ม่านเมฆเดินทางมายังคลับๆเดิมที่ได้เจอกับนำทัพครั้งแรกเขารู้มาจากเจนภพว่านำทัพจะมาที่คลับนี้เพราะนำทัพปฏิเสธการขอเข้าพบของม่านเมฆจึงทำให้ม่านเมฆต้องมาหานำทัพถึงที่นี่
ที่นี่เป็คลับหรูที่ถ้าอยู่ในสถานการณ์ปกติม่านเมฆคงจะไม่มีโอกาสได้มาครั้งนั้นม่านเมฆก็มากับเพื่อนและครั้งนี้ม่านเมฆก็ได้เจนภพช่วยจัดการให้เขาทำให้เขาเข้าคลับนี้ได้อีกครั้ง
เมื่อเข้ามาในตัวคลับแล้วม่านเมฆก็นั่งรอสัญญาณจากเจนภพเพื่อที่จะเข้าไปหานำทัพตอนนี้นำทัพอยู่ในห้องวีไอพีประจำที่เคยอยู่
ม่านเมฆได้สัญญาณจากเจนภพให้เข้าไปยังห้องที่นำทัพอยู่โดยเจนภพได้พาลูกน้องที่คอยอยู่หน้าห้องนำทัพออกมาทำธุระโดยอ้างว่านำทัพสั่งมาและเด็กที่เจนภพจัดการให้นำทัพก็ยังมาไม่ถึงจึงไม่มีใครอยู่หน้าห้องของนำทัพเลย
ม่านเมฆเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่หน้าห้องจึงเดินมาหยุดที่หน้าประตูแล้วทำใจอยู่พักหนึ่งจึงเคาะประตูขออนุญาตคนที่อยู่ข้างใน
นำทัพเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูก็เข้าใจว่าเป็เจนภพที่พาคนมาให้ตัวเองจึงเอ่ยอนุญาตคนข้างนอกให้เข้ามา
ทันทีที่ประตูเปิดและนำทัพได้เห็นคนที่อยู่หลังประตูหน้าของนำทัพก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
ม่านเมฆที่ยืนอยู่ตรงหน้านำทัพก็ใช้มือกำชายเสื้อตัวเองแน่นด้วยความอึดอัด
"เจนภพสินะ" นำทัพพึมพำกับตัวเองก่อนจะไปคุยกับม่านเมฆ
"เธอไปทำท่าไหนเจนภพมันถึงยอมช่วยเธอขนาดนี้" นำทัพเอ่ยถามคนตรงหน้า
"ผมขอร้องคุณเจนภพให้ช่วยเองแหละครับ คุณเจนภพไม่ได้เต็มใจทำครับ"ม่านเมฆต้องโกหกเพราะกลัวเจนภพจะเดือดร้อนเพราะตัวเอง
"งั้นหรอ แต่เธอรู้ไหมว่าคนที่กล้าขัดคำสั่งฉันมันจะเป็ยังไง"นำทัพถามม่านเมฆด้วยแววตาที่ดูน่าเกรงขาม
ม่านเมฆเมื่อเห็นแบบนั้นก็รู้สึกกดดันมากกว่าเดิมทำให้เผลอกำชายเสื้อตัวเองจนมันยับยู่ยี่ไปหมด
นำทัพเมื่อเห็นท่าทางของม่านเมฆที่แสดงออกมาก็แสยะยิ้มกับท่าทางของม่านเมฆ
"คุณนำทัพอย่าทำอะไรคุณเจนภพเลยนะครับผมผิดเองถ้าคุณจะทำอะไรคุณเจนภพคุณมาทำผมได้เลยครับ" ม่านเมฆขอร้องนำทัพ
"มันก็แน่อยู่แล้ว เธอทำให้ลูกน้องของฉันถึงกลับกล้าขัดคำสั่งฉันเชียวนะเจนภพมันไม่เคยกล้าขัดคำสั่งฉันเลยซักครั้งฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอทำอะไรถึงทำให้ลูกน้องฉันเป็ได้ถึงขนาดนั้น"นำทัพว่าพร้อมกับมองหน้าม่านเมฆก่อนจะพูดต่อ
"หวังว่าเธอคงไม่ทำแบบที่เธอเคยทำกับฉันหรอกนะเพราะฉันไม่ชอบ"ก่อนที่นำทัพจะพูดจบม่านเมฆก็ขัดขึ้นมาก่อนอย่างเสียงดัง
"ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นกับคุณเจนภพนะครับ!"
เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเผลอเสียงดังใส่นำทัพม่านเมฆก็ลดระดับเสียงลงและพูดต่อ
"คุณนำทัพอย่าทำอะไรคุณเจนภพเลยนะครับคุณเจนภพเขาแค่สงสารผมเลยช่วยเท่านั้นเองครับผมไม่อยากให้เขาลำบากเพราะผม ผมผิดเองครับที่ขอร้องให้คุณเจนภพช่วย"
"เธอไม่ต้องมายุ่งเื่ของฉันกับลูกน้องหรอกฉันจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอแต่ฉันก็นับถือใจเธอเหมือนกันนะที่รู้ว่าคนอื่นจะลำบากเพราะตัวเองแต่ก็ยังทำ แล้วเธอมีอะไรให้เจนภพมันสงสารกัน"นำทัพถามม่านเมฆหลังจากพูดจาเหน็บแนมม่านเมฆจบ
ม่านเมฆเมื่อได้ยินที่นำทัพพูดก็ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิดมันก็จริงอย่างที่นำทัพว่าถึงเจนภพจะเป็คนอาสาช่วยเขาเองเขาก็ไม่ควรรับความช่วยเหลือจากเจนภพเพราะมันจะทำให้เจนภพลำบากแต่ม่านเมฆก็ไม่มีทางเลือกแล้วเพราะเขาไม่อยากไปเป็ตัวปลดนี้ให้ใคร
นำทัพเมื่อเห็นว่าม่านเมฆเงียบไปจึงพูดต่อ
"เห็นแก่ที่เธอพยายามที่จะคุยกับฉันถึงขนาดนี้ฉันยอมฟังที่เธอจะพูดก็ได้เธอรีบพูดธุระของเธอมาฉันมีเวลาไม่นานนักเพราะเด็กฉันกำลังจะมาทีนี่"นำทัพว่า
พอเอาเข้าจริงม่านเมฆก็ไม่กล้าที่จะพูดสิ่งที่ตัวเอง้าจากนำทัพเงินตั้งสามล้านจะมีใครกล้าให้เขาจริงๆน่ะหรอ ม่านเมฆคิดไม่ตก
"ถ้าเธอไม่มีอะไรจะพูดก็ออกไป" นำทัพว่าเพราะเห็นม่านเมฆยังเงียบอยู่
ม่านเมฆเมื่อได้ยินที่นำทัพพูดจึงตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงถึงแม้ว่าเปอร์เซ็นที่นำทัพจะช่วยตัวเองนั้นจะน้อยมากก็ตาม
"ผมมีเื่เดือดร้อนอยากขอให้คุณช่วยครับ" ม่านเมฆตัดสินใจพูดออกไป
"งั้นหรอ เื่อะไรล่ะ"
"เอ่อ คือ ผมอยากขอยืมเงินคุณซักสะ สามล้านน่ะครับ" ม่านเมฆพูดถึงจำนวนวนเงินออกไปอย่างตะกุกตะกัก
นำทัพไม่ได้มีท่าทีใกับจำนวนเงินที่ม่านเมฆพูดถึงเพราะเงินแค่สามล้านมันไม่ะเืถึงเขาเลยสักนิด
"หึ ไม่พ้นเื่เงินสินะ เงินที่ฉันให้เธอไปมันไม่พอหรอถึงได้มาขอเพิ่มน่ะอืม แล้วถ้าฉันให้เธอแล้วเธอจะหามาคืนฉันยังไงเงินสามล้านสำหรับเธอฉันว่ามันก็มากอยู่นะหรือเธอจะคืนฉันด้วยวิธีนั้นฉันซักสงสัยแล้วสิว่าวันนั้นเธอบังเอิญโดนยาแล้วมาเจอฉันหรือเธอตั้งใจที่จะเข้าหาฉัน" นำทัพพูดออกไปอย่างใช้ความคิด
"เื่วันนั้นผมไม่รู้จริงๆนะครับแต่ครั้งนี้ผมจำเป็จริงๆทีแรกผมก็ตั้งใจจะไม่ใช้เงินที่คุณให้มาหรอกแต่แม่ผมต้องเข้าผ่าตัดผมเลยต้องใช้เงินนั้นเพื่อให้แม่ได้ผ่าตัดครับ"ม่านเมฆทนไม่ได้ที่ตัวเองโดนดูถูกจึงอธิบายเหตุผลออกไป ถ้าเลือกได้เขาก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอกนะม่านเมฆคิด
โกหกทั้งเพ นำทัพคิดในใจจากประสบการณ์ที่ตัวเองเจอมาก็แบบนี้ อ้างว่าเอาเงินช่วยคนในครอบครัวคนในครอบครัวไม่สบายแบบนี้เขาเห็นมาหลายรายแล้วแต่จะลองตามน้ำไปก่อนล่ะกัน
"งั้นหรอ ถ้าฉันให้เงินกับเธอแล้วฉันจะได้อะไรตอบแทนล่ะ" นำทัพถาม
"ผมทำได้ทุกอย่างครับ คุณอยากให้ผมทำอะไรบอกมาได้เลย"ม่านเมฆละล่ำละลักบอกนำทัพเมื่อได้ยินว่านำทัพจะช่วยตัวเอง
"ทุกอย่างงั้นหรอ" นำทัพว่า
"ครับ" ม่านเมฆตอบ
"งั้นเธอมานั่งตักฉัน"
"อ่า นั่งตักหรอครับ" ม่านเมฆถาม
"ใช่น่ะสิ ไหนว่าทำได้ทุกอย่างไง"
แต่เขาไม่ได้หมายถึงเื่นี้ ม่านเมฆแย้งนำทัพในใจ
"ฉันไม่ได้มีเวลามากขนาดนั้นนะม่านเมฆ" นำทัพบอกม่านเมฆเสียงเข้ม
ม่านเมฆจึงจำใจเดินไปนั่งแหมะลงที่ตักของนำทัพ
"ไหนเธอลองทำให้ฉันพอใจดูซิ ถ้าฉันพอใจฉันจะยอมช่วยเธอ"นำทัพบอกม่านเมฆขณะที่ม่านเมฆนั่งอยู่บนตักตัวเอง
"ทำอะไรครับ" ม่านเมฆถามอย่างสงสัย
"ก็ทำอย่างที่เธอทำกับฉันวันนั้นไงแต่แค่ครั้งนี้เธอเป็คนทำถ้าฉันพอใจฉันจะช่วยเธอ"
"คุณนำทัพ!"ม่านเมฆเรียกนำทัพเสียงดังเมื่อได้ยินในสิ่งที่นำทัพ้า
"อะไรอย่ามาทำเป็ไม่เคยไปหน่อยเลยอย่างน้อยเธอก็เคยทำกับฉันไปแล้วก็น่าจะรู้ว่าต้องทำยังไง"นำทัพว่า
"เอาสิ เริ่มเลย ก่อนที่เด็กของฉันจะมา" นำทัพบอกม่านเมฆ
ม่านเมฆไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงก็ได้แต่นั่งนิ่งบนตักของนำทัพ
"ที่นั่งนิ่งนี่หมายความว่ายังไงไม่เอาแล้วใช่ไหมเงินน่ะ" นำทัพถามย้ำ
ม่านเมฆได้ยินแบบนั้นจึงคิดที่จะลุกออกจากตักของนำทัพแต่อีกความคิดหนึ่งก็มาดึงสติของม่านเมฆเอาไว้ถ้าเขาไม่ทำมันจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเขาตัดสินใจลุกออกไปแล้วแอบหนีจากเสี่ยคนนั้นก็ต้องเป็แม่และน้องของเขาที่จะต้องรับทุกอย่างแทนแล้วม่านเมฆก็ไม่สามารถพาทุกคนหนีไปกับตัวเองได้แม่เองก็ยังไม่ได้เข้าผ่าตัดถ้าให้เลือกระหว่างนำทัพกับเสี่ยแกตัณหากลับคนนั้นม่านเมฆขอเลือกนำทัพยังดีกว่าอย่างน้อยนำทัพก็ยังไม่มีใครเขาจะได้ไม่ทำผิดไปมากกว่านี้เมื่อคิดได้ดังนั้นม่านเมฆจึงเงยหน้าขึ้นมองหน้าของนำทัพก่อนจะถามนำทัพคำถามหนึ่งเพื่อความแน่ใจ
"คุณมีภรรยามีครอบครัวหรือยังครับ" ม่านเมฆถามนำทัพ
"เธอถามทำไม" นำทัพถามม่านเมฆกลับด้วยความสงสัย
"ผมไม่อยากทำอะไรกับคนที่มีครอบครัวแล้วครับ"
"แต่เธอก็ทำไปแล้วนะครั้งหนึ่ง" นำทัพพูดอย่างยียวนจะมามีคุณธรรมอะไรตอนนี้ นำทัพคิด
"ตอนนั้นผมไม่รู้เื่ครับ" ม่านเมฆว่า
"ฉันไม่มีเธอสบายใจได้ ถ้าฉันมีภรรยาแล้วฉันไม่ทำอะไรแบบนี้ลับหลังภรรยาฉันหรอกนะ"นำทัพว่า
" "
"รู้แล้วก็เริ่มซะที" นำทัพพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญที่ม่านเมฆไม่ยอมทำอะไรสักที
ม่านเมฆก้มหน้าคิดอยู่พักหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นไปและยกแขนขึ้นคล้องคอนำทัพก่อนที่จะใช้ริมฝีปากตัวเองประกบไปยังริมฝีปากของนำทัพด้วยความที่ไม่ประสีประสาของม่านเมฆจึงทำให้นำทัพทนไม่ไหวจึงกลายเป็คนนำม่านเมฆซะเอง
นำทัพกลายเป็คนรุกม่านเองซะเองเพียงแค่ริมฝีปากอุ่นนุ่มของม่านเมฆประทับลงไปยังอวัยวะเดียวกันของนำทัพนำทัพก็รู้สึกอยากได้มากกว่าที่คนบนตักตัวเองกำลังทำให้เลยจัดการรุกคนบนตักเสียเอง
นำทัพดูดดึงขบเม้มริมฝีปากของม่านเมฆอยู่อย่างนั้นและส่งลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดหยอกล้อกับเรียวลิ้นของม่านเมฆอย่างหิวกระหายทั้งสองร่างจูบกันอย่างดูดดื่มอยู่อย่างนั้นจนไม่มีใครสนใจเสียงเคาะประตูที่ดังมาจากคนข้างนอก
เมื่อคนข้างนอกเคาะประตูเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากผู้เป็นายด้วยความเป็ห่วงจึงตัดสินใจเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาจนทำให้สองคนที่อยู่ในห้องในห้องต้องหยุดซะงักจากกิจกรรมที่กำลังทำกันอยู่
ม่านเมฆเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาจึงเกิดความอายขึ้นมาจึงก้มหน้าลงไปซุกคอของนำทัพเพื่อปกปิดความเขินอาย
"เข้ามาทำไม ทำไมไม่เคาะประตูก่อน"นำทัพเอ่ยถามคนที่เปิดประตูเข้ามาด้วยน้ำเสียงดุและปล่อยให้ม่านเมฆนั่งตักซุกคอตัวเองอยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้เอ่ยห้ามอะไร
"ขะ ขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าคุณนำทัพจะทำ เอ่อ แบบนี้อยู่ครับผมเคาะประตูหลายรอบแล้วแต่ไม่เห็นคุณนำทัพตอบกลับมาผมเลยเป็ห่วงกลัวคุณนำทัพเป็อะไรเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาครับ"ชายคนนั้นร่ายยาวถึงเหตุผลที่ตัวเองเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาเพราะกลัวเ้านายตัวเองจะโกรธไปมากกว่านี้
เจนภพที่เข้ามาพร้อมกับลูกน้องของนำทัพก็ใกับภาพที่เห็นเขาไม่คิดว่าตัวเองจะมาเจอกับภาพแบบนี้ ไม่มีใครเคยได้นั่งตักเ้านายเขาแบบนี้สักคนแล้วจะไม่ให้เจนภพมั่นใจได้ยังไงว่าเ้านายตัวเองรู้สึกอะไรกับม่านเมฆเขาก็อยากเห็นเ้านายตัวเองมีความรักดูบ้าง แค่คิดก็น่าสนุกขึ้นมาแล้วสิเจนภพคิดในใจ
"พอ แล้วมีอะไร" นำทัพตัดบทลูกน้องก่อนจะถามถึงจุดประสงค์ของลูกน้องที่เคาะประตูก่อนหน้านั้น
"คนที่คุณเจนภพหามาให้คุณนำทัพมาแล้วครับ" ลูกน้องบอกกับนำทัพ
"งั้นหรอ" นำทัพว่าอย่างใช้ความคิด
จริงๆนำทัพไม่อยากละออกจากร่างบางที่นั่งบนตักเขาเลยแต่เขาเป็นักธุรกิจเมื่อเขาเสียอะไรไปแล้วเขาก็ต้องได้อะไรกลับมาเหมือนกันนำทัพจึงตัดสินใจคุยกับร่างบางบนตักตัวเอง
"ม่านเมฆเธอกลับไปก่อนเดี๋ยวฉันจะให้ลูกน้องไปส่ง"นำทัพบอกม่านเมฆแต่ม่านเมฆยังคงนิ่งไม่ยอมลุกออกไปจากตักของนำทัพซักทีนำทัพจึงเรียกม่านเมฆ
"ม่านเมฆ"
"ไม่เอาผมไม่ลุก" ม่านเมฆแอบดื้อใส่นำทัพ
"ทำไม"
"ผมอายลูกน้องคุณ" ม่านเมฆว่า
"หึ"นำทัพเมื่อได้ยินที่ม่านเมฆพูดจึงแอบยิ้มด้วยความเอ็นดูม่านเมฆและหันไปสั่งลูกน้อง
"พวกแกออกไปก่อนและให้คนนั้นเข้ามาหลังจากที่ม่านเมฆออกไปแล้วอ้อแล้วก็ให้คนไปส่งม่านเมฆด้วย" นำทัพสั่งลูกน้อง
"ครับ" ทุกคนรับปากนำทัพแล้วพากันเดินออกไปรวมถึงเจนภพด้วย
"คนออกไปหมดแล้วทีนี้เธอจะลุกได้ยัง"
ม่านเมฆจึงลุกออกจากตักนำทัพพร้อมกับจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยม่านเมฆก็ยังงงๆอยู่ว่าทำไมเสื้อผ้าของตัวเองถึงได้หลุดลุ่ยแบบนี้ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรกับมัน
"เอ่อ แล้วเื่นั้นล่ะครับ" ม่านเมฆถาม
"เดี๋ยวฉันให้เจนภพจัดการให้เงินจะเข้าบัญชีเธอพรุ่งนี้เช้า"นำทัพตัดสินใจที่จะช่วยม่านเมฆ
เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรจึงตัดสินใจให้เงินกับม่านเมฆไม่รู้ว่าเป็เพราะจูบเมื่อกี้หรือเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้นำทัพตัดสินใจแบบนี้
ม่านเมฆเมื่อได้ยินก็ขอบคุณนำทัพพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณมากๆนะครับคุณนำทัพ"
"อะ อืม" นำทัพถึงกลับสะดุดหายใจเมื่อเห็นรอยยิ้มดีใจของม่านเมฆ
"แล้วจะให้ผมทำอะไรตอบแทนและใช้หนี้ให้คุณดีครับ" ม่านเมฆถาม
"เดี๋ยวฉันจะติดต่อกลับไปแต่ตอนนี้เธอกลับไปได้แล้ว" นำทัพบอกม่านเมฆ
"ครับ ยังไงผมก็ขอบคุณคุณนำทัพอีกครั้งนะครับ ขอบคุณจริงๆ"ม่านเมฆบอกนำทัพอย่างดีใจจนน้ำตาคลอ
"อืม ไปได้แล้ว" นำทัพบอกม่านเมฆและได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าม่านเมฆดีใจที่เขาช่วยจนต้องน้ำตาคลอขนาดนั้นเลยหรอ
ม่านเมฆจึงไหว้ขอบคุณนำทัพก่อนจะเดินออกไปและเขาก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในห้องหลังจากที่เขาออกมาจากห้องนั้น
////////////////////
มาแน้วววว
คุณนำทัพนายชอบลูกเลาแล้วใช่มะ
แต่ติดลบคะแนนลูกเขยไปเพราะนายไปนอนกับคนอื่น หึ
เช่นเคยฝากคอมเมนท์ติชมด้วยนะค้าบบบบ
2K
