“ให้รางวัลนายไง” มือหนารั้งท้ายทอยคนตัวเล็กเข้ามาหา
“ระ รางวัลอะไรเหรอครับ” พิมเสนเสียงสั่น มองไปยังสุกเขตอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
สุดเขตเห็นว่าร่างบางไม่ยอมก้มหน้าลงมาสักที สุดเขตจึงลุกขึ้นจูบไปที่หน้าผากเล็กอย่างรวดเร็วเล่นเอาพิมเสนอ้าปากเหวอเมื่อโดนจูบ
“รางวัลแบบนี้ไงรับ” สุดเขตฉีกยิ้มกว้างส่งกลับไปให้โน้มใบหน้าเข้าหาริมฝีปากเล็ก แต่กลับโดนเ้าตัวแสบยกถาดอาหารที่เดินออกไปตักกับข้าวขึ้นมาขั้นกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคน
เกือบไปแล้ว พรู~ ร่างเล็กพรูลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอกไปที พิมเสนนึกในใจ ดีที่เขาแค่จูบหน้าผากถ้าโดนจูบปากนี่ผมคงโวยวายออกมาแน่
“พิม” เมื่อสุดเขตลืมตาขึ้นมาพบว่าเขาจูบเข้ากับถาดไป จึงดึงถาดในมืออีกฝ่ายลงและเรียกชื่อเมียตัวเองออกมาเสียงดุ ส่งสายตาตำหนิไปให้ด้วยความขัดใจ
ปริบ ปริบ ร่างบางกะพริบตาปริบ ๆ ยิ้มแห้งส่งไปให้
“เอ่อ พิมว่าพี่กินข้าวดีกว่านะครับ เดี๋ยวมันจะเย็นหมดซะก่อน เดี๋ยวไม่อร่อย” พิมเสนรู้สึกประหม่า รีบทำไขสือเปลี่ยนเื่ทันที
“พิม พี่ว่านายแปลก ๆ ไปหาหมอกับพี่ไหม พี่มีเวลาพอดี ไปตรวจร่างกายนายสักหน่อย” สุดเขตตัดสินใจถาม เนื่องจากเมียเขาแปลกไปั้แ่เมื่อวาน พิมเสนไม่เหมือนเดิมทุกอย่างของภายในบ้านถูกเปลี่ยนไปหมด
“ไปทำไมครับ พิมก็สบายดี ร่างกายแข็งแรงทุกอย่าง” พิมเสนยกมือกางออกบอกอีกอีกฝ่ายไปว่าตัวเองแข็งแรงมากไม่เจ็บหรือป่วยตรงไหนไม่เห็นต้องไป
“ไม่ นายแปลก ไปเถอะ แค่นายไม่ให้พี่จูบเมื่อกี้มันก็แปลกแล้วหรือนายงอนอะไรพี่งั้นเหรอ นายบอกพี่มา พี่จะได้ปรับตัว” สุดเขตยังคงไม่ยอมดึงดันจะให้คนรักไปโรงพยาบาลกับเขาให้ได้
“เอ่อ พิมสบายดีครับไม่ต้องไปหรอก”
โอ๊ย! พี่อย่าถามอะไรผมมากได้ไหมครับ แค่พี่จะจูบผมเมื่อกี้ หัวใจไอ้พิมเสนคนนี้แทบจะตกลงไปอยู่ตาตุ่มแล้วครับ ผมจะบ้า ขนลุกซู่ซ่าไปทั้งตัว ยิ่งเวลาเขาแคะโดนตัวด้วยอีก มือของผู้ชายชื่อสุดเขตจับอยู่บนข้อมือเล็กจับจ้องมองมายังคนรักของเขาด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง
“เอ่อ พี่ซื้ออะไรมาน่ะ อ๊ะ นั่นกล่องอะไร ซื้อของขวัญให้ผมเหรอ” พิมเสนรีบพูดบ่ายเบี่ยงมองไปยังกล่องที่สุดเขตซื้อมาด้วยหวังว่าเขาจะจับไม่ได้ว่านี่ไม่ใช่เมียของเขาเมื่อก่อนอีกต่อไป
“นายอย่ามาเปลี่ยนเื่นะเมีย”
“ผมเปล่าสักหน่อย” พิมเสนพยายามคุยให้ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เอื้อมมือของตัวเองคว้าไปยังกล่องของขวัญคว้ามันมาชูขึ้น
ไอ้พิมยังไงเขาก็คือสามีมึงในตอนนี้ ไหลตามน้ำก่อนไปก่อนก็แล้วกัน พิมเสนได้แต่บอกตัวเองอยู่ภายในใจ
“ซื้อมาให้พิมใช่ไหม” ผมทำเสียงเล็กเสียงน้อยเงยหน้าขึ้นทำท่าอ้อนอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนในชีวิต แถมไม่รู้ว่าหน้าตาตัวเองตอนนี้เป็ยังไงมันคงดูตลกและแปลกหน้าดู
“อืม” สุดเขตยอมใจอ่อนถอยหลังกลับไปอยู่ในท่าเดิม
พิมเสนเดาว่าเขาคงซื้อมาเซอร์ไพรส์และง้อเมียของเขาแน่ ซึ่งเมียปัจจุบันของเขาในตอนนี้คือผม
“พี่ซื้อมาให้ผมเหรอครับ” ยังไงเขาก็เป็พี่ตั้งหลายปี
พิมเสนคนก่อนกับผมในตอนนี้อายุรุ่นราวน่าจะคราวเดียวกัน เขาจึงให้เกียรติโดยการเรียกสุดเขตว่าพี่
“มั้ง” ชายหนุ่มตอบแบบขอไปที
“มันคืออะไรเหรอครับ” ผมทำหน้าไขสือแกล้งถาม
“นายเปิดดูมัน เดี๋ยวนายก็รู้เอง” ร่างสูงทำท่าทางเสหน้ามองไปทางอื่น ทำเป็ไม่สนใจ แต่เมื่อเห็นร่างเล็กกำลังแกะกล่องที่เขาซื้อเป็ของขวัญมาง้อ แกะมันด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ อย่างยากลำบากแล้วรู้สึกมองด้วยความขัดใจ
เปิดยากจังฟะ ร่างเล็กบ่นอุบอิบในใจ
เมื่อสุดเขตเห็นว่าพิมเสนแกะไม่ออก จึงเอื้อมมือไปช่วยแกะทำให้มือของพวกเขาทั้งสองคนแตะโดนกันราวกับโดนไฟฟ้าช็อต
อ๊ะ มะ มือพี่เขาโดนมือผม
ทั้งคู่เงยหน้าขึ้นมองประสานั์ตากันราวกับโลกทุกอย่างหยุดหมุนไปด้วยความไวจนมองไม่ทัน ร่างสูงเหลือบตามองลงต่ำมองไปยังริมฝีปากเล็กโน้มตัวลงมาหาหวังจูบคนรักเหมือนอย่างที่เคยทำ แต่เมื่อริมฝีปากของเขากำลังจะโดนริมฝีปากของร่างเล็กนั้น...
“พะ พี่ช่วยผมแกะมันหน่อยสิ” พิมเสนรีบขยับตัวออกห่างในทันที หนีจูบของสามีไปได้อย่างหวุดหวิดทำให้กัปตันหนุ่มต้องหยุดชะงักใบหน้าของเขาลงและแบมือไปตรงหน้าคนรักแทน
“เอามาสิ”
พิมเสนยื่นกล่องมาให้ มองดูอีกฝ่ายแกะของที่ซื้อมา เมื่อกระดาษห่อด้านนอกของกล่องถูกแกะออกจนหมด กล่องสีขาวด้านในถูกหยิบออกมาจากกระดาษห่อของขวัญ สุดเขตจึงส่งมันให้กับพิมเสน
“อ๊ะ ได้ละ” พิมเสนรับเอากล่องที่เขาแกะให้มาเปิดออกน้ำหอมขวดขนาดเล็กเรียงรายกันอยู่ด้านใน
หืมน้ำหอมอย่างงั้นเหรอ?
“นายชอบไหม พี่ไม่รู้ว่านายยังไม่มีกลิ่นไหนเลยซื้อมันมายกเซ็ต” สุดเขตบอกและถามคนตัวเล็กว่าชอบของที่เขาซื้อมาให้ไหม
ไอ้ชอบมันก็ชอบอยู่หรอกครับมีคนซื้อของให้ฟรี มีใครไม่ชอบของฟรีกันล่ะ แต่นี่มันมีแต่กลิ่นที่ผมไม่ชอบเลยนะสิ ถ้าเป็อีกกลิ่นแต่แบรนด์เดียวกันก็คงดีเพราะพิมเสนเคยใช้แบรนด์นี้เหมือนกันเขาชอบกลิ่นนั้นมาก ๆ
เสียดายที่ไม่มีกลิ่นนั้นติดมาด้วย คงต้องหาโอกาสออกไปซื้อเองแต่ไม่เป็ไรเขาอุตส่าห์ซื้อมาให้เพื่อเป็การรักษาน้ำใจรับไว้ก่อนก็แล้วกัน
“ชอบครับ ขอบคุณนะครับ” ส่งยิ้มบางให้พี่เขาไปที
“หืมม รางวัลพี่ล่ะไอ้ตัวแสบ” สุดเขตชี้นิ้วมาที่แก้มของตัวเองพร้อมกับจิ้มมันไปเบา ๆ เพื่อบอกให้พิมเสนให้รางวัลเขาด้วยการหอมแก้มของเขา
หา ขะ เขาให้ผมหอมแก้มเขาเป็รางวัลอย่างงั้นเหรอ
“เอ่อ คือว่า” คนตัวเล็กอ้ำอึ้ง
เอาไงดีไอ้พิม คิด ๆ จะหาวิธีเลี่ยงจากเขายังไงดี ร่างบางลุกลี้ลุกลนร้อนใจเมื่ออีกฝ่ายคาดหวังในรางวัลสุด ๆ
“หืม” สุดเขตขมวดคิ้ว จ้องมองมายังอีกฝ่ายเขม็ง ถ้าเป็เมื่อก่อนพิมเสนคงจะะโกอดเขาและหอมแก้มเขาไปนานแล้ว แต่นี่พิมเสนชั่งใจงั้นเหรอ ทำไมกันล่ะ ชายหนุ่มได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้อยู่ภายในใจ
“พิม” สุดเขตเรียกคนรักอีกครั้งเมื่อเขาเห็นว่าคนรักเงียบไป
“ฮะ อื้ม”
เอาวะไอ้พิม หลับหูหลับตาหอมไปก็ยังดีกว่าโดนเขาจับได้และให้ทำอะไรมากกว่านี้
หนึ่ง สอง ซัม ปลายเท้าเล็กเขย่งปลายเท้าขึ้นหลับหูหลับตาทำปากจู๋ โน้มตัวเข้าหาเตรียมจุ๊บไปยังแก้มของกัปตันหนุ่มเบา ๆ ด้วยความจำใจพร้อมกับหลับตาปี๋ไม่กล้ามองไปตรง ๆ
จุ๊บ! หืม? ถึงแก้มพี่แกจะหอมและนุ่มมากก็เถอะ แต่ว่าการหอมแก้มผู้ชายด้วยกันมันแบบว่านะ เอ๊ะ! ว่าแต่แก้มทำไมมันนุ่ม ๆ หยึย แปลก ๆ อ่ะ
กัปตันหนุ่มรีบหันหน้ามาทันทีที่พิมเสนหันกลับมา ทำให้ริมฝีปากของเขาชนเข้ากับปากของพิมเสน คนตัวเล็กเบิกตาโพลงด้วยความใหลังลืมตาขึ้นมาดูและพบว่าที่เขาจูบไปเมื่อกี้มันคือปาก
เด็กหนุ่มหน้าแดงขึ้นไปถึงยันใบหูด้วยความโกรธ เมื่อรู้ว่าที่หอมแก้มไปมันคือการจูบ จึงรีบผลักตัวของกัปตันหนุ่มออกห่างทันที
พรึ่บ ~
“เฮ้ย นี่มึงทำอะไรเนี่ย”
10K
