เจน่าและหลินหลินมายังโรงครัวเพื่อหาสำรับอาหารเพิ่มและได้พบกับเสิ่นหวังคนที่เจอกันตอนช่วยเย่อเล่อไป่เมื่อคืน
" เ้าา..เ้านั่นเอง "
"มีอะไรให้กระหม่อมรับใช้รึขอรับ "
" เ้าดูแลในครัวด้วยรึ "
" เสิ่นหวังดูแลั้แ่คนครัวยังพวกทาสเพคะท่านหญิง"
" งี้เองเ้าเก่งนิมาเป็ผู้ช่วยข้าหน่อย "
ทุกคนในครัวรวมถึงเสิ่นหวังและหลินหลินต่างตาโตอึ้งกับคำพูดของเจน่า
" ท่านหญิงผู้ช่วยที่ท่านหมายถึงคือ... "
หลินหลินเข้ามากระซิบข้างหูเจน่าเบาๆว่าผู้ช่วยนั่นที่นี้หมายถึงคู่ขาหรือคู่นอนนั้นเอง
"ห้ะ!!!!ไม่ๆๆข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ผู้ช่วยที่หมายถึงก็คือมาเป็คนคอยดูแลจัดการงานต่างๆให้อะไรแบบนี้ "
"อ้ออ..องค์หญิงท่านไม่ต้องขอร้องหรอกขอรับ แค่ท่านสั่งมากระหม่อมทำได้ทุกอย่าง"
"งั้นช่วยมาดูแลองค์ชายจากถังซงช่วยข้าทีนะ "
" ว่าไงนะขอรับบ!!! "
" ทำไม ไหนบอกทำได้ทุกอย่างไง"
" เื่นี้มัน...แบบว่าา แบบบเอ่ออคืออว่าา"
"ไม่รู้แหละั้แ่พรุ่งนี้เ้ามาดูแลเขาช่วยข้าด้วยถ้าไม่มาข้าจะจะ..ให้เ้าไปล้างส้วม "
" ส้วม..อะไรนะขอรับ "
" ก็ที่ปลดทุกข์ไงเล่าเ้าโง่จู๊ดๆอะปู๊ดดดดๆ "
หลินหลินและเสิ่นหวังมองหน้ากันด้วยความงงงวยและเหนื่อยใจตามๆกัน
"ทำไมท่านถึงไม่ใช้ท่านเฟยจินฟู่ละขอรับ "
"เขาคงไม่ว่างเห็นยืนคุยกับใครก็ไม่รู้ บอกให้ไปกำจัดอะไรนี้แหละชินอะไรนาาาชินน... "
" ชินอ๋องรึเพคะ "
" เอ่อๆใช่ๆ พูดว่า กำจัด...ทิ้ง...กำจัดทิ้งซะ
งั้นหรอ....ไม่นะหรือว่าา!!.."
" มีอะไรรึเพคะท่านหญิงท่านหญิงง...
อ้าว...รอหลินหลินด้วยเพคะ
เจน่าหันไปทางตำหนักตัวเองและวิ่งพล่านออกไปโดยที่ไม่ได้บอกอะไร ทั้งสองคนก็วิ่งตามไปติดๆ
" ไม่นะๆ ขออย่าให้เป็อย่างที่คิดเถอะฉันลงทุนเอาชีวิตมาเดิมพันกับชะตากรรมของลี่จางิ่และเย่อเล่อไป่แล้วเมื่อได้เข้าไปยุ่งมันก็คือชะตากรรมร่วมกันอย่าเป็อะไรนะเย่อเล่อไป่ฉันกำลังไปช่วย "
เจน่าวิ่งมุ่งหน้าไปจนไม่ทันได้ระวังล้มลงและลุกขึ้นมาทันทีโดยไม่สนความเจ็บของตนเอง
" เย่อเล่อไป่ข้ากลับมาแล้วอึก...เฟยจินฟู่นั่นเ้าจะทำอะไร "
สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือเฟยจินฟู่กำลังจะแทงเข้าไปที่อกของเย่อเล่อไป่เย่อเล่อไปดันตัวเองเพื่อจะหนีอย่างสุดแรงเกิด
" อึก..องค์หญิง ข้าจำเป็ขอทรงโปรดเข้าใจ "
" ไม่นะ หยุดด "
เจน่าผลักเฟยจินฟู่ออกและเอาตัวไปยืนบังเย่อเล่อไป่ไว้
" องค์หญิงหลบไปขอรับ "
" ไม่ฉันไม่หลบ บ้าไปแล้วหรอทำร้ายคนไม่มีทางสู้แบบนี้ "
" นี่เป็คำสั่งของชินอ๋องเฉินอวี้เหลียนขอรับ
หลบไปเถอะขอรับ "
" ไม่...อย่ามาแตะต้องตัวเขานะฉันจะไปพูดกับเขาเอง ชินอ๋องอะไรนั่นน่ะ
เพราะฉะนั้น เอาดาบออกไปซะ "
"องค์หญิงเขาคือศัตรูนะขอรับหาก
ปล่อยไว้ได้เป็อันตรายทั้งตัวองค์หญิงและเมืองของเรา"
" เหมือนที่ลี่จางิ่ทำน่ะหรอเหมือนที่เ้ากับชินอ๋องทำกับเขาไว้น่ะใช่มั้ย "
"อึกก..องค์หญิงเหตุใดถึงได้กล่าวเช่นนั้น "
" ฉันพูดอะไรผิด จะกลัวทำไมยังไงก็หนีกำไม่พ้น ฉันจะดูแลเขาเองเมื่อเขาอยู่กับฉันอย่าได้มาทำร้ายเขาอีกเด็ดขาด "
" แต่..องค์หญิงมันไม่ถูกนะขอรับ"
" ออกไป...ฉันบอกให้ออกไปไง"
" เอ่อ..ขอรับองค์หญิงกระหม่อมเข้าใจแล้ว"
เฟยจินฟู่เก็บดาบเข้าฝักแล้วเดินจากไปด้วยใจที่คับแค้นที่เห็นเจน่าในร่างลี่จางิ่ดูแลเย่อเล่อไป่และให้ความสำคัญเป็อย่างดีจนอดไม่ได้ที่จะอิจฉา
" หลับไปแล้วคงหมดแรงสินะ"
เย่อเล่อไป่ที่ใช้แรงทั้งหมดเพื่อจะหนีจากคมดาบของเฟยจินฟู่จนหมดแรงและสลบไปอีกครั้ง
" ท่านหญิง ไม่เป็อะไรนะเพคะ
ท่านหกล้มหม่อมฉันจะไปตามหมอหลวงมานะเพคะ"
" ไม่ต้องเ้าอยู่นี่เถอะข้าไปเอง " เสิ่นหวังกล่าว
" ฝากด้วยนะเสิ่นหวัง "
เจน่าดูแลเฝ้าเย่อเล่อไป่จนตัวกลับป่วยไข้ซะเอง
แผลตอนที่หกล้มเมื่อกลางวันกับลมหนาวของฤดูกาลทำให้ร่างกายอ่อนเพลีย
" ท่านหญิงดื่มชาร้อนๆก่อนนะเพคะ "
" อื้ม ขอบใจนะหลินหลิน "
"ฟุ๊ดดดด..!!!!โอ้ยยทั้งร้อนทั้งขม นี้มันอะไรเนี่ยหลินหลิน อร๊ายยย "
เจน่าพ้นชาที่กินไปจิบนึงออกมาจนเลอะผ้าไปหมด
" ก็ชาไงเพคะ "
หลินหลินตอบแบบหน้าตาย
" รู้แล้ว ทำไมมันไม่มีรสหวานเลยล่ะ"
" ชาที่ไหนเขาหวานกันละเพคะนี่เป็ยาดีนะเพคะ ท่านหญิงต้องกินให้หมด "
" ไม่เอาข้าไม่กินแล้วข้ายกให้เ้าละกัน "
" ไม่เพคะท่านต้องดื่มไม่งั้นจะไม่หายเอาได้นะเพคะ "
" ไปใส่น้ำตาลมา ไม่งั้นไม่กิน"
เจน่าทำแก้มตุ้มป่อง งอแงไม่ยอมกิน
" น้ำตาลรึเพคะ "
"อื้มม...สิ่งที่ทำมาจากอ้อยแปรรูปให้เป็เม็ดเล็กใสนำมาทำอาหารและของหวานน่ะมีมั้ย"
"หน้าหนาวเช่นนี้ทั้งราษฎรก็อดอยากไม่ควรที่จะกินอะไรเช่นนี้นะเพคะ "
"งั้นหรอ...ไม่ได้สินะเคยเห็นอยู่ว่าถ้าหากเกิดภัยแล้งก็ต้องทำตัวให้จนเข้าไว้...เพื่ออะไร? "
"เพื่อที่จะได้ไม่สุขในความเดือดร้อนของผู้คนไงเพคะ "
" แล้วไง..ทั้งที่ก็กินอยู่สบายเพื่อให้คนอื่นสบายใจว่ามีเพื่อนทุกข์แล้วงั้นหรอ มันช่วยอะไรได้กัน ไร้สาระ"
"ท่านหญิงเบาๆเพคะเดี๋ยวมีคนมาได้ยิน"
"มีแม้กระทั่งคนสาระแนเื่ชาวบ้านอีกนะ ให้ตายสิหนีไปไหนก็ไม่พ้นจริงๆเลยเชียว"
"แล้วจะทำเช่นไรเพคะชาของท่านเริ่มเย็นแล้ว "
"ถ้างั้น....มีน้ำผึ้งกับนมวัวมั้ย "
" น้ำผึ้งกับนมวัวมีเพคะเห็นคนไปรีดเอาเมื่อตอนเช้า ส่วนน้ำผึ้งไม่ได้นำออกมาทำอะไรมากเหมือนกับก้อนน้ำหวานพอจะมีบ้างเพคะ"
" ไปเอามา "
เมื่อส่วนประกอบทั้งหมดมาวางตรงหน้าเจน่าก็ลงมือทำด้วยการนำใบชาตากแห้งมาต้มจนเป็สีน้ำตาลจากนั้นนำมาเทใส่เหยือกแก้วใบใหญ่ที่ใส่นมวัวและน้ำผึ้งไว้แล้วก็ใช้ไม้ยาวคนให้เขากัน
" ทะดาาาาา เสร็จแล้วขอนำเสนอน้ำที่คุณเห็นอยู่นี้คือสิ่งที่วัยรุ่นชอบซื้อและกินกันวันละสองถึงสามแก้วต่อวันแต่น่าเสียดายที่เวลามีไม่พอชานี่จึงไม่สามารถจะเหมือนกับต้นฉบับได้และชื่อของมันก็คือ คืออ คือออ คืออออ..คือออออ
ชานมน้ำผึ้งไม่มีไข่มุกนั้นเอง เองเอง เอง "
แปะ แปะ แปะ แปะเสียงปรบมือของหลินหลินที่ปรบให้โดยไม่ได้เข้าใจอะไรด้วยซ้ำแต่เห็นเ้านายสนุกจึงสนับสนุน
" อ้ะ..ส่งถ้วยมา "
" ไม่เทใส่แก้วชารึเพคะ "
" ไม่ "
" ทำไมละเพคะ "
" ไม่พอกินหรอกน้อยขนาดนั้น
ถ้วยนี้แหละกำลังดี อ้ะยื่นมาข้าจะเทให้"
" ขอบพระทัยเพคะท่านหญิง "
"หื้มมอร่อยยม๊ากกกงี้สิถึงจะกินได้
เป็ไงอร่อยมั้ยหลินหลิน "
" รสชาติแปลกดีเพคะ "
" วอสสส!! "
" แต่หม่อมฉันชอบเพคะ "
" งั้นเอาไปฝากเสิ่นหวังด้วยนะและไปเน้นย้ำว่าพรุ่งนี้มาหาข้าด้วย "
" ท่านหญิงเพคะ "
" ว่าา สู๊ดดดด~อ่าาาอร่อยยย "
"ท่านโกรธท่านเฟยจินฟู่หรือไม่เพคะ "
" โกรธสิแต่...เขาดูไม่ใช่คนไม่ดี หากแต่ขี้กังวลเกินไปมันทำให้ฉัน เอ้อยยข้าอึดอัด "
" อย่าโกรธเลยนะเพคะเขาเป็คนที่รักท่านมากคนนึง ที่เขาทำไปก็เพื่อจะปกป้องท่าน "
"ก็ได้ๆ...งั้นเอาไปฝากเฟยจินฟู่ด้วยนะ แล้วพรุ่งนี้เอาของพวกนี้มาให้ข้าอีกข้าจะทำให้ไอ้เ้าผอมกะหร่องนี้กิน "
" เพคะเช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวกลับนะเพคะ
ราตรีสวัสดิ์เพคะท่านหญิง "
" ฝันดีกลับดีๆล่ะ "
"เห้อ..วันนี้เหนื่อยเป็บ้าเลยชีวิตของคนอื่นนี้ก็ลำบากเหมือนกันนะเนี่ยไว้พรุ่งนี้ค่อยสู้ต่อละกันตัวฉันวันนี้ไม่ไหวแบ้ววว ตึกกก "
23K
