ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]

        “ศิษย์พี่โหยว ทำไมไม่เดินต่อล่ะ?” เจียงหลิวเห็นทำหน้าสงสัย

        โหยวเสี่ยวโม่แม้บางทีจะประมาทไม่ระมัดหน้าระวังหลัง แต่พออยู่ที่คนอื่น เขาเองก็พอระวังตัวบ้างท่าทีเจ้าเจียงหลิวนี่ก็แปลกๆ จนทำให้เขาไม่วางใจ ยิ่งเป็นคนจากทัพสายสวรรค์ด้วย

        “ศิษย์น้องเจียง พวกเราแค่คุยกัน จำเป็นต้องไปไกลขนาดนั้นเลยหรือ?”

        “เรื่องนี้…ไม่ปิดบังเจ้าก็ได้ จริงๆข้ามีอะไรอยากให้เจ้าดู ดังนั้นจึงอยากพาเจ้าไปดูถึงที่”

        เจียงหลิวหาข้ออ้างข้างๆคูๆ อันที่จริงก่อนมาก็คิดถึงผลลัพธ์บ้างแล้ว ทีแรกไม่คิดว่าโหยวเสี่ยวโม่จะออกมาง่ายๆดังนั้นจึงพอคิดหาเหตุผลไว้บ้าง ตอนนี้กลับได้ใช้

        “ถ้าข้าเดาไม่ผิด ทิศทางนี้น่าจะเป็นด้านหลังเขาสินะเจ้าหมายความว่าของที่พูดถึงอยู่ที่นั่นงั้นเหรอ?” โหยวเสี่ยวโม่พูดอย่างไม่น่าเชื่อหากเขาทายไม่ผิด เจียงหลิวก็น่าจะมาสายกลางเป็นครั้งแรกเหมือนเขา

        “ชะ ใช่แล้ว” เจียงหลิวตอบอย่างประหม่า

        โหยวเสี่ยวโม่นิ่งเงียบมองเขาคนๆ นี้โกหกได้ไม่เนียนเอาซะเลย ดูท่าทีตื่นตระหนกเพียงนี้ ชัดเจนว่ามีปัญหา

        แม้หลิงเซียวจะบอกว่าเขาโง่แต่ถึงเขาจะโง่ยังไง แต่ก็ไม่ถึงขั้นดูไม่ออก เมื่อนึกถึงเจียงหลิวที่มาหาเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยดูก็รู้ว่ามีคนสั่งมา แล้วคนที่สั่งก็น่าจะเป็นคนที่เกลียดเขาเข้าไส้ ทังอวิ๋นฉีถ้าใช่นางจริง ทุกอย่างก็กระจ่าง

        “ศิษย์น้องเจียง ข้าคิดว่าด้านหลังเขาไม่ไปจะดีกว่าถึงยังไงที่นี่ก็เป็นสายกลาง อย่าเดินไปเรื่อยเลย”

        โหยวเสี่ยวโม่เดาว่าเจียงหลิวคงถูกทังอวิ๋นฉีขู่เข็ญมาแม้จะเห็นใจ แต่รู้ว่าอันตรายก็คงไปไม่ได้ จึงได้แต่ลองเชิงเขากลับ ให้เขาเข้าใจ

        เจียงหลิวกัดปากสีหน้าลำบากใจ

        โหยวเสี่ยวโม่เห็นท่าทีจึงทนไม่ไหวแล้วเอ่ยขึ้น “ข้ารู้ว่าทังอวิ๋นฉีส่งเจ้ามาถ้างั้นเอางี้ เจ้าไปบอกกับทังอวิ๋นฉี ว่าข้าดูแผนเจ้าออก ให้นางมาหาข้าเองแบบนี้นางคงไม่เอาเรื่องเจ้าแน่”

        “ศิษย์พี่โหยว ไม่มีประโยชน์หรอก”เจียงหลิวคร่ำครวญมองหน้าเขา จากนั้นคอตก “ถ้าศิษย์พี่ทังรู้ว่าข้าทำตามที่นางสั่งไม่สำเร็จนางไม่ปล่อยข้าไว้แน่ แม้ว่าข้าจะเป็นศิษย์ทัพสวรรค์แต่พอนางรู้ว่าเรามาจากหมู่บ้านเดียวกัน นางก็เกลียดข้ามาตลอดบางทีก็พาคนมาหาเรื่องข้า ถึงขั้นขู่ข้าไม่ให้ฟ้องอาจารย์”

        พอฟังจบโหยวเสี่ยวโม่คิ้วผูกเป็นปม เขาคิดไม่ถึงว่าทังอวิ๋นฉีจะเป็นคนแบบนี้

        เพราะเกลียดเขาจึงพาลเกลียดคนที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันอาศัยว่าเป็นลูกสาวเจ้าสำนักรังแกศิษย์น้องเจียง พฤติกรรมเช่นนี้ช่างโหดร้ายแต่เห็นใจก็ส่วนเห็นใจ เขาก็ไร้หนทาง ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ใต้การดูแลของหลิงเซียวป่านนี้ก็คงโดนเล่นงานปางตายไปแล้ว

        “ศิษย์น้องเจียง ข้าว่ายังไงเจ้าก็ต้องบอกเรื่องนี้ให้กับอาจารย์เจ้านะอาจารย์เจ้าเห็นคุณสมบัติของเจ้าตอนนั้นถึงเลือกเจ้าคิดว่าคงให้ความสำคัญกับเจ้าพอสมควร ถ้าเจ้าบอกเขา เขาต้องออกโรงช่วยเจ้าแน่” โหยวเสี่ยวโม่แนะนำเขาอย่างหวังดี

        “ขอบคุณเจ้านะ แต่นางเป็นถึงลูกสาวเจ้าสำนัก ข้า…ข้าต่อกรนางไม่ไหวหรอกอาจารย์อาจจะช่วยข้า แต่ช่วยข้าไม่ได้ไปตลอด”เจียงหลิวน้ำตาคลอเบ้า แต่สายตาที่มองโหยวเสี่ยวโม่นั้นรู้สึกซึ้งใจ

        เมื่อเห็นสายตาเขาเช่นนี้โหยวเสี่ยวโม่ก็รู้สึกผิดขึ้นมา

        เพราะพูดถึงที่เขาถูกรังแกก็เพราะตัวเอง หากไม่ใช่เพราะเขาไปยั่วทังอวิ๋นฉีนางก็คงไม่พลอยเกลียดเจียงหลิวเพียงเพราะมาจากหมู่บ้านเดียวกันเขาเองที่ทำให้เจียงหลิวซวยไปด้วย

        “เอาแบบนี้ เจ้าช่วยฝากคำพูดข้าไปให้นางข้านัดให้นางมาเจอกันที่ทางแยกที่เราเดินผ่านเมื่อครู่ ข้าจะพูดกับนางเอง”

        อันที่จริงโหยวเสี่ยวโม่ก็ไม่ได้จิตใจสูงส่งเพียงนั้นพบกับทังอวิ๋นฉีนั้นเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่งแต่เจียงหลิวยังไงก็เป็นเพื่อนที่มาจากที่เดียวกันทั้งยังเป็นคนแรกที่เขาลืมตามาเจอ ตอนนั้นก็เพราะเขาตัวเองถึงรู้ว่ามาโผล่อยู่ที่ไหน ตอนนี้กลับต้องซวยเพราะตัวเขาเองจึงต้องรับผิดชอบ

        “แบบนี้จะดีเหรอ?” เจียงหลิวเอ่ยทั้งน้ำตา

        “ข้าว่าดีก็ดีสิ แม้ครั้งนี้จะไม่สำเร็จครั้งหน้าทังอวิ๋นฉีก็ยังมาหาเรื่องข้าเช่นเดิม สู้จัดการให้จบๆ ไปเลยตอนนี้ดีกว่า”

        โหยวเสี่ยวโม่ตากระตุกเดิมทีนึกว่าเจียงหลิวจะเป็นชายหนุ่มห้าวหาญอกสามศอก คิดไม่ถึงว่าจะขี้แยขนาดนี้หยดน้ำตาเม็ดใหญ่กว่าผู้หญิงเสียอีก บทจะร้องก็ร้องเฉย

        “ขอบคุณนะ!” ในที่สุดเจียงหลิวก็หยุดร้อง กล่าวขอบคุณ

        “อืม เจ้ารีบไปเถอะ ไม่งั้นรอนานนางจะโมโหกับเจ้าอีก ข้าจะไปรอด้านหน้า” เสียดายที่เขาไม่ใช่ผู้หญิง ไม่งั้นโหยวเสี่ยวโม่คงอ่อนโยนกว่านี้แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

        “งั้นข้าไปก่อนนะ ลาก่อนศิษย์พี่โหยว”เจียงหลิวโบกมือลาโหยวเสี่ยวโม่ จากนั้นวิ่งไปแจ้งทังอวิ๋นฉี

        พอเจียงหลิววิ่งจากไปโหยวเสี่ยวโม่ก็เสแสร้งต่อไม่ไหว ใครใช้ให้ใจอ่อน ใครใช้ให้เสแสร้งเก่งทีนี้เป็นไงล่ะ อีกเดี๋ยวก็ต้องเจอทังอวิ๋นฉีคุณหนูเอาแต่ใจนั่น นี่มันช่าง…น่าผวา คิดๆ แล้ว โหยวเสี่ยวโม่จู่ๆก็คิดได้ว่าถ้าเรียกหลิงเซียวมาด้วยจะดีกว่า หากทังอวิ๋นฉีลงมือจริงอย่างน้อยก็ยังมีเขาคอยช่วย

        จากนั้นกลุ่มทังอวิ๋นฉีที่เข้าใจว่าโหยวเสี่ยวโม่จะมาเพียงลำพังคิดไม่ถึงว่าโหยวเสี่ยวโม่จะอยากดึงหลิงเซียวมาด้วย

        พอคิดตกโหยวเสี่ยวโม่ก็พลางฮัมเพลงพลางเดินย้อนกลับไป

        หลังจากที่เขาเดินย้อนกลับครู่เดียวมีเงาดำโผล่ออกมาจากจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่เมื่อครู่เงาดำมองโหยวเสี่ยวโม่ที่เดินจากไปอย่างไร้ความรู้สึก จากนั้นก็หายไปพุ่งไปทิศทางของโหยวเสี่ยวโม่แทน

        อีกฟากหนึ่งเจียงหลิวก็นำคำพูดโหยวเสี่ยวโม่ไปแจ้งทังอวิ๋นฉี

        ทังอวิ๋นฉีได้ยินว่าโหยวเสี่ยวโม่จะนัดเจอตัวเองเป็นการส่วนตัวสีหน้าพลันดีใจ “ศิษย์น้องเจียง เจ้าพูดจริงรึโหยวเสี่ยวโม่จะนัดเจอข้า หรือเขาจะรู้แผนของเราดังนั้นจึงแกล้งพูดแบบนี้เพื่อเลี่ยงพวกข้า?”

        “เป็นไปไม่ได้ เขาต้องไปแน่” เจียงหลิวก้มหน้าดูสีหน้าเขาไม่ออก

        “งั้นก็ดี ข้าจะเชื่อเจ้า ข้ารู้ว่าส่งเจ้าไปต้องทำสำเร็จแน่ เจ้าทำดีมาก ต่อจากนี้ไม่มีเรื่องอะไรของเจ้าแล้วเจ้าไปได้ นอกจากนี้ ข้าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าต้องทำอย่างไร?”ทังอวิ๋นฉีพออกพอใจตบบ่าเขาทีนึงดีที่นางยังมีเจียงหลิวไพ่ใบนี้อยู่ ครั้งนี้ต้องให้โหยวเสี่ยวโม่เห็นดีกันให้เขารู้ซะบ้างว่าศิษย์พี่ใหญ่เป็นของใคร

        “ข้ารู้แล้ว ศิษย์พี่ทัง” เจียงหลิวตอบรับและเผยหน้าแสยะยิ้มออกมาแต่ไม่มีใครเห็น

        จากนั้นทังอวิ๋นฉีจึงพาพรรคพวกอีกสองคนเดินไปสถานที่ๆ โหยวเสี่ยวโม่นัดท่าทีวางมาดใหญ่โตแม้ว่าที่นั่นจะมีคนพลุกพล่าน แต่เวลานี้ทุกคนแยกย้ายกันพักผ่อนทางไปลานประลองชัดว่าไม่ค่อยมีคนไปยามนี้แน่ โหยวเสี่ยวโม่เจ้าคิดผิดเสียแล้ว

        ด้วยอารมณ์พริ้มใจของทังอวิ๋นฉีครู่เดียวทั้งหมดก็ไปถึงจุดนัดพบ

        ทว่าแล้วจุดที่ทุกคนนึกว่าโหยวเสี่ยวโม่จะยืนรออยู่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า

        “ศิษย์น้องเจียงบอกว่าโหยวเสี่ยวโม่จะยืนรอที่นี่ไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่เห็นมีใคร หรือพวกเขาจะถูกหลอกแล้ว?” ลูกน้องเริ่มเอะใจ

        “ข้าคิดว่าเจียงหลิวต้องถูกโหยวเสี่ยวโม่หลอกแน่”ลูกน้องอีกคนก็เอ่ยความเห็นตัวเอง

        ทังอวิ๋นฉีสีหน้าเริ่มหวั่นไม่แน่ใจ“พวกเจ้าพูดมีเหตุผล แต่จากที่ศิษย์น้องเจียงพูดโหยวเสี่ยวโม่ไม่น่าจะโกหกเขา ที่ไม่เห็นเงาเขาโผล่มาน่าจะมีเหตุผลอย่างอื่นหรือเปล่า?” ที่พูดแบบนี้ก็เพราะนางยังไม่อยากปล่อยโอกาสดีๆแบบนี้หลุดมือไป

        “ถ้างั้น เรารออีกซักหน่อยมั้ย?”ลูกน้องคนที่หนึ่งเอ่ยอย่างระวัง

        “งั้นตามนี้ก็แล้วกัน” ทังอวิ๋นฉีเอ่ยเสียงเรียบหากว่าโหยวเสี่ยวโม่กล้าหลอกนางจริง บัญชีแค้นเดิมบวกครั้งนี้เขาไม่ได้ตายดีแน่นอน

        เพียงแต่ทั้งสามคิดไม่ถึงว่าพวกเขาไม่มีทางได้เจอโหยวเสี่ยวโม่ หากแต่เป็นอีกคนที่มาปรากฏตัวแทน…

        …….

        เรื่องจริงคือตอนที่โหยวเสี่ยวโม่เดินออกจากห้อง หลิงเซียวก็รับรู้ได้แล้วม่านมิติที่เขาร่ายไว้นอกจากจะบังตาได้ ยังสามารถรับรู้ได้ว่าใครที่เข้าออกม่านมิติ ดังนั้นเขารู้ว่ามีคนมาหาโหยวเสี่ยวโม่กลิ่นกายคนผู้นั้นเขาไม่รู้จัก แต่โหยวเสี่ยวโม่เป็นคนเดินไปกับเขาเอง

        พอคิดถึงจุดนี้หลิงเซียวจึงคิดว่าไม่น่าจะปัญหาอะไร จึงไม่ได้เอะใจ จากนั้นผ่านไปครึ่งชั่วยามหลิงเซียวเริ่มสังเกตถึงความผิดปกติ โหยวเสี่ยวโม่ยังไม่กลับมา มันเริ่มตะหงิดๆ!

        คนที่โหยวเสี่ยวโม่รู้จักนั้นไม่เยอะโดยเฉพาะคนที่สายกลาง คนที่เขารู้จักก็มีแค่ฝูจื่อหลินศิษย์ร่วมสายอาจารย์ซึ่งไม่น่าจะไปหาเขาอีกอย่างถ้าพวกเขาไปหาโหยวเสี่ยวโม่แล้วออกไปด้วยกัน หลิงเซียวต้องรู้แน่นอนว่าคือใคร

        เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติหลิงเซียวจึงร่ำลาศิษย์น้องทั้งสอง จากนั้นตามกลิ่นของโหยวเสี่ยวโม่ไป   

        --------------------------------------------------