณสมรคือรายใหญ่รองจากคุณพอลสันแล้วนะ แล้วรายอื่นๆล่ะ"

        "ไม่มีใครแล้วค่ะ เพราะเงินมันสูงด้วย เขาเลยกลัวว่าจะไม่คุ้ม"

        ชายวัยกลางคนจ้องมองลูกสาวที่กำลังก้มหน้างุดด้วยความผิดหวัง ก็อดเป็๞ห่วงไม่ได้

        "หนูไม่เห็นจำเป็๲ต้องทำแบบนี้เลยนะ พ่อส่งหนูไปบริหารสาขาอื่นก็ได้"

        "แต่เรียวอยากทำด้วยตัวเอง เรียวอยากทำให้พ่อเห็นว่าเรียวก็ทำได้ ไม่ใช่คอยแต่ใช้เงินพ่ออย่างเดียว อีกอย่าง พ่อจะได้ไม่ต้องเอาจัสมินมาเปรียบเทียบกับเรียวอีก"

        "ที่พ่อเคยพูดแบบนั้น ไม่ได้๻้๵๹๠า๱ให้ลูกกดดันอะไรสักหน่อย แค่จะบอกว่าถึงหนูไม่ทำอะไรเลยพ่อก็เลี้ยงหนูได้ ไม่ต้องไปลำบากแบบจัสมินหรอก"

        "ก็เพราะแบบนี้ไง เรียวถึงอยากจะทำให้เห็น พ่อคะ พ่อช่วยนัดคุณนิรันดร์ให้เรียวหน่อยนะ"

        "เห้อ” ริวส่ายหน้าไปมา ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากต้องตามใจลูกสาวสุดที่รักคนนี้ “ก็ได้ ไว้พ่อจะลองติดต่อให้นะ"

        เรียวเดินไปจับมือของริวแล้วมองด้วยดวงตาที่บ่งบอกถึงความจริงจัง

        “พ่อคะ เรียวจะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่ายังไงโรงแรมอีเจ้นก็จะต้องอยู่ต่อไปในชื่อของเรียว นั่นคือสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ พ่อไว้ใจเรียวนะคะ”

        “…เราพูดขนาดนี้ จะให้พ่อปฏิเสธความตั้งใจของเราหรือไง”

        “ใครก็ไม่น่ารักเท่าพ่อของเรียวแล้ว รู้ไหมคะ”

        “ไม่ต้องมาปากหวาน…”

        “งั้น เ๱ื่๵๹คุณนิรันดร์ พ่อส่งมาให้เรียวทางอีเมลก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเรียวจัดการเอง”

        “มั่นใจว่าไหวนะ”

        “อื้อ เชื่อมือลูกสาวคนเก่งคนนี้ได้เลย!”

        "พ่อนัดให้หนูไม่ง่ายกว่าเหรอ…คุณนิรันดร์เขา…"

        "นัดแค่คุณพอลสันคนเดียวก็พอแล้วค่ะ พ่อต้องไว้ใจให้เรียวลองทำด้วยตัวเองบ้าง วางใจนะคะ คนอื่นเดี๋ยวเรียวดีลเอง"

        "เอางั้นก็ได้ พรุ่งนี้พ่อจะให้เลขาส่งเบอร์เข้าอีเมลให้"

        "ขอบคุณค่ะ" เรียวยิ้มเห็นฟันอย่างมีความสุขก่อนจะเดินเข้าไปหอมแก้มผู้เป็๲พ่อ จากนั้นก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง แต่ยังไม่ทันที่มือจะถึงลูกบิดประตู…

        "เดี๋ยว"

        "คะ" เรียวหันไปมองตามเสียง ก็เห็นสีหน้าของริวที่แสดงออกถึงความ๻๠ใ๽ ก็อดสงสัยไม่ได้ "พ่อเป็๲อะไรไปคะ"

        มือสั่นเทาของริวยื่นโทรศัพท์ออกไปให้ลูกสาวดู

        เรียวรับโทรศัพท์มาดูหน้าจอก่อนที่คิ้วจะขมวดเป็๲ปมใหญ่

        นี่มันอะไรกัน ต้องขนาดนี้เลยเหรอ

        "ลูก ไปทำอะไรไว้หรือเปล่า" คำถามของพ่อทำให้เธอหลุบสายตาลงด้วยความหวาดกลัว

        หรือนี่ คือการแก้แค้นของเขา

        เรียวมองข้อความในโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ว่าไม่ได้อ่านผิดเพี้ยนไป…

        คงไม่…

        'บริษัทในเครือ Red Blood ขอปฏิเสธการเข้าร่วมลงทุนโรงแรมอีเจ้นทุกกรณี'

        ชัดเจน บริษัทในเครือที่ว่า ก็คงเกือบทั่วโลกเลยมั้ง เพราะเขาคือนักลงทุนรายใหญ่ ที่มีอำนาจมากที่สุด แล้วเธอจะทำยังไงต่อล่ะทีนี้

        ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!

EBOOK นิยายเ๱ื่๵๹ พอลสัน : รักให้จำ ทั้ง 2 เล่ม เสร็จสมบูรณ์แล้วนะคะ

เล่ม 1 จำนวน 737 หน้า ราคา 279 บาท

เล่ม 2 จำนวน 878 หน้า ราคา 395 บาท

#เนื้อหาใน EBOOK จะแตกต่างจากในเว็บเยอะพอสมควร เพราะเพิ่มบทหลายบทเข้ามาให้เนื้อเ๱ื่๵๹มันมีละเอียดมากขึ้น

มีตอนพิเศษที่จะทำให้คุณพบกับความน่ารักของพระเอกและนางเอก รวมถึงเ๯้าตัวแสบอีก 1 คน

        "