ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        กู้ชิงเฉิงหัวเราะหยันนี่เป็นการรับกรรมใช่หรือไม่? นางอดรู้สึกสิ้นหวังไม่ได้นางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้พลางกล่าวว่า “ช่างเถิดอันใดจะเกิดก็ต้องเกิด ไม่ว่าตอนนี้จะพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้วคงต้องทำใจรับสถานการณ์ไป”

        สถานการณ์สงครามทางตะวันตกเฉียงเหนือกำลังตึงเครียดกองทัพของชนเผ่าซงหนูเตรียมพร้อมมาอย่างดีแม้แม่ทัพไป๋และไป๋เฉิงจ้านจะไปถึงที่นั่นแล้วแต่กองทัพตระกูลไป๋ก็กระจัดกระจายอยู่ทั่วแคว้นจวบจนบัดนี้ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือจึงยังคงป้องกันการโจมตีจากชนเผ่าซงหนู และมีทหารสองแสนนายประจำการอยู่แต่ครานี้ ชนเผ่าซงหนูไม่ประกาศสงคราม พวกมันโจมตีอย่างกะทันหันทำให้กองทัพตระกูลไป๋จับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่ห้าวหาญและแข็งแกร่งดั่งเช่นเคย

        “แม้กู้ตงหลิงจะตายในวัง แต่ตระกูลเฉียน ตระกูลอวี๋ ตระกูลซู และตระกูลหลี่ทั้งสี่ตระกูลผู้ยิ่งใหญ่จะโทษเจ้า ท่าน…” เกอจวิ้นกล่าวอย่างช่วยไม่ได้กู้ชิงเฉิงถูกโยนความผิดให้มากมายถึงเพียงนี้ ช่างน่าตายนัก 

        ทว่ากู้ชิงเฉิงหาได้ใส่ใจไม่เพราะไม่ว่าจะเป็นความผิดหนึ่งหรือหลายอย่าง นางก็ต้องแบกรับเฉกเช่นเดียวกันอย่างไรก็ตาม นางต้องรับความผิดเหล่านี้ไปก่อน หากพวกเขาคิดจะฉวยโอกาสทำสิ่งใดก็อย่าได้โทษที่นางไม่ปรานี

        ก่อนหน้านี้นางให้สวีอิ่นชิงเริ่มสืบสวนสี่ตระกูลใหญ่นี้แล้วคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของตระกูลเหล่านี้คือพวกเขามีทั้งเงินทองและอำนาจพวกเขามีรากฐานที่มั่นคงมานานหลายร้อยปีอีกทั้งพวกเขายังได้รับตำแหน่งราชการในราชสำนักอำนาจของพวกเขาจึงแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

        “ไม่เป็นไร ต่อให้พวกเขามีอำนาจและอิทธิพลมากเพียงใดก็ยังไม่สามารถแข็งแกร่งเท่าองค์รัชทายาทได้ ต่อให้พวกมันสามารถมีอำนาจไปถึงสวรรค์ก็ยังต้องถูกควบคุมโดยราชอำนาจและต่อให้พวกมันมีเงินทองมากมาย...ก็ยังไม่สามารถเทียบเท่าข้าได้” กู้ชิงเฉิงยังคงมั่นใจมาก

        หลังจากที่นางข้ามมิติมานางใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ถูกตามล่าอยู่ครึ่งปีจวบจนกระทั่งเกอจวิ้นมาช่วย และซื้อศพจากหมู่บ้านเพื่อหลอกตระกูลกู้ หลังจากนั้นนางก็เริ่มสะสมอำนาจและเงินทองให้ตัวเองด้วยความรู้ที่นางได้อ่านมาจากนิยายเล่มนี้ และความเข้าใจในโลกนี้ นางจึงค่อยๆซื้อใจผู้คนและอำนาจที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้

        เฉกเช่นหยวนจิ่วและสวีอิ่นชิง ซึ่งได้รับความช่วยเหลือในช่วงเวลาที่พวกเขาตกต่ำที่สุดด้วยการใช้เล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง แม้จะดูไร้ยางอายไปบ้างแต่นางก็ปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความจริงใจ และนางก็ได้ช่วยเหลือพวกเขาอย่างแท้จริงเรียกได้ว่าเป็นการช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

        เกอจวิ้นยิ้มสายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาเฝ้ามองนางเติบโตมาจนถึงทุกวันนี้ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขาเห็นนาง เขาก็รู้สึกดีขึ้นเขาเห็นสตรีที่เคยจมอยู่ในโคลน ค่อยๆ ปีนกลับขึ้นสู่ยอดเมฆ

        หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังโลกของเขาเต็มไปด้วยความมืดมิด ในช่วงเวลานั้นเขารู้สึกเหนื่อยล้ากับการมีชีวิตอยู่จริงๆแต่เมื่อเห็นกู้ชิงเฉิงพยายามมีชีวิตอยู่ดั่งผีเสื้อที่กำลังออกจากรังไหมเขาก็เห็นความหวังที่จะมีชีวิตอยู่เช่นกัน เขาอยากมีชีวิตที่ดีและใช้ชีวิตอย่างเต็มที่

        ดังนั้นในช่วงห้าปีที่ผ่านมา เขาจึงไม่เคยกลับไปที่เมืองหลวงเลยเขายังคิดว่าหากสามารถเฝ้าระวังอันหยวนถังและดูแลสองแม่ลูกกู้ชิงเฉิงไปตลอดชีวิตได้ก็จะดี เขายังอยากละทิ้งอดีตละทิ้งความเกลียดชังเหล่านั้น

        แต่สิ่งต่างๆกลับไม่เป็นไปตามที่เขาปรารถนา กู้ชิงเฉิงจากเมืองอี๋สุ่ยไปที่เมืองหลวงนี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อาจยอมรับได้ และนางยังกลับไปที่จวนองค์รัชทายาทและความสัมพันธ์ของนางกับองค์รัชทายาทก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ

        เขารู้ว่าความคาดหวังของเขาไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้วนี่ไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้ด้วยความพยายามและการต่อสู้เขาไม่อาจทำลายความสุขของนางได้

        ตราบใดที่นางยินดีที่จะอยู่กับโม่อวี้เฉินเขาก็จะสนับสนุนนางอย่างเต็มที่ และช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง แน่นอนว่าหากโม่อวี้เฉินกล้าปฏิบัติต่อนางไม่ดี เขาจะฆ่าโม่อวี้เฉินโดยไม่ลังเลเลย

        แต่เขาเห็นว่าโม่อวี้เฉินปฏิบัติต่อกู้ชิงเฉิงดีมากดีเป็นพิเศษ ราวกับจะประคบประหงมนางดั่งไข่มุกในฝ่ามือ และโปรดปรานดั่งดวงใจดังนั้นเขาจึงไม่ได้สร้างปัญหาใดๆ

        --------

        “อะไรนะ ตำหนักองค์รัชทายาทมีทหารองครักษ์เฝ้าอยู่หรือ” ฮ่องเต้ฉินขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้รับรายงานจากขันที

        เขาไม่คาดคิดเลยว่าตอนนี้โม่อวี้เฉินจะใส่ใจกู้ชิงเฉิงถึงเพียงนี้ คนผู้นั้นยังคงเป็นคนเดิมเพียงแต่ไม่เหมือนที่เคยโง่งมงายแต่ก่อนกลับกลายเป็นจากที่รังเกียจก็แปรเปลี่ยนเป็นความโปรดปราน

        แม้กายจะอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือแต่กลับปกป้องตำหนักองค์รัชทายาทไว้อย่างแน่นหนา ไม่ให้เขากระทำการใดๆ ได้ทำให้เขาไม่ยอมแพ้

        เขาได้แต่เฝ้ามองเกอหลิงหยางทุกวันแต่เมื่อใดที่เขาเห็นเกอหลิงหยาง เขาก็จะนึกถึงฮูหยินเกอ นึกถึงวาจาที่ฮองเฮากล่าวเขาก็รู้สึกไม่สบายใจนัก ชั่วชีวิตนี้ของเขานั้นวุ่นวายไร้แก่นสารนัก

        เขาทำลายฮูหยินเกอก่อนจากนั้นก็ถูกฮองเฮาทำลายไป ถือเป็นการตอบแทนซึ่งกันและกัน กรรมตามสนองไม่ได้คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย

        “ส่งคนไปอีก ลงมือจากซือจื่อ” ฮ่องเต้ฉินกัดฟันเอ่ยอย่างเย็นชาไม่ยอมแพ้

        เมื่อขันทีถอยออกไปเกอหลิงหยางจึงเดินเข้ามา แล้วพุ่งเข้ากอดฮ่องเต้ฉินทันที“ฝ่าบาท ท่านจะคิดถึงสตรีต่ำช้าผู้นั้นทำไมเพคะ หากนางมาถึงที่นี่คงถูกนางทำลายเป็นแน่ สตรีผู้นั้นน่ากลัวยิ่งนักตอนนั้นหม่อมฉันก็ตกหลุมพรางนางจึงเกิดเรื่องน่าอับอายเช่นนั้นกลางถนนกับบุตรชายคนเล็กของเสนาบดีฟู่หนิงแต่ตอนนี้ฝ่าบาทไม่รังเกียจหม่อมฉัน หม่อมฉันดีใจยิ่งนักเพคะ” นางเอ่ยพลางซบกายลงในอ้อมแขนของฮ่องเต้ฉิน ดุจดั่งนกน้อยน่าทะนุถนอม

        “เจ้าช่างไร้ยางอายยิ่งนัก ถึงขนาดทำเรื่องเช่นนั้นกลางถนนได้” ฮ่องเต้ฉินไม่พอใจเกอหลิงหยางนัก นางไม่ใช่สตรีในแบบที่เขาโปรดปราน

        แต่ในวังหลังอันกว้างใหญ่นี้ผู้ที่สามารถทำให้เขากลับมาเป็นดังเดิมได้นอกจากกู้ตงหลิงแล้วก็มีเพียงเกอหลิงหยางเท่านั้น

        แม้นางจะผ่านการใช้งานมาแล้วฮ่องเต้ฉินก็จำต้องทนใช้ต่อไป มิเช่นนั้นเขาก็คงจะต้องกลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ไม่สามารถกระทำเรื่องบุรุษได้ดังเดิมแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการเช่นนั้น เมื่อได้ลิ้มรสชาติแล้ว ก็ยากที่จะละทิ้งไปได้

        “ก็เพราะพระชายาใช้แผนการต่ำทราม” เกอหลิงหยางกล่าวอย่างไม่พอใจ“ฝ่าบาทตรัสว่าหม่อมฉันไร้ยางอายหม่อมฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเพคะ…”

        นางเอามือปิดใบหน้าพลางร้องไห้แท้จริงแล้วใบหน้าของเกอหลิงหยางนั้นคล้ายกับฮูหยินเกอในอดีตอย่างมากยามนี้นางแสร้งร้องไห้ ก็ยิ่งคล้ายคลึง

        ภาพนั้นทำให้ใจของฮ่องเต้ฉินกระตุกวูบเขาอยากจะส่งเกอหลิงหยางออกไปเสียเดี๋ยวนี้ แต่ก็เสียดายในใจเต็มไปด้วยความขัดแย้ง

        “ฝ่าบาท แท้จริงแล้วหม่อมฉันอยากแต่งงานกับท่านพี่องค์รัชทายาทมาตลอดเพคะ”เกอหลิงหยางนวดไหล่ให้ฮ่องเต้ฉิน พลางกล่าวอย่างครุ่นคิด “แต่ว่า ในใจของท่านพี่ มีเพียงพระชายาเท่านั้น”

        “พระชายาจะนับเป็นอะไรได้ หากเจ้าทำให้ข้าพอใจ ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา”ฮ่องเต้ฉินกลับหรี่ตาลงพลางยิ้มอย่างไม่น่าพิสมัยนักทำให้ผู้คนรู้สึกพะอืดพะอม

        ทว่าเกอหลิงหยางกลับอดทนไว้เมื่อนึกถึงคำพูดที่เกอจวิ้นเคยกล่าวไว้นึกถึงผู้คนที่ตระกูลเกอที่ตายไปอย่างน่าอนาถ นางจะต้องอดทน

        “จริงหรือเพคะ ฝ่าบาทตรัสคำไหนคำนั้นนะเพคะ” เกอหลิงหยางหรี่ตาพลางยิ้มใบหน้าอันงดงามของนางค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ฮ่องเต้ฉิน

        “ข้ากล่าวแล้วว่า เจ้าต้องทำให้ข้าพอใจเสียก่อน” ฮ่องเต้ฉินคว้าเกอหลิงหยางลงมาทันทีเมื่อฮองเฮาสิ้นพระชนม์ ตำแหน่งฮองเฮาก็ว่างลงเขาจึงคิดจะใช้ตำแหน่งนี้เพื่อผูกมัดเกอหลิงหยาง แม้ในใจจะมีเงาอยู่ในใจก็ยังคงไม่อาจละทิ้งเกอหลิงหยางได้ จึงเลือกที่จะเสวยสุขไปกับนางเสีย

        ใบหน้าของเกอหลิงหยางเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ปรากฏในแววตา กลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังนางจำได้ชัดเจนว่าตนเองจะต้องทำสิ่งใด

        ด้วยเหตุนี้จึงได้กระทำกับฮ่องเต้ฉินเช่นนี้แม้แต่นางเองก็รู้สึกรังเกียจตนเอง อย่างไรเสียเมื่อเขาให้สัญญาว่าจะมอบตำแหน่งฮองเฮาให้แผนการของนางก็เข้าใกล้ความสำเร็จไปอีกขั้นแล้ว