"อรุณสวัสดิ์เฟยหลง” ฉันเอ่ยทักทายชายหนุ่มตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
“ครับ” เขาตอบรับสั้นๆ แต่แววตาดูอ่อนโยนลงกว่าปกติ
“สวัสดีค่ะเลขาจาง”
“สวัสดีครับคุณหนูหนิงหลง ท่านรองประธานแจ้งว่าคุณหนู้าปรับปรุงบ้านพักตากอากาศที่อยู่นอกเมืองใช่ไหมครับ?” เลขาจางเอ่ยถามด้วยท่าทีสุภาพและเป็งานเป็การ
“ใช่เลยค่ะ หลังที่อยู่ติดริมเขาน่ะค่ะ”
“ครับ ไม่ทราบว่าจะให้ปรับปรุงส่วนไหนบ้างครับ?”
“มีที่ต้องปรับปรุงเยอะเลยค่ะ เดี๋ยวไปถึงฉันจะบอกรายละเอียดอีกทีนะ” ฉันเลี่ยงที่จะไม่ตอบตอนนี้ เพราะเฟยหลงก็นั่งอยู่ด้วย ขืนพูดเื่ป้อมปราการหรือกำแพงสูงขึ้นมาตอนนี้ มีหวังถูกเขาซักไซ้จนตอบไม่ถูกแน่ๆ
“ได้ครับ”
“หนิงหลงทานอาหารก่อนครับ เดี๋ยวจะหิวนะ” เฟยหลงเอ่ยเตือนด้วยความเป็ห่วง น้ำเสียงของเขาดูนุ่มนวลจนคนฟังใจแกว่ง
“ค่ะ... คุณเลขาจางก็ทานด้วยกันสิคะ”
“ผมทานเรียบร้อยแล้วครับคุณหนูหนิงหลง ผมขออนุญาตไปรอที่รถนะครับ”
“ค่ะ”
“ท่านรองประธานมีอะไรจะสั่งผมเพิ่มไหมครับ?” เลขาจางหันไปถามเ้านายของเขา
“หนิงหลง้าอะไรก็จัดการให้เลยนะ ไม่ต้องรออนุมัติจากผม ส่วนค่าใช้จ่ายให้ลงบัญชีผมได้เลย ทุกอย่างเลยนะ”
“ครับท่านรองประธาน ผมขอตัวครับ”
หลังจากเลขาจางออกไป บรรยากาศในห้องอาหารก็เหลือเพียงเราสองคน ฉันมองแผ่นหลังกว้างของเฟยหลงแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณ
“ขอบคุณเฟยหลงมากนะคะ” ได้ของฟรีอีกแล้วเรา เฟยหลงนี่น่ารักจริงๆ ฉันแอบยิ้มกริ่มในใจ
“หนิงหลงอย่าลืมนัดทานข้าวของเราเย็นนี้นะครับ”
“ได้ค่ะ เสร็จธุระแล้วพี่จะรีบกลับเลย”
พอนึกถึงเื่อาหาร ถ้าที่ไหนอร่อย ฉันกะว่าจะซื้อเก็บเข้าในมิติด้วย ของอร่อยๆ ต้องเก็บไว้เยอะหน่อย เพราะอีกไม่นานโลกที่เรารู้จักจะเปลี่ยนไปตลอดกาล... เฮ้อ เศร้าจัง
ณ บ้านพักตากอากาศนอกเมืองหลวง A
บ้านพักหลังนี้ใช้เวลาเดินทางจากเมืองหลวงประมาณ 2 ชั่วโมง ตัวบ้านเป็ตึกสองชั้นขนาดใหญ่มีถึง 10 ห้องนอน ตั้งอยู่หน้าูเาโอบล้อมด้วยธรรมชาติ พื้นที่ทั้งหมดประมาณ 20 ไร่ มีรั้วล้อมรอบมิดชิด ด้านซ้ายมีสระน้ำขนาดใหญ่และสวนผลไม้หลากชนิด ทั้งส้ม แอปเปิ้ล และสาลี่ ส่วนด้านขวาเป็สนามกอล์ฟและสนามขี่ม้า
ฉันเดินนำเลขาจางเข้ามานั่งที่ห้องรับแขกเพื่อเริ่มสั่งงานอย่างจริงจัง
“คุณหนูหนิงหลง อยากให้ปรับปรุงอะไรบ้างครับ?”
“เลขาจางคะ ให้ช่างมาเพิ่มความสูงของรั้วหน่อยค่ะ เอาให้สูงสัก 6 เมตรนะคะ”
“ไม่สูงไปหน่อยเหรอครับ? เดิมก็สูง 3 เมตรแล้ว เพิ่มอีกเท่าตัวเลยนะครับนั่น” เขาเลิกคิ้วมองฉันอย่างประหลาดใจ
“สูงหน่อยก็ดีค่ะ จะได้เป็ส่วนตัวดี” ฉันให้เหตุผลสั้นๆ แต่ในใจกลับคิดว่า (ยิ่งสูงยิ่งดีสิ จะได้กันพวกซอมบี้ได้) “อ้อ ขอเป็วัสดุที่แข็งแรงมากๆ นะคะ”
“ครับ...” เลขาจางรับคำแบบงงๆ แต่ในเมื่อท่านรองประธานกำชับไว้ห้ามถาม เขาจึงได้แต่ก้มหน้าจดบันทึก
“มีอะไรอีกไหมครับ?”
“้าทำเหล็กแหลมด้วยค่ะ แล้วก็ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงด้วยนะคะ” (เอาไว้ช็อตซอมบี้เป็การป้องกันชั้นนอก)
“ได้ครับ”
“บ้านพักทั้งหมดที่นี่ต้องเปลี่ยนเป็ระบบพลังงานแสงอาทิตย์ค่ะ เอาแบบที่เสถียรขนาดใช้ได้เป็สิบปีโดยไม่ต้องพึ่งไฟฟ้าหลวงเลยนะคะ”
“เปลี่ยนหน้าต่างเป็กระจกนิรภัยแบบกันะุ ประตูก็เอาที่แข็งแรงที่สุด ถ้าเป็เหล็กได้จะดีมาก รวมถึงประตูรั้วทางเข้าด้วยนะคะ ให้สูงเท่ารั้วเลย” ฉันร่ายยาวพลางคิดว่าถ้าสั่งเยอะกว่านี้กลัวจะไม่ทันเวลา
“ที่นี่มีโกดังกี่หลังคะ?”
“มี 2 หลังครับ ด้านข้างตัวบ้านกับด้านหลัง”
“ด้านหลังให้คนทำความสะอาดไว้ค่ะ ส่วนอีกหลังเคลียร์พื้นที่ให้ว่างสำหรับใส่ของเพิ่มค่ะ”
“พนักงานตอนนี้มีเท่าไหร่คะ?”
“ประมาณ 200 คนครับ”
“งั้นรับเพิ่มอีก 100 คนค่ะ เอามาช่วยปลูกผัก ผลไม้ เลี้ยงสัตว์ และขอคนแข็งแรงๆ มาทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้วย อ้อ! อย่าลืมสร้างโรงเรือนเลี้ยงสัตว์บริเวณสนามกอล์ฟด้วยนะคะ รื้อทิ้งได้เลยค่ะ เอาไก่ 200 ตัว หมู 200 ตัว และแพะอีก 200 ตัวค่ะ”
“ได้ครับ...” เลขาจางเริ่มเหงื่อตกกับรายการสั่งงานที่ยาวเหยียดราวกับจะสร้างฐานทัพ
“ทั้งหมดนี้... ต้องเสร็จภายใน 5 วันนะคะ”
“หา! ขอโทษครับคุณหนู ที่สั่งมาทั้งหมดเนี่ย อย่างน้อยต้องใช้เวลาเป็เดือนเลยนะครับ!”
“แต่ฉันมีเวลาแค่นี้ค่ะ!” ฉันย้ำเสียงแข็ง แววตาจริงจังจนเลขาจางชะงัก อีกแค่ 6 วันวันสิ้นโลกก็จะมาถึงแล้ว ต้องเสร็จก่อนล่วงหน้าเพื่อความพร้อม
“เลขาจางคะ หยุดงานก่อสร้างแล้วเกณฑ์ช่างทั้งหมดมาที่นี่ก่อนได้เลย เื่ค่าใช้จ่ายไม่อั้น ขอแค่ให้เสร็จทันเวลา”
“ครับ... ถ้าแบบนั้นก็น่าจะพอเป็ไปได้ครับ”
“ดีค่ะ ฝากทางนี้ด้วยนะคะ มีอะไรก็โทรมาได้ค่ะ”
ห้างสรรพสินค้าในเมือง A
เริ่มจากไหนดีนะ... อ้อ! ซูเปอร์มาร์เก็ตก่อนเลยแล้วกัน
“ผู้จัดการอยู่ไหมคะ? ฉันอยากสั่งสินค้าล็อตใหญ่ค่ะ”
ไม่นานผู้จัดการก็เดินออกมาด้วยท่าทางกระตือรือร้น “สวัสดีครับ ผมผู้จัดการครับ คุณผู้หญิง้าอะไรบ้างครับ?”
“ตามนี้เลยค่ะ” ฉันยื่นรายการที่นั่งเขียนมาเป็ชั่วโมงให้เขา ทั้งสบู่ ยาสีฟัน เครื่องปรุง ข้าวสาร อาหารแห้ง ฉันจดมาครบทุกอย่างเพื่อกันลืม
“โอ้โห สั่งเยอะมากเลยนะครับเนี่ย”
“พอดีสั่งให้บริษัท ฟางเทียนหลง กรุ๊ป ค่ะ” ฉันอ้างชื่อบริษัทของเฟยหลงเพื่อตัดปัญหาและเพิ่มความน่าเชื่อถือ
“มิน่าล่ะครับ! ถ้าเป็ฟางเทียนหลง กรุ๊ป ผมลดราคาให้เป็พิเศษเลยครับ หาก้าอะไรเพิ่มติดต่อเบอร์ส่วนตัวผมได้เลย” เขายิ้มประจบพลางยื่นนามบัตรให้
“ขอบคุณค่ะ ส่งตามที่อยู่นี้ (โกดังนอกเมือง) นะคะ”
จากนั้นฉันก็เดินต่อไปยังแผนกเสื้อผ้า “ยินดีต้อนรับค่ะคุณผู้หญิง นี่คอลเลกชันใหม่ล่าสุดเลยนะคะ”
“สวยมากค่ะ งั้นเอาทั้งหมดเลยนะคะ ทั้งชุดซัมเมอร์ ชุดกันหนาว กางเกง แล้วก็พวกชุดชั้นในด้วยค่ะ เอามาทุกไซส์เลยนะคะ นี่บัตรค่ะ”
ฉันสั่งให้พนักงานส่งเสื้อผ้าไปที่บ้านพักในเมืองเพื่อที่จะได้แอบเก็บเข้ามิติได้สะดวก จากนั้นก็ไปช้อปปิ้งอุปกรณ์เดินป่า แคมป์ปิ้ง และซื้อเสื้อผ้าเผื่อให้เฟยหลงกับคุณพ่อด้วย กว่าจะเสร็จภารกิจก็เล่นเอาขาแทบยกไม่ไหว... เหนื่อยสุดๆ แต่ต้องรีบกลับแล้วล่ะ เพราะมีนัดสำคัญรออยู่!
่ค่ำ ณ บ้านพัก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก “หนิงหลง แต่งตัวเสร็จหรือยังครับ?”
“เรียบร้อยแล้วจ้ะ ไปกันเลยไหม?” ฉันเปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้ม
วันนี้ฉันอยู่ในชุดเดรสเกาะอกสีขาวสั้นเหนือเข่า กระโปรงบานระบายลูกไม้ คาดด้วยเข็มขัดเพชรสีชมพูเส้นเล็ก ผมเกล้าขึ้นครึ่งศีรษะปล่อยลอนสลวย แต่งหน้าโทนอ่อนใสๆ ดูเข้าคู่กับสร้อยข้อมือเพชรที่ได้รับมา
“วันนี้หนิงหลงน่ารักมากนะครับ” เฟยหลงชมด้วยสายตาที่เป็ประกายซึ้ง จนฉันรู้สึกหน้าร้อนวูบวาบ
“ขอบคุณค่ะ เฟยหลงก็หล่อมากเหมือนกัน”
วันนี้เขาดูเนี๊ยบเป็พิเศษในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ผูกเนคไทสีเขียวอ่อนที่รับกับดวงตาสีเขียวมรกตของเขาได้อย่างไร้ที่ติ ผมปัดขึ้นเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร มิน่าล่ะ... สาวๆ ถึงคลั่งไคล้เขากันทั้งเมือง
..........................
123K
