ถึงจะอยากได้คลิปลูกแต่เขาจะทำอะไรได้เมื่อกัญญาภัคไม่ยอมส่งมาเขาทำได้แค่ฮึ่มฮั่มในลำคอ อยากจับแม่ของลูกหักคอจิ้มน้ำพริก ก็ได้แต่คิดถ้าเป็ลูกน้องละก็ โดนไล่ออกไปแล้วแต่นี่จะไล่ออกยังไง
กัญญาภัค: เมื่อเช้าส่งไปแล้วนี่คะ
คณิน : รูปเดียว
กัญญาภัค: ใช่ค่ะ อีกอย่างฉันไม่ได้ว่างขนาดนั่งถ่ายรูปลูกส่งมาทั้งวันถ้าคุณไม่พอใจ วันหลังอาจจะไม่ได้สักรูปก็ได้นะคะ
คณินไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอีกเลือกที่จะเงียบแล้วกัดกรามกรอดกับตัวเอง ยังดีที่ต่อมากัญญาภัคส่งมาให้อีกรูปเป็ภาพที่น้ำใสนอนเล่นแล้วยิ้มหวานนั่นทำให้เขายิ้มออกมาได้ ลูบมือไปบนหน้าจอตรงแก้มลูก
“นายหัวครับลูกค้าโต๊ะนั้นตีกันครับ”
คณินเก็บโทรศัพท์แล้วสาวเท้าไปดูสีหน้าอ่อนโยน ลึกซึ้งเมื่อครู่เปลี่ยนเป็เคร่งขรึมเ็า น่ากลัว น้ำเสียงก็เข้มจัดตอนเดินมาถึง
คนสองคนที่กำลังชี้หน้าใส่กันหลังจากตะลุมบอนไปยกหนึ่งและการ์ดของผับไปห้ามจนแยกออกมาได้แล้วคณินเดินไปตรงกลาง มองทั้งสองคนด้วยสายตาข่มขู่
“ถ้าคิดจะตีกันละก็นู่น ประตู ออกไปนอกผับของฉัน อย่ามาทำนักเลงในนี้”
สองคนที่ทะเลาะกันเป็นักศึกษามหาวิทยาลัยที่มีพ่อเป็ข้าราชการใหญ่เลยทำตัวเบ่งแย่งสาวกันแต่เมื่อเห็นคณินมาด้วยตัวเองก็ไม่กล้าอีกเพราะชื่อของนายหัวคณินนั้นกว้างขวางรู้จักคนมาก ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย เมื่อเห็นว่าคนสองกลุ่มออกไปจากพื้นที่แล้วคณินก็เดินกลับไปที่ห้องทำงาน ลูกน้องคนสนิทก็ตามเข้ามา
“แค่นายหัวออกไปพวกนั้นก็กลัวหัวหดไม่กล้ามีเื่เลยนะครับ”
“พวกนายนี่ใช้ไม่ได้เลยต้องให้ถึงมือฉัน” คณินตวาดเสียงกร้าว มองคนสนิทลำดับที่สองฝ่ายนั้นเมื่อเจอสายตาพิฆาตก็รีบก้มหน้างุด ไม่กล้าหายใจแรง มือประสานกันด้านหน้า
คณินเห็นท่าทางของลูกน้องก็โบกมือวันนี้เขาอารมณ์ดีเลยไม่อยากโมโหนาน “ช่างเถอะ” คณินว่าแล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานที่มีพนักพิงสูงอย่างดีใบหน้าบึ้งตึงเพราะเครียดเื่แม่ของลูกเลยทำให้คิ้วเข้มผูกเป็โบ และยิ่งสงสัยหนักเมื่อเห็นว่าลูกน้องเดินออกไป
“มันออกไปทำอะไรวะยังไม่ได้ไล่มันสักนิด” คณินสงสัย สักพักมันกลับเข้ามาใหม่แต่ไม่ได้มาคนเดียวมันมาพร้อมกับสาวสวยสองคน
“นายหัวครับผมหาของสวยๆ งามๆ มาให้นายหัวคลายเครียดครับ” ลูกน้องเบอร์สองเอ่ยอย่างภูมิใจโบกมือให้สาวสวยสองคนเข้าไป
หญิงสาวหุ่นบอบบางสวมชุดเดรสเกาะอกสีแดงสดสั้นแค่คืบใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางจนแน่นเดินตรงมาหานายหัวหนุ่ม แวบแรกคณินคิดทันทีไม่มีใครใส่ชุดแดงได้สวยเร้าใจเท่ากับกัญญาภัคเลยสักคนเหมือนความสวยไปเทกองที่แม่น้ำใสหมดแล้ว ดังนั้นเมื่อเขาเห็นใครที่สวมชุดแดงอีกจึงไม่รู้สึกเร้าใจเลยสักคนมันเหมือนของก๊อบปี้ไม่ใช่ของแท้
ขณะที่คณินคิดหญิงสาวสองคนเมื่อเข้ามาแล้วก็เดินตรงมาคนละข้างขนาบเขาทั้งซ้ายขวา นายหัวหนุ่มเคยทรีซั่มมาแล้วพวกเธออมยิ้ม กระสันซ่านเพราะเคยทำให้และคิดว่าวันนี้คงได้สนุกกันอีกแต่กลายเป็ว่า
“ใครให้เข้ามา”
หญิงสาวสองคนมองไปที่คนสนิทของนายหัวที่เป็คนพามาคนสนิทบอกว่านายหัวเครียดให้พวกเธอมาช่วยคลายเส้นให้ ก็อย่างที่รู้คลายเส้นดังตับๆนั่นแหละ
“ออกไปให้หมดเลยทั้งสามคน”
สาวสวยสองคนเลิ่กลั่กงุนงงน้ำเสียงนายหัวห้วนกระด้างน่ากลัว พวกเธอยังไม่ทันได้ทำอะไรทว่าต้องสะดุ้งซ้ำเมื่อเสียงกร้าวตวาดอีก
“ยังไม่ไปอีก”
“ไปแล้วค่ะ”หญิงสาวสองคนประสานเสียง นายหัวคณินพูดคำไหนต้องทำตามนั้น เมื่อสองคนออกไปคณินก็ขมวดคิ้ว เขากำลังมีเื่คิดในใจ
“เลี้ยงเด็กวัยสี่เดือน...”นายหัวหนุ่มเปรยขึ้นมา คนสนิทเบอร์สองที่ถูกไล่ให้ออกไปด้วย หากแต่ยืนงงว่าทำไมนายหัวไม่อยากเล่นสนุกกับสาวสวยสองคนนั้นแต่กลับบอกว่าอยากเลี้ยงเด็กแทน นายหัวคงเบื่อสองคนนั้น
“น้องเอมี่หรือน้องบีบีดีครับจะเลี้ยงแค่สี่เดือนพอใช่ไหมครับ ผมจะไปเรียกมาให้” เอมี่กับบีบีคือสาวสวยที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทั้งสวยและสดสงสัยเ้านายอยากกินของใหม่ แต่ครั้งนี้มาแปลกที่เ้านายจะเลี้ยงแค่สี่เดือนระยะสั้นมาก
คณินหน้าบึ้งยกมือนวดขมับกับลูกน้องคนนี้ มันเป็ลูกน้องของรุจน์อีกที “ไปตามรุจน์มาไป”
“พี่รุจน์ลากิจไงครับ”
“เออ ลืมมันไปไหนของมัน”
“ไปวัดครับ”
“ไปวัดไปทำอะไร” คณินอยากจะหัวเราะ “เออ ช่างมันเถอะ ให้มันไปทำบุญก็ดี ส่วนนายออกไปได้แล้วเดี๋ยวฉันมีอะไรจะเรียกเอง” คณินไล่ ถ้าไม่ใช่ว่าเขากำลังอารมณ์ดีเื่น้ำใสเขาไล่มันออกไปแล้ว โทษฐานที่ฟังไม่เข้าใจว่าเ้านาย้าอะไร
คณินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทร.หาเพื่อน“สันต์ ฉันอยากปรึกษานายเื่รับรองบุตร นายมาหาฉันหน่อยได้ไหมพรุ่งนี้ที่โรงแรม”