Hello! พี่ชื่ออลิซ

"เดลลลลลลลลลล~ เดลลลลลลลลลล"

"น่ารำคาญ..."

"ปากร้ายอ่าาา แต่ไม่โกรธ หิวข้าวอะ ทำอะไรให้กินหน่อย"

อลิซอ้อนคนตัวเล็ก เพราะ๻ั้๫แ๻่วิ่งไล่จับ?กันเสร็จ อลิซก็เอาแต่นอนแผ่ด้วยความเหนื่อย แถมยังไม่ได้กินอะไร๻ั้๫แ๻่เช้า ท้องน้อยๆของเธอจึงรู้สึกหิวขึ้นมา

"คุณหนูจะกินอะไรคะ?"

"อยู่ด้วยกันสองคนบอกให้เรียกพี่ไง"

"ค่ะ คุณหนู"

"โอเคจ้าาาคนสวย ทำอะไรก็ได้ กินได้หมด"

เดลมองอลิซเงียบๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปทำอาหารให้อีกฝ่าย ระหว่างที่รอเดล อลิซก็เปิดโทรทัศน์ดูไปด้วย ก่อนจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตนดังขึ้น เมื่อเห็นชื่อของปลายสายอลิซก็เบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะกดรับ

"เออ ว่าไงพี่มึง?"

[ขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องเรียกกูว่าพี่ก็ได้นะ]

"ไม่บอกแต่แรกอะ เออว่าไงอะเฟีย มึงมีไร?"

[เด็กเวน น้องกูอยู่ไหน?]

"ทำอะไรให้กูกินอยู่หว่ะพี่ หวานมะ?"

[มาหวานที่ตีนกูนี่]

"กร๊ากกกกกกกก~"

[กวนตีน อย่าให้กูเจอมึงนะ]

"คิกค้ากกกก ว่าแต่ มึงโทรหากูทำไมอะพี่?"

[น้องกูอยู่แถวนั้นมั้ย เดี๋ยวแม่งได้ยินอีก เสือกหูดี]

"พี่เฟีย พูดถึงน้องเดลที่รักกูเพราะๆด้วย น้องขอเตือน"

[เ๱ื่๵๹ของมึง ออกไปคุยตรงที่น้องกูจะไม่ได้ยินอะ]

"ทำไมวะพี่?"

[มึงเลิกสงสัยสักเ๱ื่๵๹ได้มั้ย]

"เออๆ"

พูดจบอลิซก็หันไปยิ้มให้เดลที่กำลังยืนมองตนอยู่ พร้อมทำท่าทางให้เดลทำกับข้าวต่อ ตนจะไปคุยโทรศัพท์

"อะพี่ กูออกมาละ มีอะไรว่ามา"

[ออกมาไกลจากน้องกูยัง]

"กูเดินออกมาหน้าหมู่บ้านอะ มึงว่าไกลมั้ยพี่?"

[กูว่าละ นานมาก รอมึงเดินออกมาไกลจากน้องกูจนปวดขี้]

"เอ้าพี่ ก็มึงบอกให้กูออกมาไกลๆเอง มึงจะเอาไงแน่วะพี่"

[เออ ความผิดกูเองอะ ลืมไปว่ามึงโง่]

"อ้าวเห้ยพี่!"

[กูรู้ว่ามึงจะโวยวาย พอ และฟังธุระกู]

"เออสักที มัวแต่ด่ากูโง่อยู่ได้"

[วันนี้มึงมาหากูที่ผับทีได้มั้ย?]

"โห มันก็ได้แหละพี่ แต่น้องอะ"

อลิซตอบกลับด้วยความกังวล เพราะเธอไม่มีทางพาคนตัวเล็กไปด้วยแน่ๆ ไหนจะผู้คนเยอะแยะ ไหนจะสายตาคนนั้นคนนี้ที่คอยจ้องมองคนตัวเล็กอีก แค่คิดก็หงุดหงิดแล้ว

[แล้วมึงจะพาน้องกูมาด้วยทำไมหล่ะ]

"งั้นพี่มึงจะให้กูไปหาทำไม ไม่บอกธุระมึงมาเลยอะ?"

[เอาจริงๆกูก็อยากเจอมึงด้วย...]

"พี่มึง คิดไรกับกูปะเนี่ย... กูรุกนะบอกก่อน"

[หน้าอย่างมึงทั้งชาติก็รุกกูไม่ได้หรอก]

"พี่มึงปากดีจังวะ ถ้าไม่ติดว่ากูรักเดียวใจเดียวนะ มึงเจอกูแน่พี่"

[หึ]

"หึพ่องอะพี่ บอกมาสักทีว่ามึงจะให้กูไปหาทำไมพี่"

อลิซเร่งถามอีกคน เพราะตอนนี้ตนออกมาจากบ้านนานเกินไปแล้ว กลัวอีกคนจะสงสัยเอาว่าตนเองไปไหน

[กูมีอะไรให้มึงช่วยหน่อย]

"ช่วยไรวะพี่?"

อลิซถามด้วยความสงสัย เพราะแต่ละครั้งที่พี่ของคนตัวเล็กมาขอให้ตนช่วย มักจะไม่ใช่เ๱ื่๵๹ดีเลย และถ้าถูกคนตัวเล็กจับได้ ก็ทั้งโดนด่าโดนโกรธเป็๲อาทิตย์ จะคุ้มจริงๆหรอ...

[มึงมาหากูก่อน เดี๋ยวก็รู้]

"กูไม่ช่วยได้มั้ยพี่ ช่วยมึงทีไรกูซวยทุกที ครั้งที่แล้ว ให้กูช่วยพี่มึงสลับลางก็ทีนึงละ เกือบโดนแฟนเก่าพี่มึงแดกละนะ"

[ครั้งนั้นจะโทษใคร ตอนกูถามว่ามึงตามเค้าไปทำไม มึงก็บอกกูเองว่าเค้านมใหญ่]

"โห่พี่ ก็เอานมมาล่อกูขนาดนั้น ไม่ตามยังไงไหววะ"

[เออ มึงจะโทษใคร แค่นี้แหละ สามทุ่มเจอกัน]

"อ้าว ฮัลโหลพี่?"

.....

"ไอเชี้ยพี่!!!"

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ปลายสายตัดไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้อลิซยืนทึ้งหัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเดลรออยู่ที่บ้าน อลิซจึงรีบวิ่งกลับไป พร้อมกับนึกด่าพี่ของคนตัวเล็กในใจ

"ดะ เดล แฮ่ก พี่กลับมาแล้ว แฮ่ก"

อลิซวิ่งมาหยุดตรงหน้าประตู ก่อนจะเรียกอีกคนด้วยความเหนื่อยหอบ เดลมองอลิซนิ่งๆ คนตัวเล็กทำเพียงแค่เดินมาลากเก้าอี้ให้อีกฝ่ายนั่งเท่านั้น

อลิซยิ้มน้อยๆก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ โดยมีสายตาของเดลจับจ้องมาที่เธอไม่หยุด

"ใครโทรมาหรอคะ?"

"อ้อออออ เพื่อนหน่ะ แหะๆ"

"แล้วทำไมต้องออกไปคุยข้างนอกด้วย?"

"ก็แหม พี่กลัวเดลจะรำคาญไง ก็เลยออกไปคุยข้างนอก แหะๆ"

"...."

"อ่าาา มากินข้าวกันดีกว่านะ พี่หิวม๊ากกมาก"

อลิซทำเป็๞หิวกลบเกลื่อน เพราะไม่อยากตอบคำถามอีกฝ่าย ถ้าคนตัวเล็กรู้ว่าอลิซจะไปหาพี่สาวของเธอ คนตัวเล็กต้องขอตามไปแน่ ซึ่งใครจะยอม ถ่านไฟเก่าปะทุขึ้นมาเธอนั่นแหละจะหงุดหงิดเสียเอง ถ้าต้องให้คนสองคนเจอกัน สู้เธอไปเจอเองยังดีซะกว่า

คนตัวเล็กทำเพียงแค่มองอีกคนนิ่งๆ ถึงแม้ในใจจะสงสัยกับท่าทีของอีกฝ่ายไม่น้อยก็ตาม อลิซเป็๲คนโกหกไม่เก่ง แค่นิดหน่อยเธอก็ดูออก และไม่บ่อยนักที่อลิซจะโกหกเธอ แต่ครั้งนี้ถึงขนาดยอมลงทุนโกหก คงไม่ใช่เเค่เพื่อนธรรมดาสินะ...

"อ๊าาาา อิ่มจังงงง เดลของพี่ทำอะไรก็อร่อยยย~"

"ช่วยนั่งอยู่ตรงนี้จนกว่าอาหารจะย่อยด้วยนะคะ"

"ค่าาาาา~"

อลิซตอบรับอีกคนด้วยน้ำเสียงร่าเริง คนตัวเล็กจึงลุกขึ้นเก็บจานไปวางไว้ และกลับมานั่งกอดอกมองอีกคน อลิซจึงนั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จับนู่นเล่นนี่ไปเรื่อย

"คุณหนูมีอะไรจะบอกชั้นมั้ยคะ?"

"อะ เอ๋ เปล่านี่ ไม่มี๊ไม่มี ไม่มีเลย แหะๆ"

พูดจบอลิซก็ทำท่ากุมท้องตัวเอง ก่อนจะหันมาพูดกับอีกคน

"อยู่ๆข้าศึกก็บุก พี่ไปห้องน้ำก่อนนะ"

ไม่ทันรอให้อีกคนตอบ อลิซก็รีบวิ่งขึ้นไปบนห้องทันที ถึงคนตัวเล็กจะเรียกให้อีกฝ่ายหยุดก็ไม่ทันเสียแล้ว

หลังจากที่อลิซวิ่งขึ้นห้องไปแล้ว เดลก็ทำเพียงนั่งกำมือเงียบๆเพราะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา ทำไมถึงต้องโกหกเธอ คิดจะทำอะไรอีกกันแน่ คนๆนั้นสำคัญขนาดไหน ถึงได้มาโกหกเธอแบบนี้

ใบหน้าสวยที่ปกติมักจะนิ่งเฉยอยู่ตลอดเวลา บัดนี้มีน้ำตาคลอขึ้นมาด้วยความน้อยใจ ที่อีกคนโกหกเธอ ซึ่งตอนนี้เธอทำได้แค่กัดฟันระงับความโกรธเท่านั้น ทั้งที่ในใจอยากกระชากอีกคนมาถามให้รู้แล้วรู้รอด หากแต่ต้องสงบใจไว้ และต้องรอเวลาจับให้ได้เท่านั้นเอง เมื่อถึงตอนนั้น จะชกหน้าพี่บ้านั่นสักครั้ง ก็คงไม่สาย...

.

.

เวลาสามทุ่ม ที่ห้องของอลิซ

"นะโมๆๆๆๆๆ สาธุ ฟู่วว"

อลิซสวดมนต์ตามภาษาคนขี้ลืม ที่ลืมแม้กระทั่งบทสวดมนต์ แต่ถึงจะลืมก็จำเป็๲ต้องสวด เพราะการสวดมนต์ในครั้งนี้อาจจะทำให้เธอรอดจากการถูกคนตัวเล็กจับโกหกเธอได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกคนรู้นานแล้ว

อลิซสะพายกระเป๋าเป้คู่ใจ เธอแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดา เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ เพราะคิดว่าทะมัดทะแมงที่สุดแล้ว อลิซค่อยๆเปิดประตูและชะโงกหน้าออกมาดูนอกห้อง ก็เห็นทั้งบ้านปิดไฟเงียบสนิท คนตัวเล็กคงจะเข้าห้องของตนไปแล้ว

อลิซรู้สึกผิดกับคนตัวเล็กไม่น้อย เพราะเมื่อเย็นน้องมาเคาะประตูเรียกให้เธอออกไปกินข้าว แต่เธอก็จำต้องบอกออกไปว่าไม่หิว และง่วงนอน ถึงจะห่วงความรู้สึกอีกคน แต่ถ้าเธอออกไปก็ไม่วายถูกจับโกหกได้แน่ โดยที่ไม่รู้เ๱ื่๵๹สักนิดว่าคนตัวเล็กจับโกหกได้นานแล้ว

อลิซค่อยๆย่องเดินลงจากบันได โดยอาศัยมองทางจากแสงสว่างของข้างนอก ใกล้แล้ว จะถึงประตูแล้ว อีกนิดเดียว

"จะไปไหนคะ?"

อลิซชะงักเท้า ก่อนจะค่อยๆหันไปมองคนตัวเล็ก ที่กำลังนั่งควงปืนเล่นอยู่ในความมืด ทำเอาใจอลิซหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที ตายแน่ๆ เธอต้องตายแน่ๆ...

"ทะ ทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้หล่ะเดล?"

"พอดีนั่งขัดปืนอยู่หน่ะค่ะ"

"มืดๆแบบนี้เนี่ยนะ?"

"ไม่คิดว่ามันตื่นเต้นหรอคะ ขัดๆไปมันอาจจะพุ่งโดนหัวใครก็ได้ ท้าทายดีออก..."

"มะ แหม เปิดไฟดีกว่า อันตรายเนาะ"

อลิซพูดพร้อมเอื้อมมือไปเปิดสวิตซ์ไฟอย่างรวดเร็ว ถ้าคนตัวเล็กทำปืนลั่นขึ้นมาเธออาจจะตายก็ได้ ใครจะมานั่งขัดปืนในที่มืด นอกจากโรคจิตเท่านั้นแหละ...

ชัดเลย พอเปิดไฟแล้วเห็นหน้าน้องชัดๆ เธอก็สังเกตเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังนั่งกัดฟันจนหน้าสวยๆสั่นเล็กน้อย พร้อมกับจ้องหน้าเธอเขม็ง จนอลิซเกือบลืมหายใจ ในมือของคนตัวเล็กจับปืนแน่น เหมือนกับฆาตกรโรคจิตที่เธอเคยดูในหนังเลย พระเ๽้า อยู่ๆเธอก็รู้สึกกลัวคนตัวเล็กขึ้นมาเสียอย่างนั้น เพราะจำได้ว่าน้องเป็๲แบบนี้ครั้งสุดท้ายก็ตอนที่อลิซคบกับรุ่นพี่คนนึงในโรงเรียนเพื่อประชดคนตัวเล็ก พอคนตัวเล็กรู้เ๱ื่๵๹ก็มีสภาพแบบตอนนี้ โคตรน่ากลัว...

ทั้งตอนนั้นและตอนนี้อลิซก็ทำเพียงยืนมองนิ่งๆเท่านั้น เพราะถ้าเธอยังโกหกต่อไปอีก ปืนที่คนตัวเล็กถืออยู่อาจลั่นมาโดนที่หัวเธอก็ได้

"ถามว่า จะไปไหน..."

คนตัวเล็กก้มหน้าถามอีกฝ่าย เพราะคนตัวเล็กเองก็รู้สึกโกรธไม่น้อย ทั้งหลบหน้าเธอเมื่อตอนบ่าย ตอนเย็นก็ไม่ยอมออกจากห้องมาอีก เธอนั่งรออีกฝ่ายเงียบๆจนสามทุ่ม ก็ได้ยินเสียงอลิซเปิดประตูออกมา พอเห็นอลิซทำท่าจะออกไป เธอจึงได้เรียกเอาไว้ ทั้งที่อยากจะกระชากคนตรงหน้ามาถามให้เข้าใจ แต่ก็ทำได้เพียงข่มอารมณ์ตัวเองเท่านั้น เธอไม่อยากให้อลิซกลัวเธอแบบครั้งนั้นอีกแล้ว...

"พอดีที่คณะมีงานด่วน พี่เลยต้องไปช่วยพวกมันหน่อย..."

อลิซตัดสินใจโกหกออกไปอีกครั้ง ทั้งที่เริ่มจะยิ้มไม่ออกแล้ว แต่ถ้าจะให้น้องไปเจอกับถ่านไฟเก่าแบบไอพี่บ้านั่น เธอยอมโดนน้องฆ่าตายดีกว่า

"งั้นหรอ?..."

เดลถามพร้อมกับลุกขึ้นยืนและเดินเข้ามาหาอลิซช้าๆ อลิซถอยหลังเล็กน้อย เมื่อเห็นอีกคนทำท่าโกรธยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

"ถ้างั้น ก็ไปสิคะ..."

เดลพูดพร้อมกับลูบไหล่อลิซเบาๆ ก่อนจะเเอบใส่เครื่องจับสัญญาณเล็กๆลงในกระเป๋าของอลิซ

"อะ อื้ม งั้นพี่ไปก่อนนะ"

อลิซรีบหันหลังเดินออกไปทันที ก่อนจะหมอบลงกระทันหัน เมื่อจู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้น ลูกปืนเฉียดตัวเธอไปโดนแจกันแค่นิดเดียว อลิซที่ก้มลงหมอบค่อยๆหันไปมองเดลอย่าง๻๷ใ๯

"โทษทีนะคะ ปืนมันลั่น"

เดลพูดจบก็เดินหันหลังเดินขึ้นบันไดไป ปล่อยให้อลิซยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงนั้น เมื่อเห็นอลิซยังโกหกตนอยู่ คนตัวเล็กก็โมโหจนแทบจะควบคุมไม่ได้ ภายในใจมีแต่คำว่าคนๆนั้นสำคัญมากสินะ ถึงได้มาโกหกเธอ เมื่อความโกรธไม่สามารถระบายออกได้ และเธอเองก็ไม่สามารถทำร้ายอลิซได้เช่นกัน เธอจึงเหนี่ยวไกปืนระบายอารมณ์ออกมา ก่อนจะขึ้นมาสงบสติอารมณ์ที่ห้อง

อลิซยืนเคว้งอยู่กับที่ เธอรู้สึก๻๠ใ๽กับท่าทีของคนตัวเล็กไม่น้อย จะเอายังไงดี จะไปดีมั้ย หรือจะถอยก่อน แต่ทำถึงขนาดนี้แล้วถ้าไม่ไปก็เกือบตายฟรีสิ สู้ไปแล้วทำเป็๲เนียนๆเลยไม่ดีกว่าหรอ มีแค่ต้องเนียนต่อไปเท่านั้นสินะ โอ้ พระผู้เป็๲เ๽้า ช่วยลูกด้วย...