ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        รอเมื่อนางรู้สึกตัวตื่นอีกครั้ง เฟิ่งเฉี่ยนไม่รู้สึกปวดศีรษะมากเช่นเดิมแล้ว

        ขนตาเป็นแพดกหนานั้นกระพือถี่ๆ นางค่อยๆ ลืมตาขึ้นพบว่าตนเองกลับมาตำหนักเว่ยยางแล้ว

        ถูกต้อง เซวียนหยวนเช่อเล่า

        นางจำได้ว่าเมื่อคืนเขากอดนางนอนหลับตลอดทั้งคืน

        หันหน้าไปมองข้างๆ หมอนว่างเปล่าไม่มีใครสักคน นางอดหัวเราะไม่ได้ ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นเพียงความฝัน แต่นางเกือบคิดว่าเป็นเรื่องจริง นางช่างไม่เอาไหนเลย!

        มือทั้งคู่ค้ำเตียงนอน นางลุกขึ้นลงจากเตียง เท้าทั้งคู่ยังไม่ทันแตะพื้นก็ได้ยินเสียงชิงเหอกูกูวิ่งเข้ามาอย่างรีบเร่ง“เหนียงเหนียง เหตุใดพระองค์จึงลงจากเตียงเพคะ หมอหลวงกำชับไว้สองวันนี้พระองค์ต้องนอนพักอยู่บนเตียง ห้ามลงมาเหยียบพื้นเพคะ”

        “ข้าไม่เป็นไร ข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องไปทำอีก!” แม้จะได้แมวเทพมาแล้วแต่ยังมีอีกขั้นตอนหนึ่งที่นางยังไม่ได้ทำให้สำเร็จลุล่วง นางต้องทำให้สำเร็จ

        ชิงเหอกูกูก้าวเข้ามาขวางนางเอาไว้ “แต่ฝ่าบาททรงกำชับไว้เพคะว่าไม่ให้พระองค์ลงจากเตียง! ฝ่าบาทตรัสว่าประชุมเสร็จแล้วจะมาเยี่ยม พระองค์ มีเรื่องอันใดรอให้ฝ่าบาทเสด็จมาแล้วค่อยพูดกันนะเพคะ”

        “งานของเขายุ่งตลอดทั้งวัน ไหนเลยจะมีอะไรแน่นอนไม่แน่ว่าลืมข้าไปตั้งนานแล้วก็เป็นได้ รอให้เขามาเรื่องของข้าก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลานั้นเจ้าก็บอกกับเขาว่าข้าไม่เคยลงจากเตียงเลย”

        เฟิ่งเฉี่ยนยืนกรานที่จะลงจากเตียง ชิงเหอกูกูจนปัญญา “เหนียงเหนียง...”

        เสียงทุ้มต่ำเข้มงวดเสียงหนึ่งดังขึ้นนอกตำหนักบรรทมในตอนนี้เอง “ฮองเฮา เจ้าสอนให้คนของเจ้าต่อหน้าทำอย่าง ลับหลังทำอย่างเช่นนี้หรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนเงยหน้ามองไป เห็นเงาร่างในชุดสีเหลืองสว่างปรากฏขึ้นที่ประตูห้องบรรทมเขายังคงองอาจห้าวหาญเช่นเดิม ทว่ากลับทำให้หัวใจของนางเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ

        ในสมองปรากฏภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนี้...

        ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ เขาถือร่มกระดาษน้ำมัน ยืนอยู่ที่นั่นเพียงลำพังและช่วยนางรับธนูปลิดชีพดอกนั้นแทนนาง

        วินาทีที่นางกำลังจะล้มลง เขาทิ้งร่มกระดาษน้ำมันโผนเข้ามาหานางราวกับเสือดาว

        นางยังจำสีหน้าและท่าทางของเขาในตอนนั้นได้นั่นคือสีหน้าลนลานของเขาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เป็นสีหน้ามั่นคงสุขุมประดุจไท่ซานที่ไม่ไหวติงทั้งๆ ที่เขาเป็นเช่นนี้ จึงทำให้นางยิ่งร้อนใจและเป็นห่วง!

        เขาใส่ใจนางมากจริงๆ ใช่หรือไม่

        เขาไปรับนางโดยเฉพาะใช่หรือไม่

        เพียงแค่คิด หัวใจของนางก็เต้นระรัวขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

        ระหว่างที่นางกำลังใจลอย เซวียนหยวนเช่อเดินมาหยุดเบื้องหน้านางฝ่ามือใหญ่นั้นพลันยื่นออกมาสัมผัสหน้าผากนาง สัมผัสเย็นสบายๆนั้นทำให้หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ

        “อืม ตัวไม่ร้อนแล้ว!” เขานั่งลงริมเตียงอย่างเป็นธรรมชาตินัยน์ตาดำขลับนั้นมองนางตรงๆ น้ำเสียงก้องกังวานนั้นเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน “ยังไม่สบายตรงไหนอีกหรือไม่”

        เฟิ่งเฉี่ยนไม่คุ้นเคยกับเซวียนหยวนเช่อที่เป็นเช่นนี้ความอ่อนโยนนั้นแทบจะทำให้นางจมปลักอยู่ในดวงตาของเขานางผละถอยหลังอย่างไม่เป็นตัวของตัวเองก่อนจะส่ายหน้า

        นางที่กำลังลนลานตกอยู่ในสายตาของเซวียนหยวนเช่อเขาไม่พูดอะไรทว่าสายตากลับมองใบหน้าที่แดงระเรื่อของนาง

        หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ริมฝีปากบางของเขาเอ่ยขึ้น “โอสถเล่า”

        “โอสถของเหนียงเหนียงได้เตรียมเสร็จแล้วเพคะ” ชิงเหอกูกูตอบอย่างรวดเร็วและรีบไปยกถ้วยยาเข้ามา

        เซวียนหยวนเช่อยื่นมือออกไปรับ “ให้เจิ้นเถิด!”

        เฟิ่งเฉี่ยนเห็นเซวียนหยวนเช่อกำลังจะป้อนนางดื่มยาด้วยตนเองนางรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองจึงยื่นมือออกไปรับ “ให้ข้าดื่มเองเถิด”

        เซวียนหยวนเช่อไม่ให้โอกาสนั้นแก่นาง เขาตักโอสถขึ้นมาทีละช้อนเป่าจนเย็นตัวลงแล้วส่งมาที่ริมฝีปากของนาง

        เมื่อเฟิ่งเฉี่ยนเงยหน้าก็ประสานเข้ากับสายตาไม่ยอมให้ปฏิเสธของเขานางได้แต่ยอมแพ้และดื่มยาทีละคำ

        ยาสีดำไหลเข้าปากผ่านปลายลิ้น ทั้งขมทั้งฝาด เฟิ่งเฉี่ยนสั่นสะท้านไปทั้งร่างนางแลบลิ้น “ขมมาก!”

        ถูกท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของนางทำให้ตลกแววตาของเซวียนหยวนเช่อเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ทว่าสีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนก่อนเอ่ยว่า “ยาดีต้องขม มา ดื่มอีกคำหนึ่ง!”

        เฟิ่งเฉี่ยนรีบยกมือขึ้นผลักเพื่อปฏิเสธ และจงใจพูดเบาๆ “ยานี้ช่างวิเศษนัก! ข้าเพิ่งจะดื่มไปคำหนึ่งก็ดีขึ้นแล้ว!”

        เซวียนหยวนเช่อไม่เปิดโปงนางเช่นกัน เขาส่งถ้วยยาไปทั้งถ้วย “เช่นนั้นก็ดื่มให้หมดถ้วย!”

        “ไม่ต้องกระมัง ข้าหายดีแล้ว ไม่เชื่อท่านดูสิ!” เฟิ่งเฉี่ยนสะดุ้งโหยงนางคิดจะลงจากเตียงเพื่อพิสูจน์ ปรากฏว่าเวียนศีรษะทันทีและล้มลงกลับมานอนอีกครั้ง

        ชิงเหอกูกูปิดปากลอบหัวเราะ

        เฟิ่งเฉี่ยนถลึงตาใส่นางอย่างไม่สบอารมณ์!

        เซวียนหยวนเช่อกระจ่างแจ้งแก่ใจทว่าเขาไม่พูดออกมา เขาโน้มตัวมาข้างหน้าแก้มแนบแก้มของนางน้ำเสียงก้องกังวานนั้นปนเปไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “เจ้าอยากให้เจิ้นป้อนเจ้าด้วยช้อนหรือ...ใช้ปากป้อนเจ้า หืม”

        ลมหายใจอุ่นร้อนนั้นรินรดปลายจมูกของนางเบาๆเฟิ่งเฉี่ยนใจลอยไปไกลจึงพูดจาสับสน นางหลุดปากพูดไปว่า “ใช้ปาก! ไม่ๆๆ ใช้ช้อน!”

        “ก็ได้ ตามที่เจ้าต้องการ!” ริมฝีปากบางของเซวียนหยวนเช่อโค้งขึ้นขณะที่เฟิ่งเฉี่ยนยังคงตกตะลึงอยู่นั้น เขายกถ้วยยาขึ้นดื่มคำเล็กๆ คำหนึ่งจากนั้นจุมพิตลงมา เฟิ่งเฉี่ยนตกตะลึงปากจึงอ้าออกน้อยๆทำให้เขาป้อนยาเข้าปากนางได้อย่างง่ายดาย!

        ทั้งๆ ที่เป็นยาที่แสนจะขม นาทีนี้กลับหวานจนเลี่ยน

        เมื่อได้สติกลับมา แก้มทั้งสองข้างของเฟิ่งเฉี่ยนร้อนซู่ นางพูดไม่ออก “ท่าน...ท่าน...ทั้งๆ ที่พูดกันแล้วว่าใช้ปาก ไม่ๆ ใช้ช้อน...”

        เซวียนหยวนเช่อยิ้มแปลกๆ “ล้วนกล่าวว่าสตรีนั้นปากอย่างใจอย่างเจิ้นทำตามความในใจของเจ้า หรือไม่ถูกต้อง”

        เฟิ่งเฉี่ยนโมโห ทั้งๆ ที่เขาเป็นฝ่ายได้เปรียบกลับทำตัวเป็นคนดีถึงกับกล่าวโทษนาง ไม่เคยเห็นคนหน้าหนาเช่นนี้มาก่อน!

        วินาทีถนัดมา เขาแนบกายเข้ามาแก้มแนบแก้มนางอีกครั้งใกล้เสียจนนางมองเห็นขนตาของเขาชัดเจน

        “ครั้งนี้ เจ้าจะใช้ช้อนหรือใช้ปาก”

        อีกแล้วหรือ

        เฟิ่งเฉี่ยนสติหลุด

        “ใช้ช้อน! ไม่ ใช้ปาก! ไม่ๆๆ ใช้ช้อน!” ความคิดของเฟิ่งเฉี่ยนสับสนวุ่นวายไปหมดนางจึงแย่งถ้วยยามาจากมือของเขา “ข้าไม่เอาทั้งสิ้นข้าจะดื่มเอง!”

        เฟิ่งเฉี่ยนยกถ้วยยาขึ้นดื่มด้วยสีหน้าท่าทางของคนกำลังจะตายจนหมดถ้วย

        ในปากเต็มไปด้วยรสขมฝาดของยา ทำให้เฟิ่งเฉี่ยนขมจนคิ้วย่นยู่ขึ้นมาคนอื่นดื่มยาเพื่อรักษาอาการป่วย แต่นางดื่มยาแทบจะเอาชีวิต!

        ความขมฝาดยังไม่จางหาย เซวียนหยวนเช่อกลับบีบคางของนางแล้วจุมพิตลงมาอีกครั้ง

        เวลาหยุดชะงักลงราวๆ สามวินาที--

        เขาจึงถอนจุมพิต

        เฟิ่งเฉี่ยนรู้สึกถึงเลือดลมพลุ่งพล่านที่ไหลบ่าจากหัวใจเข้าสู่สมองวินาทีที่นางงงงวยอยู่นั้น ความพลุ่งพล่านได้ลดน้อยถอยลง ทว่าๆ ทั้งที่เป็นจุมพิตบางเบาแต่กลับทำให้คนจินตนาการไปไกลโยชน์หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะ

        ระหว่างที่ใจลอยอยู่นั้น เขาลูบเส้นผมของนางอย่างอ่อนโยนเสียงเซ็กซี่ขึ้นนาสิกเล็กน้อยนั้นกล่าวว่า “นี่ก็คือรางวัลที่มอบให้เจ้า!”

        เฟิ่งเฉี่ยนมองเขาด้วยสายตาเหม่อลอย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและระยิบระยับริมฝีปากของเขาราวกับบัวหิมะอันเยียบเย็นที่ค่อยๆ บานสะพรั่งเขาที่เป็นเช่นนี้ช่างน่าลุ่มหลง ทำให้คนสูญเสียความควบคุมตัวเอง!

        “เซวียนหยวนเช่อ ท่านไม่สบายใช่หรือไม่ ท่านดูแล้ว...ไม่ค่อยเป็นปกติ! ท่านที่เป็นเช่นนี้...ทำให้ข้าไม่ชิน!”

        “ไม่ชิน เช่นนั้นก็รีบปรับตัวให้เคยชินเสีย” เซวียนหยวนเช่อยิ้มบางๆมือของเขาลูบไล้ใบหน้าของนางเบาๆ สายตาอ่อนโยนนั้นเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู “ก่อนหน้าที่จะประลองหมากล้อม เจ้ามิใช่เคยขอรางวัลจากเจิ้นหรอกหรือ ตอนนี้เจ้าชนะแล้วเจิ้นตัดสินใจให้รางวัลเจ้า!”

        ดวงตาของเฟิ่งเฉี่ยนทอประกาย “จริงหรือ รางวัลอะไร”

        คำพูดเพิ่งจะหลุดจากปาก นาทีถัดมานางก็เสียใจแล้ว

        มุมปากของเซวียนหยวนเช่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ายวนมือทั้งคู่ประคองใบหน้าของนางเอาไว้