เมื่อวันเกิดครบรอบสิบแปดปีคือวันที่เธอไม่มีวันลืม
จากผู้ใหญ่ใจดีกลายเป็คนที่ใจร้ายที่สุด!
เธอบังคับเธอ ใช้ความช่ำชองในประสบการณ์โอ้โลมจนเธอไม่สามารถต้านทานเขาได้ แม้จะไม่ได้เสียความบิสุทธิ์ แต่ความสนิทสนมทางกายก็มากล้น และหากครั้้งไหนที่เธอพยศร้องไปจากเธอเมื่อไหร่ เขาก็จะบอกกับเธอเสียงเครียดด้วยหน้าตาดุดัน
พิมเป้นของอานะรู้มั้ย... ร่างกานของพิมจะต้องเป็ของอาคนเดียวเท่านั้น อย่าได้คิดหนีอาไปไหนเป้นอันขาด เพราะถึงยังไงอาก็ตามหาพิมเจออยู่ดีและถ้าพิมหนีอาไป อาจะตามล่าพิมกลับมมา จะขังไว้ในห้องอา...ไม่ใให้ออกไปไหนอีก จำไว้ด้วย!
และเธอก็รู้ว่ามันไม่ใช่การขู่....เพราะคนอย่างเกษทำได้อย่างที่พูดแน่
ในขณะที่กำลังจมจ่อมอยู่ในภวังค์ของตัวเองนั้น พิมพาก็ต้องสะดุ้งด้วยความใเมื่อจู่ๆ ก็มีมือมาวางไว้ที่ไหล่ หญิงสาวรีบหันไปมองแล้วรีบเช็ดน้ำตาแบบลวกๆ
"พิมเป็อะไร ร้องไห้ทำไม" เสียยงทุ้มลึกถามอย่างเป็ห่วง
"ไม่มีอะไรค่ะอั๋น" เสียงหวานใสบอกกับอั๋นชายหนุ่มหน้าตาเข้ม หลานชายของเกษ
เนื่องจากพ่อของอั๋นก็คือพี่ชายต่างพ่อของเกษ แต่ได้รับความเมตตาจากบิดาของเกษให้ใใช้นามสกุลร่วมพร้อมทั้งเกษอย่างไม่ต้องสงสัย แต่โชคร้ายที่พ่อของเขากับแม่ของเขาต่างก็เสียชีวิติทั้งคู่
อายุของอั๋นห่างจากเกษสิบสามปี และในตอนนี้เขาก็อาศัยอยู่ที่บ้านเรือนเล็กซึ่งปลูกอยู่ห่างจากบ้านเรือนใหญ่
"ไมจริง ผมเห็นชัดๆ ว่าพิมกำลังร้องไห้ เล่าให้ผมฟังได้นะ ผมยินดีรับฟังความทุกข์ของคุณ" ชายหนุ่มบอกหญิงสาวสวยน่ารักอย่างจริงใจจนพิมพาอดยิ้มบางๆ ออกมาไม่ได้
"ขอบคุณค่ะอั๋น แต่พิมแค่คิดถึงคุณแม่น่ะค่ะก็เลยขี้แยไปหน่อย"หญิงสาวบอกก่อนจะมองอั๋น มิตรแท้เพียงคนเดียวในบ้านอย่างชื่นชมั้แ่เธอมาอาศัยอยู่ที่นี่เพีนงอั๋นเท่านั้นที่ดีกับเธออย่างจริงใจ
"เอาล่ะ ถ้าวั้นผมว่าผมไม่ถามถามแล้ว....ผมจะมาชวนพิมไปดูหนังที่บ้านด้วยกันเื่นี้สนุกมากเลยขอบอก" เมื่อเธอไม่อย่ากเล่าเขาก็ไม่เซ้าซี้ให้มากความจึงชวนเธอไปดูหนังที่บ้านเรือนเล็กด้วยกัน
"เื่อะไรหรือคะ" เสียงหวานใสถามขึ้นด้วยความสนใจ
"ไม่บอก อยากรู้ต้องไปดูเอง" อั๋นบอกด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่มที่พิมพาดูก็รู้ว่าเขาแกล้ง
"โหย....อะไรกันเนี่ย"หญิงสาวทำเสียงคร่ำครวญจนอั๋นอดไม่ไหวต้องเอื้อมมือไปขยี้ผมของเธออย่างเอ็นดู
"ไปกันเถอะสาวน้อย เดี๋ยวอาเกษกลับมาเร็วแล้วอดนะ"
พอได้ยินชื่อเกษหญิงสาวก็รีบเดินตามอั๋นที่กำลังเดินนำไปที่บ้านเรือนเล็กอย่างเร่งรีบ
เกษกลับมาถึงบ้านเรือนใหญ่ตอนเย็น
ดวงตากวาดหาหญิวสาวที่เขาเฝ้าถวิลหาแต่ไม่พบแม้แต่เงาจึงชักหงุดหงิด
"พิมอยู่ไหน?" เกษถามกับแม่บ้านที่เดินตามหลัง
"คุณพิมออกไปนั่งเล่นที่สวนั้แ่บ่ายแล้วค่ะ สงสัยอาจจะไปอ่านหนังสืออยู่นั้นด้วยเลยเพลินมั้งคะคุณเกษ"
"อืม...รู้แล้ว จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ"
ค่ะคุณเกษ" แม่บ้านรับคำก่อนจะเดินจากไป เกษกำลังจะเดินไปอีกคนแต่ก็ต้องหยุดเพราะเสียงเรียก
เดี๋ยวเกษ แม่มีเื่จะพูดกับลูก" สตรีร่างท้วมท่าทางสง่างามในชุดผ้าไหมเนื้อดีเดินเข้ามาหาลูกสาว ใบหน้าของนางแม้จะอยู่ในวัยหกสิบกว่าแต่ก็งดงามอ่อนกว่าวัย บ่งบอกให้รู้ว่านางเคยเป็หญิงงามอย่างหาตัวจับยากมาก่อน
"คุณแม่ มาั้แ่เมื่อไหร่ค่ะ"
"ก็พอที่จะเห็นว่าลูกไม่สนใจใครเลยนอกจากเด็กพิมนั่นยังไงล่ะมองหามันแต่กลับมองไม่เห็นว่าแม่นั่งอยู่ที่นี่ ไม่เข้าใจเลยว่าจะเป็ห่วงเป็ใยอะไรมันนักหนา"
เกษถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่วที่โซฟาส่วนรดาแม่ของเขาไปนั่งยังฝั่งตรงข้าม
"คุณแม่มีเื่อะไรจะพูดกับหนูค่ะ"
"เมื่อไหร่ลูกจะแต่งงาน?"
4K
