พลังธรรมชาติในูเาฟูซานต่างก็เต็มไปด้วยความสมบูรณ์เพราะว่าไม่ค่อยจะมีผู้ฝึกยุทธ์เข้ามาที่นี่บ่อยนัก คงเป็เพราะสถานที่ตั้งและอยู่ในเมืองที่ห่างไกลความเจริญทำให้บางครั้งผู้คนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีผู้เขาชื่อนี้อยู่
“สมุนไพรที่พวกท่าน้ามีอะไรบ้าง?”
ในูเาฟูซานสมุนไพรไม่ได้มีจำนวนน้อยๆ การจะหาแต่ละชนิดก็เป็ไปได้ยากถ้าไม่ระบุชื่อและบริเวณที่มันเติบโตอยู่อาจจะใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะหาพวกมันเจอ
“ชนิดแรกคือหญ้าหางั ชนิดที่สองคือหญ้าน้ำค้าง ชนิดที่สามคือหญ้าิญญา…”
เมื่อได้ฟังชื่อสมุนไพรทั้งสามชนิดถังเว่ยเองก็พอจะเคยได้ยินชื่อของพวกมันมาบ้าง เพราะว่าเขาต้องเข้ามาทีู่เาแห่งนี้ค่อนข้างบ่อย จนเขาสามารถที่จะจดจำสมุนไพรที่นี่ได้ทั้งหมด เวลาซูลี่ว่างเขาก็มักจะพานางนั่งมาจดจำสมุนไพรอยู่บนูเาฟูซานและให้นางทำการปรุงยาจากสมุนไพรที่นี่ ส่วนวัตถุประสงค์ที่พวกเขาตามหาสมุนไพรเหล่านี้ถังเว่ยเองก็พอทราบแล้วเช่นกัน
“พวกท่าน้าจะปรุงเม็ดยาิญญา…ข้าเข้าใจถูกต้องรึไม่?”
จื่ออวี้ จื่อหลิงเทียน รวมถึงหลงยู๋เหม่ยต่างก็มีอาการใอยู่ใบหน้าเล็กน้อย ทำไมถังเว่ยถึงรู้ว่าพวกเขา้าสมุนไพรเหล่านี้เพื่อไปปรุงเป็เม็ดยาิญญากันทั้งที่ถังเว่ยเป็เพีงแค่คนธรรมดาเท่านั้น หรือว่าจริงๆแล้วเขาจะเป็นักปรุงยากัน
“เป็อย่างที่เ้าพูดพวกข้า้าจะปรุงเม็ดยาิญญาขึ้นมา นึกไม่ถึงว่าเ้าก็รู้เช่นเดียวกัน”
“ข้าเพียงแค่คาดเท่านั้น…”
สรรพคุณของเม็ดยาิญญาก็คือช่วยทำให้ิญญายุทธ์ในร่างกายมีความบริสุทธิ์มากที่สุดเพื่อที่จะให้ควบแน่นพวกมันและก้าวข้ามไปยังระดับขั้นถัดไป จอมยุทธ์ส่วนใหญ่จะใช้เม็ดยาิญญาก็ต่อเมื่อพวกเขา้าทะลวงระดับขั้นใหญ่จึงเลือกจะเม็ดยาชนิดนี้
“แล้วเ้าพอจะทราบที่อยู่ของสมุนไพรทั้งสามชนิดรึเปล่า ยิ่งมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี…”
พวกนางได้รับการกระชับมาจากอาจารย์ว่าให้นำสมุนไพรทั้ง 3 ชนิดดังกล่าวกลับมาให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะฉะนั้นแล้วถ้าถังเว่ยทราบที่อยู่ของพวกมันพวกนางก็จะยอมจ่ายทั้งหมดเท่าที่นางจะให้ได้
“เื่นั้นไม่ต้องกังวลเพราะข้านั้นรู้สถานที่ของพวกมัน ทั้งหญ้าหางั หญ้าน้ำค้าง ส่วนหญ้าิญญานั้น…”
พอมาถึงส่วนของหญ้าิญญาถังเว่ยเองก็ลังเลที่จะพูดออกไป สร้างความประหลาดใจให้กับอีกฝ่ายเป็อย่างมาก
“หญ้าิญญามันทำไมหรือ?"
จื่ออวี้ถามออกมาด้วยความใคร่รู้
“หญ้าสองชนิดแรกมันมีจำนวนเยอะและพวกท่านเองก็สามารถหามันได้อย่างง่ายดาย ส่วนหญ้าิญญาข้าจำเป็ที่จะต้องทำแต่เพียงผู้เดียว…”
ที่ถังเว่ยกล่าวออกไปเช่นนั้นก็เพราะว่าหญ้าิญญาเกิดขึ้น ณ ใจกลางของูเาฟูซานและมันมีสัตว์ิญญาระดับสูงอาศัยอยู่ เขาไม่้าให้ลูกค้าของเขาตกอยู่ในอันตรายมันคงจะดีกว่าถ้าเขาจะเข้าไปคนเดียว
“เราจะแบ่งกันออกเป็สองกลุ่ม พวกท่านไปตามหาหญ้าหางัและหญ้าน้ำค้างตามจุดที่กำหนดไว้ ส่วนข้าจะไปนำหญ้าิญญามสให้กับพวกท่านแล้วพวกเราก็กลับมาเจอกันที่นี่-”
“เดีย๋วก่อน!”
ยังไม่ทันที่ถังเว่ยจะกล่าวจบก็มีการขัดประโยคคำพูดของเขาเอาไว้เสียก่อน ก่อนที่ถังเว่ยจะหันไปหาเ้าของเสียงนัั้นก็คือจื่อหลิงเทียนนั้นเองบนใบหน้าของเขานั้นมีอาการไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
“หมายความว่ายังไงที่เ้าจะไปหาหญ้าิญญาเองทั้งที่เ้าก็เป็คนบอกพวกข้าว่าหญ้าิญญานั้นอันตรายที่สุด แล้วคนที่ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์เช่นเ้าจะสามารถหามันมาได้หรือ?”
ถังเว่ยนั้นสามารถััได้ว่าจื่อหลิงเทียนนั้นออกอาการอคติกับเขาอย่างชัดเจนทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจคนแบบจื่อหลิงเทียนเลยแม้แต่น้อย
“ก็ถ้าข้าให้พวกท่านเข้าไปเกรงว่าคงจะไม่ได้หญ้าิญญากลับมาแถมยังจะเอาชีวิตไปทิ้งน่ะซิ”
พลันคำพูดของถังเว่ยจบจื่นหลิงเทียนก็กระโจนมาที่ด้านหน้าของเขาก่อนจะทำการกระชากคอเสื้อของถังเว่ยเอาไว้
"เ้าอย่าได้ใจให้มันมากนัก! แค่เพียงแค่เ้าเป็คนนำทางก็ไม่ได้แปลว่าเ้ามีสิทธิ์มาสั่งข้าหรอกนะ”
จื่อหลิวเทียนปล่อยแรงกดดันของผู้ฝึกยุทธ์ออกมาเพื่อข่มขู่ตัวของถังเว่ย เล็กน้อย ทว่าถังเว่ยกับไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาและบีบแขนของจื่อหลิงเทียนออกจากคอเสื้อของเขา
‘เจ็บ!แรงบ้าอะไรกัน’
ความรู้สึกหลักจากที่ถังเว่ยบีบแขนของเขามันเหมือนกับโดนเหล็กที่มีน้ำหนักเป็ตันๆทับแขนของเขาเอาไว้ จื่อหลิงเทียนพยายามที่จะสะบัดแขนออกจากฝ่ามือถังเว่ยก็เป็ไปด้วยความลำบาก เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายถังเว่ยก็ยอมไปแขนของเขาแต่โดยดี พร้อมกับปัดเสื้อที่ยับของเขา
“ถึงข้าจะเป็เพียงแค่คนรับจ้างแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่มีเกียรติ แค่พวกท่านว่าจ้างข้าและให้ค่าตอบแทนก็ใช่ว่าพวกท่านจะทำอะไรก็ได้หรอกนะ…ถ้าเกิดพวกท่านเห็นว่าข้าไม่เหมาะสมก็เชิญพวกท่านไปหากันเอาเอง ข้าจะไม่คิดค่าใช้จ่ายแม้แต่เหรียญเดียว”
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ไว้หน้าเขา ถังเว่ยเองก็ไม่จำเป็ต้องไว้หน้าอีกฝ่ายเช่นกัน จื่อหลิงเทียนที่ได้ยินคำพูดของถังเว่ยก็รู้สึกโกรธเป็อย่างยิ่งก่อนที่เขาจะหันหน้าและเดินจากไป
“ไปกันเถอะจื่ออวี้กับแค่คนธรรมดาเราไม่จำเป็ต้องให้ค่ามันขนาดนั้น”
“เดี๋ยวก่อนสิท่านพี่…”
จื่ออวี้เองก็รีบเดินตามผู้เป็พี่ชายไปเช่นกัน ถังเว่ยที่เห็นแบบนั้นก็คิดว่าดีเหมือนกันเขาจะได้รีบไปรับงานที่อื่นต่ออีก ยังมีลูกค้าอีกหลายคนที่้าใช้บริการเขาและให้เกียรติถังเว่ยมากกว่านี้ แต่วินาทีที่เขากำลังจะเดินจากไปกับมีกระบี่มาจ่อเขาเอาไว้เสียก่อน
“เ้า้าจะไปไหนกัน?”
ผู้ที่เป็เ้าของกระบี่และเสียงพูดก็คือหลงยู๋เหม่ยตลอดการสนทนาเมื่อครู่นี้ นางไม่ได้ออกความคิดเห็นเลยแม้แต่น้อยทำเพียงแค่เฝ้ามองอย่างเดียวเท่านั้น
“ข้าก็้ากลับลงไปน่ะสิ อีกอย่างพวกท่านยกเลิกสัญญากับข้าแล้วการที่ข้าจะไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับท่านด้วยหรือ?”
ถังเว่ยกล่าวออกทั้งแบบนั้นเหมือนกับว่าเขาไม่ได้กลัวกระบี่ที่กำลังจ่อคอเขาอยู่เลย
“พวกเขาสองพี่น้องเป็คนยกเลิกสัญญาไป ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้าสักหน่อย”
นางตอบโต้ถังเว่ยออกมาด้วยเสียงเรียบราวกับว่าไม่ได้สนใจเกี่ยวกับสิ่งที่ถังเว่ยพูดเลยสักนิดเดียว
“ถ้าอย่างงั้นท่านจะให้ข้าทำอะไรล่ะ หาสมุนไพรต่อไปรึ?”
หลงยู๋เหม่ยเลือกที่จะก้าวเท้าเข้าหาถังเว่ยช้าๆทำให้เขารู้สึกแปลกใจในการกระทำของนาง
“แน่นอนว่าการหาสมุนไพรยังคงเป็เป้าหมายเดิม…ส่วนอีกเื่ที่ข้าอยากทราบก็คือเ้าได้เคยได้ยินชื่อของจักรพรรดิเซิ่นอู๋รึไม่?”
1K
