บทที่ 5
ทุกซอกทุกมุม
ซิ่งหลิงพื้นฐานร่างกายเดิมก็อ่อนแอเมื่อตกอยู่ในธารน้ำเย็นเยียบซ้ำยังหัวเปียกตัวเปียกต้องลมเย็นอยู่หลายชั่วยามจึงทำให้ล้มป่วย แม้เป็เพียงแค่อาการไข้หวัดธรรมดาแต่นางก็นอนติดเตียงไปแล้วสามวัน...
“แม่นางซิ่งหลิงได้เวลาดื่มยาแล้วเ้าค่ะ” ตูหม่าเดินเข้ามาพร้อมกับถาดไม้ ชามยาบนถาดบรรจุยาสมุนไพรสีเขียวคล้ำส่งกลิ่นฉุนโชยมาตามทาง
...เพียงแค่ได้กลิ่นอาหารเช้าในท้องของซิ่งหลิงก็แทบจะพวยพุ่งออกมาด้านนอก
ซิ่งหลิงไม่โอ้เอ้ มือหนึ่งบีบจมูก มือหนึ่งรีบกวักมือเรียกสาวใช้วัยกลางคนให้เร่งฝีเท้าเข้ามา ไม่รอช้าหยิบชามยาในถาดกระดกดื่มรวดเดียวจนหมด
“นี่เ้าค่ะ ลูกอม” ตูหม่ายิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าแม่นางคนงามตัวสั่นกึกๆ ถูกความเหม็นเขียวฝาดขมของยาสมุนไพรเล่นงาน รีบหยิบลูกอมรสหวานป้อนส่ง
ซิ่งหลิงอ้าปากรับลูกอมหวานๆ จากตูหม่าในทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย
“ขอบคุณมาก” ซิ่งหลิงแม้ว่าแก้มจะพองกลมด้วยลูกอมแต่นางก็ไม่ลืมว่าในตอนที่นางป่วยสาวใช้รุ่นใหญ่ผู้นี้ดูแลนางเป็อย่างดี ไม่ว่าเช็ดตัวหรือป้อนยาล้วนทำได้อย่างนุ่มนวลระมัดระวัง
“แม่นางซิ่งหลิงไม่ต้องเกรงใจ เป็คุณชายที่รอบคอบเ้าค่ะ” ตูหม่าดวงตาระยิบระยับ ั้แ่ที่เห็นแม่นางซิ่งหลิงครั้งแรกที่หอเหม่ยเจวียนก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา!
ปกติแล้วคุณชายจิ้งเป็คนเยือกเย็นสุขุมแม้มีเื่ราวของสตรีทำให้ชื่อเสียงมัวหมองไปบ้างแต่คุณชายก็ไม่มีสตรีพัวพัน ไม่มีอนุหรือสาวใช้อุ่นเตียงอยู่ข้างกาย หากไม่ได้ไปเยือนที่หอคณิกาด้วยตนเองก็จะมอบหมายออกงานให้พวกนางเดินทางมายังคฤหาสน์
อาจเป็เพราะคุณชายจิ้งมีเป้าหมายที่ต้องบรรลุ จึงไม่สนใจบุปผาประดับแจกันมากนัก แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นคือคุณชายไม่คิดจะรับเลี้ยงสตรีคนใดเอาไว้ข้างกาย
แต่สำหรับแม่นางซิ่งหลิงแล้ว...
ซิ่งหลิงไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ว่าสายตาของตูหม่ายามมองนางนี้ร้อนแรงอยู่บ้าง เป็สายตาที่ทำให้ร้อนๆ หนาวๆ ป้องปากกระแอมไอ
“ข้าสามารถกลับหอเหม่ยเจวียนได้เมื่อไหร่หรือ”
คำถามนี้จากนางทำให้ตูหม่าแปลกใจนัก กะพริบตาปริบๆ มองแม่นางซิ่งหลิงดังมองเห็นตัวประหลาด ก่อนหน้าในตอนที่นางยังไม่ได้สติ เห็นว่าในมือของแม่นางซิ่งหลิงกำหยกพกของคุณชายจิ้งเอาไว้แน่น แม้ว่าตอนนี้คุณชายจิ้งจะจากไปแล้วแต่หยกพกประจำกายก็ยังอยู่ที่แม่นางซิ่งหลิง
ถึงขั้นแลกหยกพกกันแล้วเหตุใดแม่นางคิดจะจากไปกันเล่า!
“คุณชาย...ไม่ดีต่อท่านหรือเ้าคะ”
ซิ่งหลิงชะงัก แววตาเจ็บช้ำของตูหม่าทำให้นางงุนงงกะพริบตาปริบๆ ไม่เข้าใจนักว่าทำไมตูหม่าถึงน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาเช่นนี้แต่ก็ตอบออกมา “คุณชายจิ้งดีต่อข้ามาก”
ซิ่งหลิงเมื่อนึกถึงจิ้งเส้าหวงแววตาก็แข็งเกร็ง สีหน้าแข็งทื่อดูไม่เป็ธรรมชาติอยู่บ้าง ต่อหน้าตูหม่าที่เป็สาวใช้ตระกูลจิ้งจะให้สบถด่าออกไปว่าเขาเป็เ้าลูกเต่าหน้าเหม็นก็คงไม่ได้ รู้ตัวดีว่าตัวเองเป็คนใจร้อนมุทะลุแต่นางก็ยังมีสติดีอยู่
รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร!
“แล้วไยแม่นางซิ่งหลิงถึงคิดจากไปเล่าเ้าคะ คุณชายจิ้งเป็ถึงผู้สืบทอดตระกูลจิ้ง หากแม่นางซิ่งหลิงอยู่รับใช้คุณชายต่อไป ในภายภาคหน้าย่อมไม่ลำบาก!”
แม่นางซิ่งหลิงภายนอกแม้ดูเย่อหยิ่งแต่หลังจากที่ได้รับใช้ดูแลยามป่วยไข้แล้วตูหม่าจึงรู้ว่าแม่นางคนนี้รับใช้ได้ง่ายยิ่งนัก ไม่วางท่าหรือกดข่มบ่าวไพร่เลยแม้แต่หางตา
“คุณชายจิ้งอยากให้ข้าอยู่รับใช้ดูแลหรือ”
คำถามนี้ทำให้ตูหม่าชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง จะว่าไปแล้วไม่ว่าตัวนางหรือพ่อบ้านก็ไม่ได้ยินคุณชายจิ้งสั่งการอันใดที่เกี่ยวข้องกับแม่นางซิ่ง นอกเสียจากถามไถ่อาการป่วยทั่วไปในครั้งก่อนแล้วก็ไม่ถามถึงแม่นางซิ่งหลิงอีกเลย...
“คุณชายจิ้งก็ไม่ได้บอกอะไรต่อข้าเช่นกัน” ซิ่งหลิงยิ้มบางๆ ดวงตาหลุบลงแสร้งกลายเป็แม่นางผู้ทุกข์ตรม ฝ่ามือขยุ้มชายเสื้อพูดอย่างอึดอัดใจ
“คุณชายจิ้งเป็คนดีแต่ตัวข้าไม่เหมาะสม ไม่กล้าหน้าหนารั้งอยู่ให้คุณชายลำบากใจ ข้ามาจากที่ใดก็ควรกลับไปยังที่ที่จากมา”
ตูหม่าตอนนี้รู้สึกอยากจะตบปากพล่อยๆ ของตนเองเสียเหลือเกิน ยิ่งเห็นแม่นางซิ่งหลิงเงยหน้าขึ้นแล้วฝืนยิ้มดังจะบอกว่าตนเองไม่เป็อะไร ตูหม่าพลันปวดใจ
“ข้าไม่อยู่ที่หอเหม่ยเจวียนหลายวัน ท่านแม่และเหล่าพี่สาวน้องสาวคงร้อนใจแย่”
“แต่ร่างกายแม่นางยังไม่ใคร่ดีเท่าใดนักนะเ้าคะ”
“ข้าเข้าใจ แต่รบกวนเ้าช่วยส่งข่าวไปยังหอเหม่ยเจวียนสักฉบับได้หรือไม่ ให้คนที่รอคลายกังวล”
“เช่นนั้นข้าจะไปส่งข่าวให้แม่นางเอง ระหว่างนี้แม่นางก็พักผ่อนให้สบายใจเถิดเ้าค่ะ!” ตูหม่าตบอกอย่างหนักแน่นแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที
เมื่อไร้สายตาจับจ้องซิ่งหลิงก็ถอนใจยาว เอนหลังนอนลง ทันใดหลังของนางก็ทับกับบางอย่างที่แข็งๆ เย็นๆ จึงเอื้อมมือคลำดู
เป็แผ่นหยกสีเขียวอ่อนปนสีม่วงแดงทรงกลมขนาดครึ่งฝ่ามือ แกะสลักลวดลายค้างคาวห้าตัวและลูกท้อประณีตงดงามละเอียดลออ
ว่ากันว่าหยกที่ดีควรมีสีเดียวไม่มีสีอื่นเข้าเจือปน แต่หยกในมือของนางมีสามสี หากตรองจากฐานะของคุณชายจิ้งที่ใช้หยกชิ้นนี้พกประจำตัว ราคาค่างวดต้องไม่ธรรมดา
ซิ่งหลิงจ้องหยกในมือไม่วางตา คุณชายจิ้งไม่ใช่บุรุษโง่เขลาหน้าใหญ่ใจโต เขาเข้มงวด ไม่ลุ่มหลงอิสตรี บุรุษประเภทนี้เป็ประเภทที่นางอยากเลี่ยงที่สุด
คนกระดูกขัดมัน [1] เช่นเขาไยถึงไม่เอาของสำคัญชิ้นนี้กลับไปด้วยเล่า ไม่เข้าใจเลยจริงๆ!
น้ำเข้าหูจนสมองกลับไปแล้วหรือ!
[1] กระดูกขัดมัน ขี้เหนียว
1K
