ตอนที่ 2
1 สัปดาห์ต่อมา
ณ โรงพยาบาล
นับตั้งเเต่วันที่ไต้ฝุ่นประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ นี่ก็ผ่านมาเเล้วหนึ่งสัปดาห์ เเละยังเป็หนึ่งสัปดาห์ที่เขายังคงนอนไม่ได้สติ อยู่ในห้องฉุกเฉินที่มีคุณหมอเเละพยาบาลคอยดูเเลอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วย
ส่วนรันด์เวย์นั้นฟื้นขึ้นมาตั้งเเต่สองวันเเรกเเล้ว เพราะเธอนั้นไม่ได้าเ็อะไรมาก ตอนนี้ทุกคนเลยพากันมารวมตัวอยู่ที่ห้องพักของรันด์เวย์แทน
" วันนี้เป็ยังไงบ้าง ยังเจ็บเเผลอยู่ไหม? "เซย์เอ่ยถามรันด์เวย์ด้วยความเป็ห่วง เขามองสำรวจร่างกายของเธอตั้งเเต่ใบหน้าจนมาถึงเเขนขาของเธอทุกวัน
" อื้อ เจ็บอยู่นิดหน่อย ไปเยี่ยมฝุ่นกันมาเเล้วเหรอ? "
" ใช่ เเต่ก็ยังไม่ฟื้นเหมือนเดิม "แยมส้มเอ่ยเสียงเรียบ
เธอมองหน้ารันด์เวย์อย่างไม่พอใจเเวบนึง(แบบไม่มีใครทันได้สังเกตุเห็น)
เธอไม่ได้จะตั้งเเง่อะไรนะ เเต่การกระทำของรันด์เวย์มันไม่ถูก ปากก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับไต้ฝุ่น บอกว่าจะถอนหมั้น เเต่ตอนนี้เธอก็ยังไม่เห็นเ้าตัวจะทำแบบนั้นเลย
" งั้นเหรอ? "
"....."ฟาฟามองทั้งสี่คนคุยกันเงียบๆ ก่อนที่เธอจะปลีกตัวออกมานั่งบนโซฟาตัวที่ว่างโดยที่ไม่พูดอะไรอีก ไม่ใช่ว่าเธอไม่เป็ห่วงรันด์เวย์นะ เเต่ก่อนหน้านี้เธอมาเยี่ยมอีกฝ่ายไปเเล้ว วันนี้เลยขอนั่งเงียบๆฟังทุกคนคุยกันก็พอ
" เป็อะไรไป? "ขอบฟ้าเอ่ยถามฟาฟา
เธอเลยเอนตัวพิงกับโซฟาเเล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนเเรง
" แค่เหนื่อยน่ะ "
" เหนื่อยก็พักสิ จะออกมาทำไม "
"....."ฟาฟาไม่ได้ตอบกลับอะไรเขาไป เธอเพียงเเค่ปิดเปลือกตาลงเพื่อสื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอไม่อยากจะพูดอะไรไปมากกว่านี้เเล้ว
ขอบฟ้าเองก็เข้าใจ เขาเลยไม่เซ้าซี้ถามเธอไปมากกว่านี้
...
จนกระทั้งเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ อยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นจากด้านนอก
ก๊อกๆ ก๊อกๆ
" เชิญค่ะ "รันด์เวย์เอ่ยอนุญาติ ประตูห้องที่ปิดสนิทอยู่เลยถูกคนที่อยู่ด้านนอกเปิดเข้ามาด้วยความรีบร้อน
" ขออนุญาติค่ะคุณรันด์ คุณท่านให้น้อยมาบอกว่าคุณไต้ฝุ่นฟื้นเเล้วค่ะ "สีหน้าเเละน้ำเสียงดีใจของหญิงวัยกลางคนที่เข้ามาใหม่อย่างน้อย ทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็ดีใจไปตามๆกัน เพราะทุกคนรอเวลาที่ไต้ฝุ่นจะฟื้นขึ้นมาเป็สัปดาห์เเล้ว
ซึ่งนั่นก็รวมไปถึงสาวน้อยร่างบางที่กำลังนอนหลับตาอยู่บนโซฟาอย่างฟาฟาด้วย
" พรึ่บ 0_0 "เธอดีใจจนต้องรีบลืมตาขึ้นมาเเล้วผงะลุกขึ้นมาเบิกตากว้างอย่างลืมตัวเลยล่ะ
" จริงเหรอคะ? "รันด์เวย์เอ่ยถามน้อยกลับไปด้วยสีหน้าดีใจไม่ต่างจากคนอื่นๆ
เเละที่น้อยรีบมาบอกรันด์เวย์เเบบนี้ ก็เพราะว่า รันด์เวย์เเละไต้ฝุ่นเป็คู่หมั้นคู่หมายกันนั่นเอง
ทุกคนในครอบครัวของไต้ฝุ่นเลยฝากแม่บ้านมาบอกรันด์เวย์ก่อนใคร เพราะทางนั้นคิดว่าข่าวนี้จำเป็ต้องบอกเธอให้รู้ก่อนใครเลย
" ค่ะ ตอนนี้คุณหมอกำลังดูอาการอยู่ คุณท่านเลยให้น้อยรีบมาบอกคุณรันด์ก่อนค่ะ "
" ขอบคุณค่ะที่มาบอกนะคะ "
" ค่ะ ยังไงน้อยขอตัวก่อนนะคะ^^ "บอกข่าวดีเสร็จแม่บ้านวัยกลางคนก็รีบขอตัวออกไปก่อน
" ขอบฟ้าเอารถเข็นมาหน่อยสิ รันด์จะไปดูไต้ฝุ่น "รันด์เวย์หันไปพูดกับขอบฟ้าด้วยความดีใจ
" เข้าใจเเล้ว พวกแกล่ะจะไปด้วยไหม "ขอบฟ้าเลยรีบพยักหน้ารับเเล้วไปเข็นรถที่อยู่มุมห้องออกมาให้รันด์เวย์นั่ง
" มาแล้วก็ต้องไปสิ ถามแปลกๆ "เเย้มส้มพูดพร้อมกับเดินนำทุกคนออกไปจากห้องก่อนใครเพื่อนเลย
" เออๆ งั้นก็ไปพร้อมกันหมดนี่แหละ "เมื่อเห็นแย้มส้มเดินออกไปเเล้ว
" ยัยตัวแสบ "ขอบฟ้าบ่นอุบอิบก่อนจะขยับขาเดินเข็นรถที่มีรันด์เวย์นั่งอยู่ตามอีกฝ่ายไป
" ไปกันเถอะฟา "
" อะ อื้อ ไปสิ "ฟาฟารับคำด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีนัก
เธอยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ เเล้วก้าวขาเดินออกไปจากห้องเพื่อไปหาใครบางคนที่เธอเฝ้ารอให้เขาฟื้นมาโดยตลอด...
เเต่ใครจะไปคิด!!
ว่าการที่เธอเฝ้ารอคอยเขาในครั้งนี้...
มันจะถูกเเทนที่ด้วยความเ็ป
มากกว่าความดีใจ!!!
958
