บทที่22 ปลูกผักไว้กินได้แล้ว
แปลงผักเล็ก ๆ หลังบ้านหลินที่ครั้งหนึ่งเคยเป็เพียงดินแห้งแตกระแหงบัดนี้กลับเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้พื้นดินถูกพรวนอย่างดี ร่องผักเรียงตัวเป็ระเบียบต้นผักบุ้งสีเขียวสดชูใบขึ้นรับแสงแดดอ่อนของฤดูหนาวราวกับกำลังอวดความอุดมสมบูรณ์ให้เ้าของได้ชื่นใจ
หลินอวี้หรานยืนมองผลงานของตัวเองด้วยแววตาเปล่งประกาย มือบางค่อย ๆเก็บผักบุ้งส่วนที่โตพอดีออกมาอย่างระมัดระวังนางยังคงทำตามคำแนะนำของน้องชายอย่างเคร่งครัด ทั้งเื่การรดน้ำเป็เวลาการใช้ปุ๋ยในปริมาณที่เหมาะสมและการคัดเลือกต้นที่แข็งแรงเอาไว้ให้โตต่อ
เพียงเวลาไม่ถึงเดือนผลลัพธ์ที่ได้ก็เกินความคาดหมายของนางไปมากผักบางชนิดอย่างผักบุ้งและคะน้าเริ่มสามารถตัดมาทำอาหารได้แล้ว ใบเขียวสดก้านอวบแน่น ไม่เหมือนผักป่าที่ต้องออกไปเก็บตามดงเขาทั้งเหนื่อยทั้งเสี่ยงแถมรสชาติก็ยังสู้ผักปลูกไม่ได้
วันนี้หญิงสาวจึงตั้งใจจะทำอาหารเอาใจมารดาที่ชอบกินผักสักมื้อผักบุ้งกำหนึ่งถูกล้างจนสะอาด วางพักไว้ข้างเขียง ข้าง ๆกันคือเนื้อหมูที่หลินเสี่ยวเฉินเพิ่งเอากลับมาจากในเมืองเมื่อวานกลิ่นน้ำมันในกระทะเริ่มร้อนฉ่า เสียงผัดดังฉึกฉักคลอไปกับไอร้อนที่ลอยขึ้นมากลิ่นหอมของกระเทียมเจียวและเนื้อหมูผัดรวมกับความสดของผักบุ้งทำให้บรรยากาศในครัวเล็ก ๆ อบอวลไปด้วยความอบอุ่น
เมื่อหลินเสี่ยวเฉินกลับมาถึงบ้าน แสงสุดท้ายของวันกำลังลาลับพอดีเด็กชายวางของที่ถือมาลงก่อนจะเดินเข้ามานั่งล้อมวงกับครอบครัวอย่างคุ้นเคย
อาหารมื้อเย็นถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายแต่ดูน่ากินยิ่งนักผัดผักบุ้งสีเขียวสดวางอยู่ตรงกลาง จานข้าวสวยร้อน ๆ ส่งไอกรุ่นและยังมีเนื้อหมูที่ผัดจนหอมกรุ่น ทุกคนเริ่มลงมือกินอย่างไม่รีรอเสียงเคี้ยวอาหารดังเบา ๆ ปะปนกับเสียงพูดคุยอย่างมีความสุข
่หลายเดือนที่ผ่านมาชีวิตของบ้านหลินเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจากที่เคยต้องประหยัดทุกคำข้าวกลายเป็ว่าตอนนี้พวกเขามีอาหารกินครบถ้วนแถมยังมีเนื้อให้กินแทบทุกมื้อใบหน้าของแต่ละคนจึงดูมีเืฝาดมากขึ้นหลินกวงที่เคยซูบผอมจากอาการป่วยบัดนี้ดูแข็งแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแววตากลับมามีชีวิตชีวา การเคลื่อนไหวก็คล่องแคล่วกว่าเดิมส่วนหลินอวี้หรานเองก็ไม่ต่างกัน ผิวพรรณที่เคยซีดกลับมีน้ำมีนวลใบหน้าดูสดใสขึ้นจนเริ่มมีเค้าความงามของหญิงสาว
หลินเสี่ยวเฉินมองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูกสายตาของเขาหยุดอยู่ที่จานผักบุ้งก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงชื่นชม “ผักที่พี่หญิงปลูกนี่งามใช้ได้เลยนะขอรับดูแล้วน่าอร่อยกว่าผักป่าตั้งเยอะ”
คำพูดนั้นทำให้หลินอวี้หรานยิ้มออกมาอย่างภูมิใจนางไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ตักผักใส่ชามของน้องชายเพิ่มอีกเล็กน้อย
“ก็ดีแล้วล่ะ ผักป่าพวกเรากินจนเบื่อแล้ว ได้กินผักดี ๆแบบนี้แม่มีความสุขที่สุด” จางเว่ยเยียนหัวเราะเบา ๆน้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความจริงใจ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่น เสียงพูดคุยค่อย ๆดังขึ้นอย่างเป็ธรรมชาติ
หลินอวี้หรานที่นั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่พักหนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “ข้าคิดว่าพวกเราน่าจะปลูกผักให้เยอะกว่านี้นะ”
ทุกคนหันมามองนาง
“ถ้าปลูกได้มากพอ ข้าจะเอาไปขายในเมืองน่าจะพอได้เงินมาบ้าง” หญิงสาวพูดต่อ ข้อเสนอของนางไม่ได้เป็เพียงความคิดเล่น ๆหากแต่ผ่านการไตร่ตรองมาแล้วอย่างดี
“ข้าเห็นด้วยขอรับ” หลินเสี่ยวเฉินพยักหน้าทันทีโดยแทบไม่ต้องคิดเขาวางตะเกียบลงจากนั้นจะอธิบายต่อ “ข้าทำงานอยู่ที่ร้านอาหารรู้ดีว่าผักที่ส่งมาจากเมืองอื่นกว่าจะมาถึงที่นี่ก็เหี่ยวหมดแล้วบางทีก็เหลือง บางทีก็ไม่สด ร้านพวกนั้นเองก็อยากได้ผักสด ๆ แต่หาไม่ได้”
เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ถ้าพวกเขาได้เห็นผักของพวกเรารับรองว่าต้องสนใจแน่”
คำพูดนั้นทำให้ดวงตาของคนทั้งบ้านเป็ประกายขึ้นมาอีกครั้ง
“ถ้าเป็แบบนั้นจริงก็น่าลองนะ”จางเว่ยเยียนเองก็เริ่มเห็นภาพตาม นางพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“แต่การปลูกเยอะขึ้นก็ต้องใช้แรงมากขึ้นด้วยแต่ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวพ่อกับแม่จะช่วยพวกเ้าเองรับรองว่าพวกเราจะต้องมีผักเอาไว้ขายได้เงินมาก ๆ เป็แน่” หลินกวงที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ เอ่ยขึ้นบ้าง จากนั้นก็หัวเราะด้วยความพอใจ
“ถ้าหากว่าพวกเราวางแผนดี ๆ รับรองว่าจะปลูกได้เยอะแบบไม่ต้องเสียแรงมากด้วยขอรับอีกอย่างตอนนี้เรามีน้ำ มีปุ๋ย ดินก็ดีขึ้นแล้ว การปลูกผักไม่ยากเหมือนเมื่อก่อน”หลินเสี่ยวเฉินกล่าวยิ้ม ๆ
เขามองไปที่แปลงผักนอกหน้าต่างราวกับกำลังคำนวณอะไรบางอย่างในใจ “จะใช้แรงมากก็แค่่ที่ขยายแปลงเท่านั้นและสิ่งที่ลำบากตอนนี้ก็คือแม่น้ำกับบ้านของพวกเรานั้นค่อนข้างไกลกันกว่าจะตัดนำมารดผักมากมายนั้นก็เหนื่อยเอาการข้าจะต้องหาวิธีให้พวกท่านไม่ต้องเหนื่อยมาก”
คำพูดนั้นทำให้ทุกคนรู้สึกมั่นใจขึ้นบรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้งทั้งสี่คนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันโดยไม่ต้องพูดอะไรเพิ่มเติมเส้นทางใหม่ของครอบครัวหลินได้ถูกวางขึ้นแล้วจากการปลูกเพื่อกินกลายเป็การปลูกเพื่อขาย
หลังอาหารเย็นหลินเสี่ยวเฉินออกไปยืนมองแปลงผักเพียงลำพังแสงจันทร์ส่องลงมาบนใบผักสีเขียว ทำให้มันดูมีชีวิตชีวาแม้ในยามค่ำคืน
ในหัวของเขาเริ่มวางแผนอย่างเป็ระบบหากจะขายผักให้ร้านอาหารได้จริงสิ่งสำคัญไม่ใช่แค่มีผักทว่าต้องมีผักที่ดีและมีให้ไม่ขาด
เขาคิดถึงการแบ่งแปลงปลูกเป็รอบ ๆ เพื่อให้มีผลผลิตออกต่อเนื่องคิดถึงการคัดเมล็ดพันธุ์ที่แข็งแรง และการควบคุมปริมาณน้ำให้เหมาะสมทั้งหมดนี้ไม่ใช่เื่ง่ายแต่ก็ไม่เกินความสามารถของเขาอย่างแน่นอน
170
