-21-
แฟน
(อาเจียว)
หน้าคอนโด
21.53 น.
ฉันรู้สึกว่าตัวเองหลับสบายมาก ร่างกายได้ชาร์จพลังเต็มที่จนแทบไม่ง่วงอีกแล้ว ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาและมองผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ…ซึ่งเขาหลับไปั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ถึงจะมืดแต่ฉันก็ยังเห็นแววความหล่อเหลาของเขาอยู่ ดูสิ ขนาดหลับยังดูดีได้ขนาดนี้แล้วถ้าอยู่กลางแดดจะหล่อได้ขนาดไหน แปลกใจจังที่เขาไม่มีแฟน
“มองผมนานๆ ระวังท้องนะ”
“นาย…นายตื่นขึ้นมาั้แ่เมื่อไหร่”
เขาลืมตาขึ้นมาก่อนจะหันมามองฉัน
“ผมแค่พักสายตาเฉยๆ ไม่ได้หลับสักหน่อย”
“แล้วทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ”
“ผมเห็นคุณเพลียก็เลยไม่อยากปลุก”
“ยังไงก็ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ”
“ผมเต็มใจ แค่คุณยิ้มได้ผมก็ดีใจแล้ว”
“ปากหวานเก่ง”
“ลองชิมไหมครับ จะได้รู้ว่าหวานจริงหรือเปล่า”
“นี่!! อย่ามาอ่อยฉัน”
“ผมไม่ได้อ่อย ผมพูดจริงๆ”
“ทำไมนายถึงไม่มีแฟน”
“ผมโสดก็เพื่อมาเจอคุณไง”
พอก่อน…ถ้าฉันยังอยู่ในนี้ มดคงขึ้นตัวแน่
“ฉันว่า ฉันไปดีกว่า” ฉันเอื้อมมือไปเปิดประตูแต่จู่ๆ ก็มีมือมาจับข้อมือฉันไว้ก่อน
“อาเจียว…”
“ว่า…”
“ฝันดีครับ”
จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้…
“จะทำอะไร” ฉันรีบเอามือปิดหน้าผากไว้อย่างรวดเร็วกลัวเขาจะทำเหมือนที่เคยทำ
“แค่อยากเห็นหน้าคุณชัดๆ”
“นายน่ะชอบแต๊ะอั๋ง”
“เปล่านะ”
“โกหก”
“เฮ้อ…เบื่อคนรู้ทัน…รีบขึ้นไปเถอะครับเดี๋ยวจะดึก”
ฉันรีบเปิดประตูลงไปจากรถ จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในคอนโดทันที ให้ตายเถอะ เกือบจะสี่ทุ่มแล้วไม่รู้อาจีกลับมาหรือยัง
“ใครมาส่ง” เสียงเ็าของใครคนหนึ่งทักขึ้น ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร
เท้าเ้ากรรมก็ดันหยุดชะงักเหมือนรู้งานเลยนะว่าความคิดของฉันคืออะไร
“เพื่อนค่ะ”
“เพื่อนคนไหน”
“อาจะมาถามหนูทำไม”
“โทรไปทำไมไม่ติด” อาติถามอย่างคาดคั้น สายตาคมกริบราวกับปีศาจกินเนื้อคน…ก็จินตนาการเฉยๆ เหมือนที่เคยอ่านเจอในการ์ตูนนั่นแหละ…มันทำให้ฉันรู้สึกกังวลนิดหน่อย
“แบตหมดค่ะ”
“แล้วทำไมเพิ่งกลับ”
“ไปเที่ยวมาค่ะ”
“เจียวเจียว!!”
ฉันเดินผ่านหน้าเขาไปหยุดยืนอยู่หน้าลิฟต์ ก่อนจะหันไปมอง อาติที่ตามมาข้างหลังอีกครั้ง
“อาติมีอะไรคะ”
“ฉันถามว่าไปกับใคร”
“ไปกับฐานัส”
“ที่ฉันบอกไม่เคยคิดจะฟังเลยเหรอ”
“ฐานัสเขาเป็คนดี เขาอยู่ข้างหนูตลอด เวลาที่หนูร้องไห้ เวลาที่หนูอ่อนแอ…หนูรู้สึกว่าเขาสมควรได้รับโอกาส”
“หมายความว่ายังไง”
“ฐานัสเป็แฟนหนู เราคบกันแล้ว”
ฉันพูดจบก็เดินเข้าไปในลิฟต์ มองเห็นสีหน้าสุดท้ายที่อาติแสดงออกมาคือความเ็ป ฉันสิควรเจ็บ เสียใจ ไม่ใช่เขา…
วันต่อมา
09.32 น.
สิ่งที่พูดไปเมื่อวานไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้สึกอะไรนะ เพียงแต่ว่าฉันอยากจะพูดแบบนั้นเพื่อย้ำเตือนตัวเองให้ตัดใจสักทีและมันก็ช่างยากลำบากเหลือเกิน
ครืด ครืด ครืด ครืด
ฉันเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอว่าใครโทรมา เบอร์แปลก
“ฮัลโหล”
[น้องอาเจียว…นี่พี่เองนะคะ]
“ใครเหรอคะ”
[โยลี]
โยลี? เธอรู้เบอร์ฉันได้ยังไง แล้วโทรมาทำไมหรือจะมาคุยเื่อาติ
“มีอะไรหรือเปล่าคะ”
[น้องอาเจียวว่างไหมคะ วันนี้เรามาเจอกันหน่อยได้ไหม]
น่ากลัวแฮะ ดาราดังมาขอนัดเจอเนี่ยนะ
“ทำไมต้องนัดเจอด้วยคะ”
[น้องอาเจียวอย่าคิดมากสิ พี่จะคุยเื่งานเฉยๆ”
“งาน?”
[คุยกันต่อหน้าดีกว่า สักประมาณบ่ายโมงพี่จะส่งข้อความไปนัดสถานที่นะ]
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
อะ…อะไรของเธอ โทรมาหาฉันคุยธุระเสร็จก็วางสาย ไม่มีมารยาทสักนิด ไม่รู้อาติไปชอบผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง โง่เง่าพอกันทั้งคู่
สำหรับคนที่ซื้อ Ebook แนะนำให้อ่านใหม่ค่ะ เพราะมีบางจุดที่ไรท์พิมพ์เพิ่มลงไป (ส่วนที่จะลงต่อไปคือส่วนที่ยังไม่ได้แก้หรือเพิ่มบทนะ) และต้องบอกก่อนนะคะ นิยายเื่นี้ไรท์เขียนจบแล้ว เนื้อเื่อาจจะถูกใจใครหรือไม่ถูกใจใครก็ขออภัยด้วยนะคะ มีคำผิดให้เห็นบ้างก็ขออภัยจริงๆ อนาคตจะพยายามปรับปรุงต่อไป ขอบคุณที่สนับสนุนและที่รออ่านมาโดยตลอดนะคะ ขอบคุณมากๆ เลย
>>>
15K
![จ้าวศัสตราเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1608265528_24768503.webp)
![[จบแล้ว]ทะลุมิติสาวน้อยนักธุรกิจในยุค90](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699576584_5850449.webp)
