ผ่านลำแสงสีทองบนสันตำรา ดวงตาสีชาดขนาดมหึมากลางท้องนภามองลงไปยังสตรีร่างเล็กจิ๋ว เฝ้ามองนางต่อกรกับอสุรกาย
หน้าตาของมันเหมือนลิงที่มีเขี้ยวแหลมคม เขี้ยวทั้งสองยื่นพ้นออกมาจากมุมปากหนาใหญ่ ผิวกายขรุขระแข็งแกร่งปานหินผา ลำตัวห้อมล้อมด้วยหมอกดำ ในขณะที่มันสามารถถูกทำลายได้ด้วยเวทปีศาจ
‘ท่านอาจารย์ไม่ได้พูดเปล่า เป็เื่จริงหรือนี่?’
นอกเสียจากเื่ราวจากปากท่านอาจารย์ เคยยกประเด็นประหลาดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ตำราสีชาดได้กล่าวเื่ธาราแห่งจิต ดวงิญญาบริสุทธิ์ ดวงจิตแห่งความเสียสละยากจะพานพบในวัฏสงสาร
ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้ม เทพมรณาพึงพอใจปีศาจผีเสื้อผู้หาญกล้า นางไม่ขลาดกลัวเหมือนก่อนหน้า เมื่อนางเริ่มคุ้นชินกับการต่อสู้กับผู้พิทักษ์ในตำรา
ความสำเร็จเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองมรณา เขาคงอยากจะรู้นักว่ากองทัพยมทูตจะยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงไหน การนำทัพไปเก็บเกี่ยวดวงิญญาคงง่ายดายขึ้นนับพันเท่า
“ท่านผู้ยิ่งใหญ่... เปรียบเทียบกับตัวท่านแล้วข้าคงเป็เพียงเศษดิน ทำไมท่านไม่มาทำเองเล่า?”
“มีเพียงเ้าที่เปลี่ยนแปลงกำหนดในตำรานี้ได้ จิติญญาที่เสียสละ...”
“ไยท่านช่างไร้มารยาทนักเ้าคะ ข้าชื่อถิงถิง!”
ครั้งสุดท้ายนางตวาดกร้าว เวทหยินปีศาจพลันตกกระทบลงบนท้องนภามืดครึ้มอึมครึม นางเข้าไปผลักดันอักขระสีทองที่มีความสูงเสียดฟ้าจนขยับเขยื้อนเล็กน้อย
ปีศาจอสูรผุดขึ้นจากดินให้นางต้องหาวิธีกำจัดพวกมันอีก นางทำเื่เดิมซ้ำ ๆ กระทั่งอักขระเ่าั้เกิดความเปลี่ยนแปลง จากสิบเป็ร้อย จากร้อยเป็อีกนับหลายร้อยปี
ยามนี้นางนึกขอบคุณท่านปู่ผู้เคี่ยวเข็ญการฝึกเวทวิชามากมายหลายแขนง นางรู้จักแม้กระทั่งการใช้เวทหยางของเทพ ถึงแม้ว่าเหล่าปีศาจไม่ใช้มันบ่อยนักเพราะไม่สามารถเข้ากันได้กับร่างกายอันเต็มไปด้วยพลังมืด ความคิดชั่วร้ายอันเป็ต้นกำเนิดของปีศาจ
นางฮึดสู้ขึ้นมาเพราะถ้อยคำไม่มีมูลของพี่ใหญ่ เล่าให้นางฟังว่าไปเที่ยวตลาดที่มีผู้คนมากมาย พระราชวังฮ่องเต้แสนงดงาม ในเมืองใหญ่มีหอนางโลม มีบุรุษรูปงามให้ดื่มด่ำพลังิญญา พวกเขาโง่เขลาเข้าหาได้ง่าย เพราะหลงใหลในความงามของสตรี
สหายปีศาจโอ้อวดว่ารสชาติิญญาจากมนุษย์นั้นเอร็ดอร่อยจนนางต้องเสียดายแน่ ๆ หากไม่ลองสูบิญญาพวกเขาดูสักครั้งหนึ่ง
นางยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวัง ใครเล่าจะอยากตายทั้งยังอายุน้อย…
“ข้ายังไม่เคยไปเที่ยวเทวโลก แม้แต่โลกมนุษย์ข้าก็ยังไม่เคยไป... ฮือ... ข้ายังไม่อยากตาย”
“ถิงถิง เ้าเร่งมือ”
เทพมรณาเร่งเร้านางซึ่งเรี่ยวแรงถดถอยลง นางคร่ำครวญเบื้องหน้าอสุรกาย หลบซ้ายทีขวาที
ไยนางช่างไร้วาสนา ไร้อิสรภาพเยี่ยงปีศาจสักตน ยิ่งปีศาจแต่ละตนไม่ค่อยจะอยู่ติดเรือน เป็ปีศาจก็ต้องออกไปก่อเื่ทะเลาะวิวาท หาความสนุกใส่ตนน่ะสิ แล้วนางมาทำอะไรที่นี่?
ถึงนางมีชีวิตมาห้าพันกว่าปีแล้ว นับว่าน้อยไปสำหรับปีศาจผีเสื้อที่มีอายุยืนยาวกว่ามนุษย์บนโลก นางอาจมีชีวิตอยู่ได้หลายหมื่นปี ตราบใดที่กายทิพย์ไม่สูญสลายไปเพราะการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ
“เงียบเสีย!” สิ้นคำ เมฆาอันมืดมิดซัดพาทุกสิ่งเบื้องหน้าและตัวนางกระเด็นออกจากตำรา นางกลิ้งหลุน ๆ บนพื้นไม้เป็เงามัน ในสภาพอาภรณ์ขาดวิ่น ปีกสีม่วงสดใสประหนึ่งสีสันของดอกจื่อเถิงบนแผ่นหลังของนางถูกแผดเผาด้วยลูกไฟจากค่ายกลในตำราจนกลายเป็สีดำ
เส้นปีกผีเสื้อเปรียบเสมือนกระดูกสันหลัง มิได้เป็เพียงโครงร่างให้ปีกคงรูปอยู่ได้ ตอนนี้เส้นปีกของนางจะขาดมิขาดแหล่ เหนือศีรษะของนางมีหนวดยาวเป็เส้น จุดดำ ๆ บริเวณปลายทั้งสองข้าง นางมีหนวดผีเสื้อติดกายทิพย์ในบางครั้งไว้สำหรับดมกลิ่นิญญา ตอนนี้เห็นจะไม่ได้กลิ่นอะไร
ถิงถิงก้มลงมองเนื้อตัวนางทั้งน้ำตานองหน้า ยกมือปิดป้องหน้าอกของนาง อาภรณ์เ้าสาวคงเหลือแค่ผ้าขาดไม่เป็ชุด คลุมสะโพกลงไปเล็กน้อย
“ข้า... หนีฝูงจิ้งจอกมาโดนเผา ฮือ... ข้า... ข้า... เหลือแค่หนวด...”
“จิติญญาที่เสียสละ”
“ข้าชื่อถิงถิง!” นางตะคอกเสียงดังลั่นใส่ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ด้วยท่าทีก้าวร้าว ส่งเสียงสะอื้นไห้ “ฮึก... ฮือ... หนวดสวย ๆ ของข้า... ปีกอัน... งดงามของข้า...”
“ถิงถิง”
เทพผู้ยิ่งใหญ่ยืนมองนางด้วยสีหน้านิ่งเฉย เหมือนกับว่าเขาใจดีและให้เกียรตินางขึ้นสักเล็กน้อย ด้วยเห็นว่านางมีประโยชน์ ขณะกลิ่นไหม้อบอวลไปทั่วห้อง ใบหน้าสดสวยใต้ริมฝีปากสีชาดของนางไม่งดงามดังเดิม
“ข้าจะนำยาและอาหารมาให้เ้า เ้ากินอะไร?”
“ข้ากินพืช... กินผลไม้... ข้าไม่ดูดไอิญญาจากปีศาจที่ไหน ข้าไม่ชอบคร่าชีวิต ข้าไม่ทำร้ายใคร...”
“เ้าหมายถึง... ต้นไม้ิญญาน่ะหรือ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม คลายความสงสัยลงตรงนั้น
“เ้าค่ะ... ต้นไม้ิญญา พี่รองบอกข้าว่ากินได้ มันมาจากิญญาเร่ร่อนที่ติดกับดักเข้า มันรสชาติดีด้วย”
นั่นก็มาจากิญญาเหมือนกันนั่นแหละ...
‘น่าขันนัก’
เื่ต้นไม้ที่นางว่ามีต้นกำเนิดจากจิติญญาเร่ร่อนทำให้มันเติบใหญ่กลายเป็ต้นไม้ในเมืองปีศาจ ในเทวโลกบางแห่งก็มีต้นไม้ิญญาออกผลงอกงาม
ร่างสูงสง่าขยับเข้าไปใกล้นาง ก้มหน้าลงมองขอบตาบวมช้ำ พูดกับนางอย่างใจเย็น
“เ้าเลิกร้องไห้คร่ำครวญเสีย าแของเ้าไม่นานก็หายดี แต่หากเ้าเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานนี้แล้ว บอกข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะพาเ้าไปส่งเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา เื่การลบความจำครอบครัวของเ้าและจิ้งจอกเงิน ข้าจัดการได้”
“ให้ข้ากลับไปตายเนี่ยนะ?” นางชี้หน้าตัวเองอย่างไม่เชื่อหู ท่านเทพมาบอกอะไรนางตอนนี้!
“ก็... พอมีโอกาสรอด วันเกิดวันตายของสรรพสิ่งมีชีวิตได้กำหนดไว้ในตำรา ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาวาสนา ข้าเองก็บอกไม่ได้แน่ชัด ตัวเลขเ่าั้ชอบที่จะเปลี่ยนแปลงของมันเอง”
“ข้าในสภาพนี้กลับไปก็ตายน่ะสิ ตายแน่นอน! ไม่ต้องให้ตำรานั่นมาบอกข้าหรอก จิ้งจอกคลั่งพวกนั้นน่ะโเี้อำมหิต ใช่ปีศาจน่ารักอย่างข้าเสียที่ไหน”
ถิงถิงทำนายชีวิตของนางได้อย่างแม่นยำทีเดียว ก่อนที่นางจะเริ่มร้องไห้อย่างหนักจนท่านเทพเวียนหัวกับนาง จึงบอกอย่างรำคาญใจ
“เอาเป็ว่าข้าไม่บังคับฝืนใจเ้า จำเอาไว้... เ้าเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานเมื่อไร ให้บอกข้า”
เปลี่ยนใจ?
นางกัดริมฝีปากจนเป็ห้อเือย่างเคียดแค้น บุรุษเทพผู้นี้จิกหัวใช้นางซึ่งไร้หนทางเลือกด้วยการใช้ชีวิตนางเป็เดิมพัน
เป็ตาย ค่าเท่ากัน!
2K
![The breathless Master [ พยัคฆ์ร้ายไร้ลมปราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1766999262_90753552.webp)
