บทที่ 17 สโลแกนโฆษณาสุดคลาสสิก
หลังจากรับประทานอาหารเช้า หลิงเหยาก็ได้รับโทรศัพท์จากจ้าวคุน น้ำเสียงของเขาฟังดูตื่นเต้นมาก
[หลิงเหยา ชุดยาที่ถูกกักโดยสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาได้ผ่านการตรวจสอบแล้ว]
เมื่อวานจ้าวคุนรู้ข่าวนี้ก็รีบอยากจะแบ่งปันกับหลิงเหยา แต่ตอนนั้นเวลาดึกมากแล้ว เขากังวลว่าจะรบกวนการพักผ่อนของเธอ จึงรอจนถึงเช้านี้
เมื่อคืน เขาตื่นเต้นจนแทบจะนอนไม่หลับทั้งคืน และเช้านี้ก็รีบโทรศัพท์ไปแบ่งปันข่าวดีกับหลิงเหยา
"ดีมากเลยค่ะ" หลิงเหยาไม่คาดคิดว่าสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยาจะทำงานได้รวดเร็วขนาดนี้ เธอยังคิดว่าจะต้องรอผลอย่างน้อยสองวัน
[หลิงเหยาขอบคุณนะ! เป็เพราะคุณแท้ ๆ เลย]
จ้าวคุนรู้ว่าหลิงเหยาเป็คนแก้ไขเื่นี้ให้ จึงรู้สึกชื่นชมเธออย่างมาก ดีที่เขาเลือกที่จะเชื่อหลิงเหยา มิฉะนั้นยาชุดนี้คงไม่ได้รับอนุมัติอย่างรวดเร็วแน่ ถ้าไม่ได้รับอนุมัติ เงินทุนของเขาก็จะไม่สามารถเรียกคืนได้ ค่าจ้างคนงานก็จะไม่มีจ่าย สิ่งที่รอคอยเขาก็คือการปิดกิจการ หากก่อนหน้านี้เขาไม่ถึงทางตัน เขาคงไม่เลือกที่จะะโลงแม่น้ำ
"ไม่ต้องเกรงใจกันหรอกค่ะ เราเป็คู่ค้ากัน เื่ของคุณก็คือเื่ของฉัน" หลิงเหยารู้ดีว่า แม้เธอจะไม่ช่วยจ้าวคุนในวันนั้น จ้าวคุนก็คงไม่ตาย เขาเพียงแค่ติดหล่มชั่วคราว เมื่อผ่านพ้นวิกฤตนี้ไป เขาก็จะรุ่งเรืองเหมือนในชาติก่อน ราวกับว่าจะไร้ขีดจำกัด
เสียงหัวเราะของจ้าวคุนดังมาจากปลายสาย [คุณพูดถูก ต่อไปเราจะเป็คู่ค้ากัน ถ้าคุณมีเื่้าความช่วยเหลือ ผม จ้าวคุนจะไม่มีข้อแม้เด็ดขาด]
หลิงเหยายิ้มอย่างมีนัย "ฉันจดจำคำพูดของคุณแล้ว ต่อไปก็ขอรบกวนคุณจ้าวด้วยนะคะ"
จ้าวคุนหัวเราะออกมา [จริงสิ ผมได้นัดกับคุณเจียงผู้จัดการธนาคารแล้ว วันนี้ตอนบ่ายจะไปดำเนินการกู้ยืม]
เมื่อวานเขาได้โทรศัพท์หาคุณเจียงและบอกเื่การกู้ยืม ตอนแรกคุณเจียงเพียงบอกว่าจะพิจารณา ไม่ได้ตอบตกลง แต่เมื่อคืนเขาได้รับโทรศัพท์จากคุณเจียง และบอกว่าเห็นชอบให้กู้ยืม
หลิงเหยาได้ยินข่าวนี้ก็ดีใจ "มีเงินก้อนนี้ เื่ต่อไปก็จะง่ายขึ้น เื่ยาสมุนไพรทางคุณไม่มีปัญหาใช่ไหม?"
แผนของเธอคือการออกผลิตภัณฑ์เหล้าสมุนไพร ซึ่งมีประโยชน์อย่างมากต่อสุขภาพของผู้สูงอายุและวัยกลางคน เธอเชื่อว่าเหล้าสมุนไพรจะได้รับการตอบรับที่ดีทันทีที่วางจำหน่าย
ที่เธอมั่นใจขนาดนี้ เป็เพราะในชาติก่อนโรงงานยาของเธอก็เคยออกผลิตภัณฑ์นี้ และได้รับการตอบรับที่ดีเมื่อวางจำหน่าย
แน่นอนว่าเธอยังทำการส่งเสริมการขาย หลังจากวางจำหน่ายเหล้าสมุนไพร เธอได้จ่ายเงินซื้อ่เวลาทองของสถานีโทรทัศน์ และฉายโฆษณาเหล้าสมุนไพรในโทรทัศน์ แทรกในละครที่กำลังได้รับความนิยมสูงสุด
ยังจำได้ว่าในตอนนั้น ตามถนนและตรอกซอกซอย ทุกคนต่างรู้จักประโยคหนึ่งว่า "ปีนี้ไม่รับของขวัญ รับของขวัญแค่เหล้าสมุนไพรทอง"
เพราะประโยคนั้น เหล้าสมุนไพรของเธอจึงกลายเป็ของขวัญที่ขาดไม่ได้ใน่เทศกาลต่างๆ แน่นอนว่าสาเหตุหลักคือเหล้าสมุนไพรมีประสิทธิผลจริง มิเช่นนั้นก็คงไม่ได้รับความนิยมขนาดนี้
ในชาตินี้ เธอก็ตั้งใจที่จะสานต่อคำโฆษณาจากชาติก่อน โดยแผนการโฆษณาก็เหมือนเดิม ไม่จำเป็ต้องจ้างนักแสดงใด ๆ เพียงแค่มีตัวละครกระดาษสองตัวก็สามารถนำเสนอผลลัพธ์ที่ดีที่สุดได้
[ผมติดต่อกับพ่อค้ายาแผนโบราณแล้ว ภายในหนึ่งอาทิตย์ยาจะถูกส่งมา]
"ดี รอให้ยามาถึง ฉันจะไปตรวจสอบ" เธอ้าตรวจสอบคุณภาพของยา มิฉะนั้นเหล้าสมุนไพรที่กลั่นออกมาจะส่งผลกระทบต่อประสิทธิภาพ
[เมื่อยามาถึง ผมจะแจ้งให้คุณทราบทันที]
หลิงเหยาคุยกับจ้าวคุนสักพัก แล้วก็วางสาย
พอกลับถึงบ้าน หลิงเสวี่ยเม่ยกำลังจัดยาให้ชาวบ้าน เนื่องจากใน่นี้สภาพอากาศเปลี่ยนแปลง ชาวบ้านจำนวนมากจึงเป็หวัดและมีไข้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้สูงอายุและเด็ก
หลิงเหยาเห็นสถานการณ์ จึงเดินเข้าไปช่วยเหลือ
ด้วยความช่วยเหลือของเธอ หลิงเสวี่ยเม่ยก็ไม่เหนื่อยมากเท่าเดิมอีก
ใกล้เที่ยงวัน หลิงเหยาเห็นว่าตรวจคนไข้เกือบเสร็จแล้ว จึงออกจากห้องพยาบาลไปทำอาหารที่ห้องครัวด้านหลัง
เพิ่งออกจากห้องพยาบาล ท้องฟ้าก็เริ่มโปรยปรายสายฝนเบา ๆ
เธอขมวดคิ้วมองท้องฟ้าแวบหนึ่ง แล้วรีบวิ่งอย่างเร็วไปยังห้องครัว ทันใดนั้นภาพหนึ่งก็แวบขึ้นในสมอง
เธอคิดสักพัก แล้วหันตัวเดินเข้าไปในห้องโถง มองดูวันที่บนปฏิทินที่ติดผนัง เธอหันตัวและวิ่งไปยังที่ทำการหมู่บ้าน เธอจำได้ว่า่เวลานี้ของชาติที่แล้ว ทางภาคใต้เกิดฝนตกหนักติดต่อกัน บางพื้นที่ประสบปัญหาน้ำท่วมอย่างรุนแรง
จ้าวคุนเพิ่งบอกเธอเมื่อครู่ว่าเป็พ่อค้ายาที่อยู่ในพื้นที่ฝนตกหนักที่สุด เธอกังวลว่ายาจะได้รับผลกระทบจากฝนตก
"เหยาเหยา ลูกจะไปไหน?" เมื่อเห็นหลิงเหยาวิ่งออกไปอย่างเร่งรีบ หลิงเสวี่ยเม่ยจึงร้องถามด้วยความแปลกใจ
"หนูจะไปโทรศัพท์ เดี๋ยวจะรีบกลับมาค่ะ"
เมื่อมาถึงที่ทำการหมู่บ้าน หลิงเหยารีบโทรหาจ้าวคุนทันที แต่ปลายสายยังคงไม่ว่าง โทรอย่างไรก็ไม่สามารถติดต่อได้
หลิงเหยาวางโทรศัพท์ด้วยความจนใจ เธอตัดสินใจจะโทรหาจ้าวคุนในภายหลัง เพื่อแจ้งสถานการณ์ และให้เขาเตรียมพร้อมรับมือ ดูว่าจะสามารถหายาจากช่องทางอื่นได้หรือไม่
ฝนตกมาทั้งวัน และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
หลิงเหยารับประทานอาหารเย็นเสร็จ แล้วนั่งอ่านหนังสือคนเดียวในห้อง เธอโทรศัพท์ไปที่โรงงานของจ้าวคุนใน่บ่าย แต่ยังคงสายไม่ว่าง
"เหยาเหยา"
ได้ยินเสียงหลิงเสวี่ยเม่ยเรียก หลิงเหยาวางหนังสือลง แล้วเดินออกไป
"แม่ มีอะไรให้หนูช่วยหรือคะ"
"แม่จะออกไปข้างนอกสักหน่อย บ้านป้าจางที่ทางเข้าหมู่บ้านพัง แม่จะไปดู"หลิงเสวี่ยเม่ยพูดพลางหิ้วกล่องยาออกเดินไป
“หนูไปด้วย”
หลิงเหยาเดินเข้าไปหยิบร่มที่มุมผนัง กางร่มแล้วตามหลังหลิงเสวี่ยเม่ยไป
ข้างนอกฝนตกหนัก มีน้ำท่วมขัง เดินไปที่ใดก็มีโคลนติดรองเท้าราวกับแม่เหล็ก น้ำโคลนใต้เท้าก็ลื่น ทำให้ต้องเดินอย่างระมัดระวัง
หลิงเหยาและหลิงเสวี่ยเม่ยมาถึงที่ทางเข้าหมู่บ้าน เห็นว่ามีผู้คนมากมายมุงดูบริเวณลานบ้านของป้าจาง
"เป็อย่างไรบ้าง" หลิงเสวี่ยเม่ยเดินเข้าไปสอบถามชาวบ้าน
"ป้าจางถูกช่วยออกมาแล้ว เธอนอกจากาเ็เล็กน้อยก็ไม่เป็อะไรมาก แต่ลุงจางยังติดอยู่ด้านล่าง ลูกชายตระกูลกู้กำลังช่วยเขาอยู่ข้างใน"
"ทำไมบ้านถึงได้ถล่มลงกะทันหันขนาดนี้นะ"
"ไม่รู้เลยว่าคุณลุงจางเป็อย่างไรบ้าง หวังว่าเขาจะไม่เป็อะไรนะ"
ชาวบ้านต่างก็กังวลใจ ทุกคนเป็คนในหมู่บ้านเดียวกัน ไม่มีใครอยากเห็นโศกนาฏกรรมเกิดขึ้น
หลิงเหยาขมวดคิ้วมองบ้านที่ถล่มลงตรงหน้า เธอจำได้ว่าในชาติก่อนบ้านของคุณป้าจางไม่เคยถล่มเลย หรือนี่จะเป็ผลของทฤษฎีผีเสื้อขยับปีกเนื่องจากการเกิดใหม่ของเธอ
"พบคนแล้ว" ชาวบ้านร้องะโ
หลิงเหยาเงยหน้ามอง ก็เห็นกู้ฉิงอันกำลังพยายามอย่างยากลำบากในการหามลุงจางออกมาจากบ้านที่พังทลาย
เมื่อเห็นเืบนใบหน้าของลุงจาง หลิงเหยาก็รู้ทันทีว่าเขาาเ็สาหัส "รีบหามลุงจางไปที่ห้องพยาบาลเร็ว"
ป้าจางเห็นลุงจาง ร้องไห้โฮกอดเขาไว้ "ตาเฒ่า คุณต้องไม่เป็อะไรนะ ถ้าคุณเป็อะไรไป ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง"
5K
