หลังจากนั้นไม่กี่วัน อาจารย์พีระโทรหาผมเช้าวันจันทร์
“เก่ง วันนี้บ่ายว่างไหม? อาจารย์สมพงษ์ชวนไปดูพื้นที่สวนที่บ้านเขา ช่วยไปด้วยหน่อย คุยแบบแผนกันหน้างานจะดีกว่า”
“ครับ ผมว่างครับ” ผมตอบทันที
บ่ายสามโมง ผมขี่มอเตอร์ไซค์ตามรถอาจารย์พีระไปบ้านอาจารย์สมพงษ์ที่อยู่ติดกันเพียงรั้วเดียว อาจารย์สมพงษ์เปิดประตูต้อนรับด้วยใบหน้าอิ่มเอิบ ยิ้มกว้าง
“มาแล้วเหรอครับ อาจารย์พีระ เก่ง เข้ามาเลยครับ วันนี้ปูอยู่บ้านด้วย อยากคุยด้วยกัน”
บ้านอาจารย์สมพงษ์เป็บ้านชั้นเดียวสไตล์ล้านนาผสมโมเดิร์น สวนหน้าบ้านกว้างขวางแต่ยังรกเล็กน้อย มีพื้นที่ว่างด้านข้างบ้านพอสมควรสำหรับทำสนามเด็กเล่น
อาจารย์ปูเดินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน มือยังลูบท้องน้อยเป็ระยะ เสื้อกล้ามหลวมๆ สีครีมบางๆ ที่เธอใส่ทำให้เนินอกที่อวบอิ่มขึ้นจากฮอร์โมนตั้งครรภ์ยิ่งดูน่าดึงดูด กระโปรงผ้าฝ้ายยาวคลุมเข่าแต่พอเดินก็เผยให้เห็นสะโพกกลมกลึงที่ยังคงเซ็กซี่
“สวัสดีค่ะอาจารย์พีระ เก่ง ยินดีต้อนรับนะคะ” เสียงเธอหวานนุ่ม ตาโตกลมมองผมตรงๆ ด้วยความเป็มิตร
“สวัสดีครับอาจารย์ปู” ผมยิ้มตอบ สายตาแอบเลื่อนลงไปที่ท้องน้อยที่เริ่มนูนและเนินอกที่เต่งตึงดันผ้าออกมาเล็กน้อย
อาจารย์สมพงษ์พาผมกับอาจารย์พีระเดินดูพื้นที่รอบบ้าน คุยเื่จะทำสวนผักออร์แกนิกเล็กๆ ตรงมุมหนึ่ง และสนามเด็กเล่นที่มีหญ้าเทียม โต๊ะเด็ก และม้านั่งเล็กๆ ด้านข้าง อาจารย์ปูเดินตามมาด้วย มือลูบท้องเบาๆ เป็ระยะ
“ฉันอยากให้มีมุมนั่งเล่นเงียบๆ สำหรับฉันด้วยค่ะ เวลานั่งอ่านหนังสือหรือพักผ่อนตอนตั้งครรภ์” เธอพูดเสียงอ่อนโยน มองผมยิ้มๆ “เก่งช่วยออกแบบให้หน่อยนะคะ ฉันเชื่อใจนักศึกษาของอาจารย์พีระ”
จากวันนั้นเป็ต้นมา ผมเริ่มเข้าไปช่วยงานที่บ้านอาจารย์สมพงษ์บ่อยขึ้น
ครั้งแรกๆ เป็การวัดพื้นที่ ขุดหลุมเล็กๆ ทดลองปลูกต้นไม้ และวางแผนแบบ อาจารย์สมพงษ์มักจะนั่งดูจากระเบียงเพราะอายุมากแล้ว ทำงานหนักไม่ไหว ส่วนอาจารย์ปูจะเดินออกมานำน้ำเปล่ามาให้ หรือผลไม้เป็ระยะ
“เก่งเหนื่อยไหมคะ? นี่น้ำเย็นนะ” เธอยื่นแก้วน้ำให้ผม ยืนใกล้ๆ เธอ จนผมได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกลิ่นผิวผู้หญิงตั้งครรภ์ที่หวานจางๆ
ทุกครั้งที่เธอยื่นของ ผมจะได้เห็นเรือนร่างที่ซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์บางๆ เนินอกที่อวบขึ้นจากน้ำนมที่เริ่มผลิต ทำให้เสื้อด้านหน้าตึงเป็รอยนูนชัดเจน หัวนมสองข้างที่ตั้งชันจากฮอร์โมนเริ่มเห็นเป็ปุ่มเล็กๆ ผ่านเนื้อผ้าเมื่ออากาศเย็นหรือเวลาที่เธอเหงื่อซึม
เอวที่ยังคอดกิ่วแต่ท้องน้อยนูนเล็กน้อย ทำให้สะโพกดูกลมกลึงยิ่งขึ้น เวลาเธอเดินหรือก้มเก็บของ กระโปรงบางๆ จะแนบติดกับเนินก้นกลมที่เซ็กซี่
อาจารย์ปูเริ่มไว้วางใจผมมากขึ้น
เธอมักชวนคุยเื่ส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ เช่น ความรู้สึกตอนตั้งครรภ์ครั้งแรกในวัย 45 ปี เื่ที่สามีย้ำให้เธอระวังตัวมากๆ เพราะกลัวอันตรายต่อลูก “พี่สมพงษ์ท่านระวังมากค่ะ ั้แ่รู้ว่าตั้งท้อง ท่านแทบไม่กล้า… ใกล้ชิดฉันเลยกลัวจะกระทบลูก” เธอพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา แฝงความอึดอัดที่ไม่อาจพูดตรงๆ
ผมฟังแล้วยิ้ม “อาจารย์สมพงษ์รักอาจารย์ปูกับลูกมากเลยครับ”
อาจารย์ปูยิ้มบางๆ แต่สายตาแฝงความเหงาและความ้าที่ถูกกดไว้ “ใช่ค่ะ… แต่บางทีก็… เหนื่อยนะคะ”
ความสนิทสนมค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิด