Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยยี่สิบ  Food Porn

อย่างหนึ่งที่ผมต้องชมเชยในวงการปราณยุทธคืออาหารของพวกเขานั้นพิสดารจริงๆและอาจจะเป็นเพราะผมกลายเป็นผู้บ่มเพาะพลังแล้วก็ได้ที่อาหารธรรมดาไม่สร้างความรู้สึกอิ่มให้กับผมอีกต่อไป

อาหารธรรมดาอาจจะอร่อยตามที่ผมเคยทานแต่รสชาติที่ตกค้างที่มีอยู่ในอาหารที่ประกอบจากสัตว์อสูรหรือสมุนไพรหายากนั้นได้รสชาติที่ดีกว่า

ผมค่อนข้างอารมณ์ดีขึ้นและน่าหลันซู่เหอสมกับเป็นตัวร้ายมีวาทศิลป์ในการแนะนำอาหารดีมากๆ

นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาเป็นผู้อาวุโสของสำนักประมูลได้นี่นะ

“หุหุหุหุ หากท่านอ้าวป้าหม่าชอบสุรา ซากุระบ๊วยนั้นก็ดื่มให้มากๆ”

อ้าวป้าหม่าชอบรสชาติเปรี้ยวหวานของสุรานี้มากๆรู้สึกว่ามีรสชาติกว่าไวน์ที่ตนเองเคยลิ้มรสมาน่าจะเพราะมีวิธีปรุงพิเศษของพวกคนที่ฝึกวิชาบ่มเพาะพลัง

และคิดว่าจะลองค้นคว้าในเรื่องของการปรุงอาหารเพิ่มเติมบ้างน่าจะช่วยทำความเข้าใจในการปรุงยาต่างๆและจักรวาลวิทยาได้มากยิ่งขึ้นหากทำความเข้าใจเรื่องอาหารได้

จากนั้นชี้อาหารต่างๆพร้อมกับแนะนำไปด้วยออกจะเป็นการอวดโอ่ความสามารถของตนเองในการจัดเตรียมของหายาก แต่ว่าน่าหลันซู่เหอก็มีความสามารถในการแนะนำได้อย่างน่าสนใจ

“---สีแดงบำรุงโลหิต สีเขียวบำรุงลม ปลาหยินหยางเจ็ดสีทำให้ปลาอยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายได้รับรสชาติทั้งพลังชีวิตที่จะพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดสดใหม่อย่างยิ่งขอท่านอ้าวป้าหม่าลองชิมดู”

“ท่านอ้าวป้าหม่าทานให้มากๆนะคะ”

น่าหลันเมิ่งก็ช่วยคีบอาหารมาที่จานของผม

ผมก็กล่าวขอบคุณและรับประทานไปตามปรกติ

แต่หารู้ไม่ว่าน่าหลันเมิ่งตกใจที่เตรียมตอบโต้หากจะมีการทำมือปลาหมึกลวนลามไว้แล้วแบบที่เคยเจอมา

แต่อ้าวป้าหม่ากลับสนใจแต่อาหารจริงๆ

“ตะขาบเจ็ดสี หากไม่ได้รับการปรุงอย่างดีจะกลับกลายเป็นยาพิษแต่หากมีการปรุงแล้วจะบำรุงพลังปราณได้นับสิบปีได้อย่างง่ายดายขอท่านอ้าวป้าหม่าทานให้มากไว้ เนื้อเหนียวนุ่ม แต่ไม่ทิ้งกลื่นคาว กับน้ำจิ้มปรุงสมุนไพรเจ็ดชนิดก็เลิศรสนักฮี่ ฮี่ ฮี่”

หากเป็นก่อนหน้านี้ผมคงไม่อยากทานอาหารเปิบพิสดารอย่างนี้แต่พอได้ยินว่าเพิ่มพูนพลังปราณผมก็ทานอย่างไม่ลังเล

ร่างกายของผมร้อยพิษไม่กล้ำกรายหากไม่นับยาปลุกสวาทอยู่แล้วผมเลยไม่กังวลอะไรมากนัก

แม้แต่ร่างกายของผมที่เหนือกว่าร่างเซียนแล้วก็ถึงกับร้อนรุ่มขึ้นมาราวกับจะพัฒนาไปอีกขั้นหนึ่ง

นี่น่าจะเป็นคุณสมบัติของอาหารพิเศษของผู้บ่มเพาะพลังต่างกับอาหารทั่วไปจริงๆ

แต่น่าหลันซู่เหอ  ประหลาดใจที่ตนเองทำ”พิษผสม”

เกิดจากการประกอบอาหารและเครื่องปรุงหลายอย่างประกอบกันหากตรวจสอบเป็นอย่างๆจะตรวจไม่เจอพิษ แต่องค์ประกอบหลายอย่างปะกอบกันทั้งน้ำในบึงน้ำ ต้นไม้ กิ่งไม้ จอกที่ทำจากหยก ตะเกียบจากงา จะทำให้เกิดยาพิษตามที่ต้องการขึ้น

น่าจะทำให้อ้าวป้าหม่าสลบและเกิดอารมณ์ทางเพศและจะได้จับน่าหลันเหมิ่งให้หุงข้าวสารเป็นข้าวสุกแล้ว

น่าหลันซู่เหอ กัดฟันและคิดในใจว่าเจ้าจะหาว่าข้าอำมหิตไมได้แล้ว

เมื่อเกิดความโกรธขึ้นมาหลังจากเห็นสายตายิ้มเยาะของน่าหลันเมิ่งที่พยายามป้อนอาหารให้กับอ้าวป้าหม่าอย่างงดงาม

โดยน่าหลันเมิ่งคิดว่าอ้าวป้าหม่าหวาดเกรงรัศมีหญิงสาวผุ้สูงศักดิ์ของเธอจนไม่กล้าล่วงเกินและอีกนิดหนึ่งก็จะทำให้อ้าวป้าหม่าอยู่ในกำมือของเธอได้อย่างแน่นอน

หุหุหุ

จะหาว่าข้าอำมหิตไม่ได้นะนังหนูเมิ่ง!!!

“หุหุหุ อยู่มาหลายสิบปีไม่เจอผู้รู้ใจ วันนี้ข้าจักเลี้ยงสุราเป็นพิเศษแก่ผู้รู้ใจ”

แปะ แปะ

“เด็กเด็กยกสุราอำพันมังกรของข้ามาที”

ขณะที่เด็กรับใช้ไปยกข้าวของมาก็กล่าวว่า

“สุราอำพันมังกร พบได้หวังไม่ได้ข้ารวบรวมตำราพิสดารต่างๆมามากมายแต่กลับปรุงสุราได้แค่ขวดเดียวช่างน่าขายหน้านักแต่ในวันนี้พบพานเพื่อนผู้รู้ใจ จึงต้องเอามาดื่มกันให้หายอยากสักครา”

อ้อ

อ้าวป้าหม่าคิดในใจน่าหลันซู่เหอพยายามวางยาพิษผมนี่เองแต่เสียใจด้วยนะ ผมซื้อบัวหิมะมาแก้ไขยาพิษเตรียมไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

มันสามารถแก้พิษได้ทุกอย่างยกเว้นยาปลุกสวาท

ทำอะไรผมไม่ได้หรอก

...

True Wallet 089-5296248

สนับสนุนผู้เขียนได้ทางช่องทางนี้นะครับ

ท่านที่สนับสนุนอยากได้ตอนพิเศษแบบไหนสามารถบอกได้ครับ