หัวใจใต้อาณัติ(20+)

        เพราะอากาศเย็นจัดจากการทำงานของเครื่องปรับอากาศทำให้หญิงสาวต้องกระชับผ้าห่มให้แน่นขึ้น แต่เพราะความปวดร้าวระบมเพียงแค่ขยับตัวทำให้ธันย์ชนกต้องยอมเปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างเชื่องช้าทั้งที่ยังไม่อยากตื่น เธอยังอ่อนเพลียและปวดเมื่อยตามร่างกายอย่างหนัก

ในขณะที่สมองกำลังคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเป็นเพียงการชดใช้หนี้สินตามข้อตกลงของเขาเท่านั้น แต่หัวใจดวงน้อยก็อดที่จะสั่นไหวไม่ได้ หญิงสาวก้มลงมองสำรวจเนื้อตัวเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มผืนหนา แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเพราะผิวเนื้อแทบทุกตารางนิ้วเป็นรอยจ้ำแดงและรอยฝ่ามือเต็มไปหมด เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะตัวเองเป็นคนผิวบางอยู่แล้วหรือเป็นเพราะความรุนแรงของเขากันแน่

        เธอจำได้ว่าเคยได้ยินพี่ๆ ที่บาร์คุยกันว่า ‘โดนรอบนึงแล้วมันต้องซ้ำต่อ เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัว พอปรับได้แล้วก็จะฟินๆ แทนจะไม่ค่อยเจ็บแล้ว’ แต่นี่เธอโดนสิงหาจับกินตั้งไปสี่รอบทำไมเธอถึงได้เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไม่หาย ซ้ำที่ตรงนั้นก็ราวระบมแม้แต่แค่ขยับตัวก็ยังเจ็บจี๊ดจนน้ำตาแทบเล็ด

        “โอ๊ย!..” หญิงสาวร้องออกมาทันทีที่ขยับลุกขึ้นนั่ง

        “ตื่นแล้วเหรอคะคุณ” เสียงเป็นกังวลเอ่ยทักมาจากทางประตูที่เชื่อมต่อกันระหว่างห้องนอนของเขากับเธอ

ธันย์ชนกสะดุ้งโหยงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวทันทีพร้อมส่งค้อนให้กับคนเข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง

        “ขอโทษค่ะ หนูได้ยินเสียงคุณร้องเลยตกใจรีบวิ่งมาดู” เด็กสาวแก้ตัวเสียงอ่อย เจ้าตัวกำลังทำความสะอาดห้องของสิงหา แต่แล้วอยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องของธันย์ชนกดังขึ้นมาก็เลยรีบวิ่งมาดู เพราะได้ยินที่สิงหาบอกกับลุงปลั่งไว้ว่านายผู้หญิงไม่ค่อยสบาย หล่อนกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไปถึงได้รีบเปิดประตูเข้ามาอย่างลืมมารยาทที่ผู้เป็นเฝ้าสั่งสอนไปเสียหมด และยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าตาซีดเซียวก็ยิ่งเป็นห่วง

        “ไม่เป็นไรจ้ะ นาราออกไปก่อนนะขอฉันแต่งตัวก่อน” ธันย์ชนกบอกเสียงแหบแห้ง พลางกระชับผ้าห่มในมือขึ้นมาปิดจนถึงคอ ด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายจะเห็นร่องรอยบนเนื้อตัว

        “คุณหนาวเหรอ เดี๋ยวหนูปรับแอร์ให้นะ” เด็กสาวเห็นผู้หญิงของเจ้านายเอาแต่เอามาห่มมาห่อตัวก็คิดว่าเธอคงหนาว ปกติเธอไม่เคยเห็นธันย์ชนกจะเปิดเครื่องปรับอากาศเสียที เพราะเจ้าตัวบอกว่าชอบอากาศแบบธรรมชาติมากกว่าและอากาศที่นี่ก็ค่อนข้างเย็นสบายอยู่แล้ว แล้วทำไมวันนี้ถึงได้เปิดแอร์เสียเย็นฉ่ำทั้งที่ไม่สบาย

        “ไม่เป็นไร นาราออกไปเถอะเดี๋ยวทรายจัดการเอง”

        “หน้าคุณดูซีดจังให้หนูเช็ดตัวให้ดีกว่า” เด็กสาวยังคงเป็นห่วง แม้นอีกฝ่ายจะปฏิเสธ ด้วยรู้ดีว่าธันย์ชนกเป็นคนขี้เกรงใจ ที่ผ่านมาหญิงสาวไม่เคยร้องขอให้เธอกับปลั่งทำอะไรให้อยู่แล้ว

        “ไปเตรียมตั้งโต๊ะดีกว่า เดี๋ยวฉันดูแลเม็ดทรายเอง” เสียงทุ้มขัดขึ้นพร้อมกับที่ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้อง

คนถูกสั่งยิ้มกรุ้มกริ่มสมใจรีบกุลีกุจอวิ่งออกจากห้องลงไปทำตามคำสั่งผู้เป็นนาย

        ถึงจะถูกสั่งไม่ให้พูดมากเรื่องของเจ้านาย แต่ไม่ได้ถูกสั่งให้ไม่จิ้นเจ้านายกับผู้หญิงของนายเสียหน่อย เด็กสาวกำลังเติบโต วัยกำลังเรียนรู้เรื่องราวของความรักยิ่งได้ขึ้นไปเรียนในตัวจังหวัดได้มองเห็นความรักของคนหนุ่มสาวย่อมมีจินตนาการไปไกล พอเห็นเจ้านายหนุ่มที่ร้อยวันพันปีไม่เคยจะสนใจผู้หญิงคนไหนแสดงความใส่ใจซ้ำยังเอาอกเอาใจหญิงสาวมากเป็นพิเศษเด็กสาวก็อดที่จะจินตนาการถึงความรักของคนทั้งสองไม่ได้

        “คุณหันไปก่อนสิ ฉันจะหยิบเสื้อคลุม” เธอบอกเสียงเขียว รู้ดีว่าออกปากไล่เขาออกจากห้องเขาก็คงไม่ไป

        “ทรายจำไม่ได้เหรอว่าถูกลงโทษยังไงถ้าขัดใจผม” คนตัวสูงโน้มใบหน้าลงมาข่มขู่ จงใจเป่าลมร้อนรินลดลงบนผิวแก้มแดงปลั่ง พร้อมก้าวขาขึ้นเตียงหมายจะจัดการเด็กดื้อ เมื่อคืนยังออดอ้อนเขา ‘คุณสิงห์อย่างนั้น ทรายอย่างนี้’

        เมื่อคืนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวถึงได้พลาดพลั้งให้เขาเอาเปรียบได้ แต่ตอนนี้เธอตั้งสติได้แล้วเขาไม่มีทางเอาเปรียบเธอได้อีก มือบางยันแผงอกแกร่งไว้สุดแรง แต่กลิ่นกายหอมกรุ่นที่ลอยมาแตะจมูกกำลังทำลายสมาธิของเธออย่างหนัก

        ดวงตากลมโตมองร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำกับกางเกงยีนสีเดียวกัน เส้นผมสีน้ำตาลหยักศกถูกหวีเสยไปทางด้านหลังส่งให้ใบหน้าหล่อเหล่าดูแปลกตากว่าทุกวัน

        “ถ้ายังไม่เลิกมองแบบนี้ทรายจะไม่ได้ลุกออกจากเตียงนะ” สิงหาบอกเสียงทุ้มต่ำ สายตาคมก้มลงมองอกเต่งตึงที่เจ้าตัวเผลอทำหลุดออกมาอวดสายตาเขาอย่างไม่ตั้งใจ

        “คุณ…” หญิงสาวร้องด้วยความตกใจรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวอีกครั้ง

        “ทรายยังต้องอายอะไรอีก ผมเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว” ถามเสียงกลั้วหัวเราะ เมื่อคนตัวเล็กพันผ้าห่มเสียจนมิดคอ

โอเค…นอกจากเขาจะเป็นจอมเผด็จการแล้วเขายังเป็นโรคจิตด้วย ธันย์ชนกแอบจดนิสัยเสียๆ ของเขาไว้ในใจ

        ชายหนุ่มโน้มใบหน้าต่ำลงมาใกล้จนเกือบชิด กลิ่นกายสาวทำให้เขารู้สึกกระหายจนลำคอแห้งผาก สายตามองเรื่อยลงไปตามลำคอระหง เขาสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอขาว จนหญิงสาวต้องเบือนหน้าหนี

        “เมื่อคืนผมยังกินทรายไม่อิ่มเลย” เขาบอกเสียงแหบพร่า พร้อมกับขบติ่งหูของหญิงสาวหยอกเย้า

        สัมผัสแผ่วเบาของเขาทำให้ขนอ่อนบนเนื้อตัวเธอลุกเกรียว ธันย์ชนกกัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ

        ตั้งสี่รอบยังไม่อิ่มอีกเหรอ หญิงสาวถามเขาผ่านดวงตากลมโตไหวระริก

        “ผมสามารถกินทรายได้ทั้งวันทั้งคืนนั่นล่ะ” เหมือนจะรู้ถึงความคิดของเธอ เขาจึงบอกขณะกระชากผ้าห่มออกจากมือเล็กแล้วช้อนอุ้มร่างเปลือยเปล่าเดินตรงเข้าห้องน้ำ ท่ามกลางเสียงร้องที่ทั้งตกใจทั้งอับอาย และการขัดขืนอย่างสุดกำลังของหญิงสาว

        ***

        เด็กในบ้านยังแอบจิ้นเจ้านายกับผู้หญิงของนายเลย แล้วรีดล่ะคะจิ้นอิพี่สิงห์กับหนูเม็ดทรายกันบ้างไม๊