ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 33 ความคิดดี

        เรื่องราวใหญ่โตที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านนี้ อาจส่งผลกระทบอย่างมากต่อชื่อเสียงของชาวบ้านทุกคน เมื่อหญิงคนหนึ่งมีปัญหา หญิงสาวทั้งหมู่บ้านก็อาจได้รับผลกระทบไปด้วย

        วันรุ่งขึ้น ผู้อาวุโสของตระกูลได้ส่งชาวบ้านไปเยือนจวนของท่านหลี่ ท่านหลี่ผู้อาวุโสก็ตัดสินใจฉับพลันโยนปัญหานี้ให้ หลี่ซื่อหัวรับผิดชอบเมื่อเจ้าก่อเรื่องนี้ขึ้นมา เจ้าก็ต้องไปจัดการให้ข้า

        แม้แต่แม่เลี้ยงของหลี่ซื่อหัวยังแสร้งทำเป็นรักใคร่เอ็นดู ร้องไห้ฟูมฟายว่าจะไปช่วยเขา หลี่ซื่อหัวยิ้มเย็นชามองหญิงคนนี้แสดงละครจบแล้ว จึงตอบตกลงอย่างเรียบเฉย

        เช่นนั้น บ่ายวันนั้น รถม้าคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหมู่บ้านเซินหนี่ ผู้อาวุโสของตระกูลไม่กล้าละเลยแน่นอน เพราะตระกูลหลี่เป็นขุนนางชั้นสูง คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่จึงพักอยู่ที่เรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน

        แม้คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่จะมีชื่อเสียโด่งดัง แต่กลับมีรูปโฉมหล่อเหลาซ้ำยังร่ำรวย ส่วนนิสัยใจคอเป็นอย่างไร หญิงสาวทั้งหลายก็ไม่ได้คำนึงถึงแล้ว ต่างมองเขาพร้อมท่าทางเขินอาย

        หลี่ซื่อหัวยิ้มเบาบาง ทุกคนล้วนมีท่าทางเหมือนกันหมด แต่จริง ๆ แล้ว หญิงเช่นนี้เขาเจอมานักต่อนักแล้ว กลับกันหญิงที่ไม่แยแสอะไรทั้งนั้น ทุบสาวใช้สลบ หนีออกจากจวนของเขาต่างหากที่น่าสนใจกว่า ได้ยินว่าวันนี้นางจะมาพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองด้วยช่างน่าสนใจจริง ๆ

        หมู่บ้านมีแขกสำคัญมาเยือนแล้วบัณฑิตเพียงคนเดียวของหมู่บ้านเซินหนี่ อย่างเฉินเฉิงเยี่ยก็รีบมา อย่างไรเขาเองก็ไม่ได้เต็มใจอยู่แล้วแต่ หลินชุนฮวาหว่านล้อมให้เขาออกมา

        คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่เคยยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างหยิ่งผยอง ปฏิบัติต่อเขาเหมือนเขาเป็นสุนัขไร้ค่า ลากออกไปตีจนยับเยินเฉินเฉิงเยี่ย ไม่มีความกล้าพอจะยอมรับความอัปยศอดสูเช่นนั้นอีกแล้ว หลินชุนฮวาปลอบใจลูกชายอย่างใจเย็น

        “ตอนนี้ความอัปยศเล็กน้อยนี้จะนับเป็นอะไรได้เล่า แม่ทำไปก็เพื่อลูกไม่ใช่หรือไม่อย่างนั้นแม่จะยอมลงให้ชาวนาป่าเถื่อนคนนี้ทำไม ขอเพียงวันหนึ่งลูกได้เป็นใหญ่เหนือใคร คนพวกนี้จะทำอันใดลูกได้อีก ตอนนั้นแม้แต่คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่ก็ต้องคลานอยู่ใต้เท้าของลูก”

        ในที่สุดเฉินเฉิงเยี่ยก็ยอมออกมา คำของมารดามีเหตุผลเขาฟังรู้เรื่องแน่นอน ที่สำคัญกว่านั้นเขาต้องทำให้หญิงต่ำช้านั่นไม่มีปากจะแก้ต่างด้วย หลินชุนฮวารู้นิสัยของลูกชายดีจึงไม่กล้าประมาทเช่นกันแอบตามหลังมาถึงเรือนหัวหน้าหมู่บ้าน

        เนื่องจากคุณชายแห่งตระกูลหลี่มาพักที่นี่และเรือนหัวหน้าหมู่บ้านเองก็มีบุตรสาวหัวหน้าหมู่บ้านผู้ฉลาดจึงปิดกั้นทางเข้าออกห้องของบุตรสาวตนเองทันที นางพักอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่พักอีกฝั่งหนึ่ง

        มีเพียงทางเดินในห้องโถงใหญ่ตรงกลางเท่านั้นที่เชื่อมถึงกัน นอกนั้นเฝ้าระวังอย่างเข้มงวดกลัวคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่จะเห็นลูกสาวของตน

        หลี่ซื่อหัวมองการป้องกันของผู้ใหญ่บ้านแล้วก็ยิ้มนิด ๆ แต่ไม่ได้ใส่ใจมากนักกลับกันเสี่ยวซื่อทำหน้าไม่พอใจเต็มที่

        “ดูท่าทางคิดน้อยของพวกเขาสิ คุณชายมีตระกูลดีขนาดนี้ แค่ชี้นิ้วเรียกหญิงสาวก็แย่งกันมาให้เสียอีก เหมือนจะมามองหญิงชาวบ้านธรรมดา ๆ ในครอบครัวพวกเขาได้” หลี่ซื่อหัวกลับยิ้มแบบที่ไม่มีผู้ใดเดาอารมณ์ออก

        “เจ้าบอกข้ามีชื่อเสียงเลวร้าย โหดเหี้ยม ชมชอบสาวงามใช่หรือไม่ เช่นนั้นบุตรสาวผู้ใดจะยอมให้ส่งมาอยู่ในเรือนข้าแต่ผู้ใหญ่บ้านนี่ช่างรักบุตรสาวจริง ๆ” เสี่ยวซื่อ ถูกดูถูกจนหน้าบึ้ง

        “คุณชายไม่ยอมเกินไปหน่อยหรือ คนอื่นดูถูกท่านขนาดนี้แล้ว ท่านยังหัวเราะออกมาได้อีก”

        “เจ้าเด็กนี่อย่างน้อยข้าก็เป็นคุณชายของเจ้านะ เจ้าเอ่ยเช่นนี้ได้อย่างไร คนอื่นดูถูกข้าเป็นเรื่องดีต่างหาก ข้าก็ขี้เกียจไปจัดการหญิงสาวพวกนั้น! เจ้าคิดว่าการจัดการพวกนางไม่ต้องเสียเงินหรือไร ช่างไม่รู้จักใช้ชีวิตเลย”

        เวลานี้ มีเสียงเคาะประตูดังมาจากทางประตู ยามนี้ใครกันที่จะมาเคาะประตู เสี่ยวซื่อเดินไปเปิดประตูเมื่อเห็นว่าเป็นใครสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที

        “เป็นเจ้าอีกแล้ว เจ้ามาที่นี่ทำไมกัน?” ผู้มาเยือนก็คือ เฉินเฉิงเยี่ยที่มาพร้อมกับเป้าหมายของเขา ถึงแม้จะถูกคนใช้มองอย่างดูถูกเขาก็ยังคงยิ้มอยู่

        “ขอเจ้าไปแจ้งคุณชายหลี่ว่าเฉินเฉิงเยี่ยมาขอพบด้วย” เสี่ยวซื่อขยับปากอย่างไม่สบอารมณ์

        “เจ้าอยากพบคุณชายของข้าไปทำอะไรอีก” หลี่ซื่อหัวได้ยินว่าวันนี้ตัวละครหลักของเรื่องมาถึงแล้ว และยังเป็นคนที่เคยโดนตนเองตีจนยับเยินมาก่อน เขารีบนั่งตัวตรงขึ้นทันทีหมู่บ้านนี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง การหาความสนุกสนานไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ ยิ่งเป็นความสนุกที่ส่งมาถึงหน้าประตูเช่นนี้ด้วย

        “เสี่ยวซื่อแขกผู้มาเยือนคือแขกท่าทางของเจ้าเป็นอะไรกันให้เขาเข้ามาเถิด” เสี่ยวซื่อรู้ดีว่าท่านน้อยของนางไม่มีทางตำหนินางเพียงเพราะคน ๆ นี้ อาจจะคิดอะไรบางอย่างได้แล้วกระมัง ถึงแม้นางจะไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ยอมถอยออกมา

        เฉินเฉิงเยี่ยรีบเดินเข้าไปทันที ยังคงเป็นใบหน้าที่เย่อหยิ่งจองหอง ดวงตาที่มองมาอย่างดูถูกผู้อื่นเช่นเดิม เฉินเฉิงเยี่ยแทบอยากจะหันหลังกลับไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่น่าเสียดายที่เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เขายังคงหวังอยู่ว่าคุณชายแห่งตระกูลหลี่จะให้โอกาสเขาสักครั้ง

        เพียงแค่ได้รับคำชี้แนะการสอบจวี้เหริน ในอนาคตเขาจะสอบเข้าเป็นซิ่วไฉ หรือแม้กระทั่งสอบจวี้เหริน โอกาสก็จะมากขึ้นอีก ทว่าหลี่ซื่อหัวกลับหัวเราะเยาะแล้วถามว่า

        “เฉินเฉิงเยี่ยมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?” เฉินเฉิงเยี่ยเห็นว่าหลี่ซื่อหัวดูเหมือนจะเป็นคนที่คุยด้วยง่าย จึงรู้สึกผ่อนคลายลงในทันที

        แต่เสี่ยวซื่อผู้ที่เข้าใจคุณชายแห่งตระกูลหลี่มากที่สุด กลับเอียงหน้ามองดูเฉินเฉิงเยี่ยที่เหมือนคนโง่ที่ให้ผู้อื่นเล่นงานอย่างง่ายดาย พลางคิดในใจอย่างเย็นชา

        “คุณชายหลี่คงยุ่งมากกระมัง แต่ว่าหญิงสาวที่พวกเราส่งไปให้ท่านนั้น กลับกล้าทำร้ายสาวใช้จนสลบแล้วหนีออกมา” หลี่ซื่อหัวพยักหน้าหัวเราะเบา ๆ

        “ก็แค่หญิงคนหนึ่งเท่านั้น ข้าไม่ได้ใส่ใจอันใดหรอกหรือเจ้ามีความเห็นอะไรดี ๆ อีกหรือ” เฉินเฉิงเยี่ย ยิ้มประจบเหมือนสุนัขที่ส่ายหางให้เจ้านาย

        “หญิงนางนั้นไม่ไว้หน้าคุณชายหลี่เลยสักนิด ควรจะต้องลงโทษนางให้หนักหน่อย ตอนนี้ก็มีโอกาสดี ๆ อยู่ เพียงคุณชายแห่งตระกูลหลี่กล่าวแค่ประโยคเดียว หญิงนางนั้นก็จะไม่มีทางไปไหนได้อีกแล้ว”

        ใบหน้าของหลี่ซื่อหัวยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่มีใครมองออกเลยว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่

        “หืม จริงหรือ?”

        “ใช่แล้ว เพียงคุณชายหลี่กล่าวแค่ประโยคเดียว คำกล่าวนี้สำหรับท่านแล้วอาจจะไม่กระทบกระเทือนอันใด แต่สำหรับหญิงนางนั้นแล้วมันคือหายนะ เพียงท่านกล่าวว่าคืนนั้นหญิงนั่นอยู่ที่จวนสกุลหลี่จริง ๆ นางก็จะไม่เหลือหนทางให้หนีอีกแล้ว”

        เสี่ยวซื่อ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าในโลกนี้จะมีคนหน้าด้านได้เพียงนี้ คิดวิธีแบบนี้เพื่อใส่ร้ายหญิงสาวคนหนึ่ง คนแบบนี้ขาดคุณธรรมแล้วจะไปสอบเอาตำแหน่งได้เยี่ยงไร แต่คำตอบของคุณชายของนางนั้นทำเอานางตาถลนเลยทีเดียว

        “นี่มันความคิดที่ดีจริง ๆ เลยนะ”