ทันทีที่ก้าวเท้าพ้นจากประตูเครื่องบินของสายการบินตะวันออกกลาง คลื่นความร้อนระอุสีทองก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าของฉันจนแทบสำลัก มันไม่ใช่ความร้อนชื้นแบบที่ฉันคุ้นชินในเมืองไทย แต่เป็ความร้อนที่แห้งผาก แฝงไปด้วยไอแดดแผดเผาและกลิ่นอายของทรายเม็ดละเอียดที่ลอยมาตามสายลมทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ดินแดนแห่งความมั่งคั่งและหรูหราที่ชื่อว่า 'ดูไบ' ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าฉันในรูปลักษณ์ของตึกระฟ้าตระการตาที่ตัดกับขอบฟ้าสีครามเข้ม
ฉันชื่อ 'มะนาว' พิมพ์ชนก แก้วสุวรรณ อายุยี่สิบสามปี เด็กสาวจบใหม่สาขาคหกรรมที่ชีวิตเพิ่งเผชิญหน้ากับทางตันอย่างรุนแรง หนี้สินนอกระบบก้อนโตกว่าสองล้านบาทของครอบครัวกำลังบีบคั้นให้พ่อกับแม่ของฉันไร้แผ่นดินจะอยู่ พวกทวงหนี้โหดข่มขู่ทำร้ายร่างกายทุกวันจนฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเซ็นสัญญาจ้างงานระยะเวลาหนึ่งปี เพื่อเดินทางมาเป็ 'แม่บ้านและผู้ช่วยดูแลส่วนตัว' ของมหาเศรษฐีอาหรับคนหนึ่งที่นี่ แลกกับเงินก้อนโตที่จะช่วยชำระหนี้สินและต่อชีวิตให้คนที่บ้านได้
"คุณพิมพ์ชนกใช่ไหมครับ?"
ชายอาหรับร่างสูงใหญ่ในชุดบอดี้การ์ดสีดำสนิทเดินเข้ามาทักทายฉันทันทีที่ฉันก้าวผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง ใบหน้าของเขาบึ้งตึง ดุดัน และไร้รอยยิ้ม เขามีรูปร่างกำยำแข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็กกล้า ท่าทางของเขาทำให้ฉันรู้สึกเกร็งและหวาดกลัวจนต้องก้มหน้าหลบสายตา
"คะ... ค่ะ ฉันเองค่ะ" ฉันตอบเสียงตะกุกตะกักพลางกระชับสายกระเป๋าเป้ใบเก่าในมือแน่น
"ผมชื่อทาริก เป็หัวหน้าบอดี้การ์ดของคุณคาริม อัล-ฟาร์ฮาน เ้านายของคุณ... รถจอดรออยู่ด้านนอกแล้ว เชิญตามผมมา" น้ำเสียงของเขาห้วนสั้นและทรงพลังอย่างน่าเกรงขาม
ฉันเดินตามทาริกออกไปที่หน้าอาคารผู้โดยสาร รถลีมูซีนสีดำคันหรูหราจอดนิ่งสนิทรออยู่ก่อนแล้ว ทาริกเปิดประตูเบาะหลังให้ฉันก้าวเข้าไปนั่ง ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกสู่ถนนไฮเวย์ที่ทอดยาวผ่านทะเลทรายเวิ้งว้างและตึกสูงตระหง่านสีเงินยวง ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่เต้นระทึกและหวั่นไหว ในหัวมีแต่คำถามและความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะต้องเผชิญในอนาคตอันใกล้
หลังจากนั่งรถมาได้เกือบชั่วโมง ลีมูซีนคันหรูก็เลี้ยวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามบานั์เข้าสู่เขตคฤหาสน์ส่วนตัวของคุณคาริม มันคือป้อมปราการแห่งความมั่งคั่งที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมโมเดิร์นคลาสสิกเข้ากับศิลปะตะวันออกกลางได้อย่างวิจิตรบรรจง สวนสไตล์อาหรับที่มีน้ำพุหินอ่อนพ่นน้ำเย็นฉ่ำช่วยลดทอนความร้อนระอุของแดดบ่ายลงได้บ้าง แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของฉันกลับยิ่งเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึกยามที่รถจอดสนิทหน้ามุขประตูใหญ่
ทาริกเปิดประตูรถและผายมือให้ฉันก้าวลงมา ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์
ภายในห้องโถงกว้างขวาง เพดานสูงลิ่วประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมาส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามา กลิ่นอายหรูหราฟุ้งกระจายอบอวลปนกับกลิ่นเครื่องหอมอาหรับโบราณที่เป็เอกลักษณ์ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาและความรู้สึกของฉันให้หยุดชะงักลงทันที คือร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางห้องโถง
เขาคือคุณคาริม อัล-ฟาร์ฮาน เ้านายวัยห้าสิบสองปีของฉัน...
วินาทีแรกที่สบตากับเขา ร่างกายของฉันพลันแข็งทื่อราวกับถูกสาป คุณคาริมมีรูปร่างที่สูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบแปดเซนเมตร ร่างกายของเขากำยำล่ำสันเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแข็งแกร่งเกินกว่าชายวัยห้าสิบปกติ ผิวสีคร้ามแดดเนียนละเอียด ใบหน้าคมเข้มดุดันดั่งภาพสลักหิน หนวดเคราดกหนาสีดำแซมเทาหรือสีดอกเลาได้รับการตัดแต่งอย่างประณีตรับกับแนวกรามแกร่ง และที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาเรียวคมกริบดุจเหยี่ยวคู่สีเข้มคู่นั้น... มันจ้องมองตรงมาที่ฉันราวกับพร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ
เขาสวมชุดกุนดูราสีขาวบริสุทธิ์ยาวจรดข้อเท้า คลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมบางเบา ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นที่สะกดทุกสายตาให้สยบยอม
"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ของฉัน... มะนาว"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า ทว่าทรงอำนาจของเขาดังขึ้นสะท้อนก้องในโถงกว้าง มันส่งแรงสั่นะเืผ่านอากาศมาปะทะร่างของฉันจนรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่อากาศข้างนอกร้อนจัด ฉันรีบก้มศีรษะลงทำความเคารพอย่างนอบน้อมตามแบบฉบับไทย
"สวัสดีค่ะ คุณคาริม... ฉันพิมพ์ชนกค่ะ ยินดีที่ได้มารับใช้คุณค่ะ" ฉันพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นเครือ แต่อกอวบใหญ่ของฉันกลับขยับขึ้นลงตามแรงหายใจที่ถี่กระชั้น
คุณคาริมไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่ก้าวเดินเข้ามาหาฉันช้าๆ เสียงรองเท้าหนังชั้นดีกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็จังหวะกดดันหัวใจของฉัน ทุกย่างก้าว of เขาทำให้ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล จนกระทั่งเขามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันในระยะที่ห่างกันเพียงไม่ถึงสองก้าว กลิ่นอายความเป็ชายปนกลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาและยาสูบราคาแพงโชยเข้าจมูกของฉันชวนให้รู้สึกวิงเวียนและหัวใจสั่นรัว
ฉันก้มหน้านิ่ง มองเห็นเพียงปลายเท้าของเขาในชุดรองเท้าหนัง ทว่าฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าดวงตาคมดุจเหยี่ยวของคุณคาริมกำลังไล่กวาดมองเรือนร่างของฉันอย่างเปิดเผยและจาบจ้วง สายตาของเขาหยุดนิ่งอยู่ตรงทรวงอกอวบอัดขนาดคัพ E แท้ธรรมชาติของฉันที่เบียดชิดกันจนนูนเด่น ดันเสื้อเชิ้ตทำงานตัวบางจนกระดุมแทบปริ รูปร่างนาฬิกาทรายของฉันที่มีเอวคอดกิ่วเพียงยี่สิบสี่นิ้วแต่สะโพกกลับผายกว้างถึงสามสิบแปดนิ้วตามแบบสาวเ้าเนื้อ มันเป็จุดเด่นที่ฉันมักจะพยายามพรางตาเสมอเมื่ออยู่เมืองไทย แต่ต่อหน้าชายผู้นี้ เรือนร่างของฉันกลับถูกสายตาของเขาจับจ้องและลอกคราบผ่านเสื้อผ้าอย่างง่ายดาย
ความรู้สึกอับอายและสั่นวาบแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ร่างกายของฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อโดนสายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องจุดซ่อนเร้นอย่างกามารมณ์
"รูปร่างของเธอ... อวบอัดเย้ายวนดีนี่ มะนาว" คุณคาริมพูดขึ้นเสียงต่ำ ประกายตาของเขาไหวระริกด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ฉันหวังว่าเธอจะทำงานได้ดีและตอบสนองความ้าของฉันในทุกๆ เื่... โดยไม่มีข้อเกี่ยงงอน"
คำว่า 'ทุกๆ เื่' ของเขาทำให้ฉันสะดุ้งวาบ ความคิดในหัวปั่นป่วนด้วยความหวาดระแวง ร่างกายสั่นระริกตอบรับด้วยความกลัวผสมผสานกับความรู้สึกสับสนประหลาดที่ยากจะอธิบาย
"ค่ะ... ฉันจะตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถค่ะ" ฉันรับคำอย่างเจียมตัว
"ดีมาก... วันนี้เธอคงเหนื่อยจากการเดินทางมาทั้งวันแล้ว ฉันจะพาเธอไปที่ห้องพักส่วนตัวด้วยตัวเอง"
ฉันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ โดยปกติแล้วเ้านายระดับอภิมหาเศรษฐีเช่นเขาไม่จำเป็ต้องลดตัวลงมาพาแม่บ้านไปส่งที่ห้องด้วยตัวเองเลย หน้าที่นี้ควรเป็ของมาริสาหัวหน้าแม่บ้านชาวไทยที่ฉันได้รับการแจ้งว่าจะต้องมารายงานตัวด้วย แต่คุณคาริมกลับหันไปพยักหน้าให้ทาริกบอดี้การ์ดั์ยกกระเป๋าเดินทางของฉันตามหลัง ก่อนที่เขาจะเดินนำฉันขึ้นบันไดวนหินอ่อนเส้นโค้งไปสู่ชั้นบนของคฤหาสน์
ระหว่างเดินขึ้นบันไดและผ่านโถงทางเดินยาวที่ปูพื้นด้วยพรมหนานุ่ม คุณคาริมก้าวเดินเคียงข้างฉันอย่างไม่รีบร้อน ร่างสูงใหญ่กำยำของเขาบดบังแสงสว่างบางส่วนจนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ใต้ร่มเงาของสัตว์ร้าย ทุกครั้งที่ฉันก้าวเดิน สะโพกกลมกลึงและทรวงอกคัพ E ของฉันจะขยับไหวตามจังหวะ และฉันรู้ดีว่าสายตาของคุณคาริมกำลังจ้องมองบั้นท้ายสะบึมผายของฉันที่ตึงแน่นภายใต้กระโปรงทำงานทรงสอบตัวยาวอย่างไม่ละสายตา ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาที่เป่ารดกระหม่อมบางเบาทำเอาฉันขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
"ห้องของเธออยู่สุดทางเดินนี้... เป็ห้องส่วนตัวที่ฉันสั่งให้จัดเตรียมไว้เป็พิเศษสำหรับเธอคนเดียว" คุณคาริมพูดพลางเปิดประตูไม้โอ๊กบานใหญ่สีเข้มออก
ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้องพักส่วนตัวช้าๆ และต้องตกตะลึงกับความหรูหราตระการตา ห้องนี้กว้างขวางปูด้วยพรมขนสัตว์หนานุ่มสีครีม โทนสีของห้องเน้นสีทองและขาวสะอาดตา เตียงนอนขนาดคิงไซส์หลังใหญ่ตั้งเด่นเป็สง่าอยู่กลางห้อง ปูด้วยผ้าปูที่นอนไหมแท้สีทองอร่ามที่ดูนุ่มนวลและชวนฝัน มีผ้าม่านผืนหนาสีทองปิดทับหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกสู่ระเบียงส่วนตัว
ทว่า สิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจและสะดุ้งวาบขึ้นมาในอก คือกระจกเงาบานใหญ่สะท้อนแสงแวววาวบานหนึ่งที่ติดตั้งอยู่บนฝาผนังฝั่งตรงข้ามเตียงนอนพอดิบพอดี มันเป็กระจกกรอบไม้แกะสลักสีทองบานมหึมาที่สะท้อนภาพเตียงนอนและทุกซอกทุกมุมของห้องได้อย่างชัดเจน ฉันจ้องมองกระจกเงาบานนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ความหวั่นไหวระแวงบางอย่างแล่นเข้ามาในความคิดระลอกแรก ราวกับมีสายตากลุ่มหนึ่งจ้องมองฉันกลับมาจากอีกฝั่งของผืนกระจกบานนั้น
"ชอบห้องนี้ไหม มะนาว?" เสียงทุ้มแหบของคุณคาริมดังขึ้นข้างใบหู ดึงฉันออกจากภวังค์ความคิด
"ชอบค่ะ... มันหรูหราและกว้างขวางมากเกินไปสำหรับแม่บ้านอย่างฉันเสียอีกค่ะ" ฉันตอบพลางหันไปมองเขา
"เธอเป็ผู้ช่วยดูแลส่วนตัวของฉัน... ย่อมต้องได้รับการดูแลเป็พิเศษ" คุณคาริมก้มหน้าลงมาใกล้ แววตาดุจเหยี่ยวของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉันจนฉันต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "พักผ่อนเถอะ จัดการตัวเองให้เรียบร้อย แล้วคืนนี้ฉันจะส่งคนมาตามไปพบที่ห้องทำงานส่วนตัว"
"ค่ะ คุณคาริม"
เมื่อคุณคาริมและทาริกก้าวออกจากห้องไป ประตูไม้โอ๊กปิดลงเสียงดังคลิกเบาๆ ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงนอนหนานุ่มทันที เข่าของฉันอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ หัวใจยังคงเต้นระทึกไม่เป็จังหวะ ฉันยกมือขึ้นทาบอกอวบอัดคัพ E ที่กระเพื่อมไหวรุนแรง ััได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำในทรวงอก
"ฉันมาทำอะไรที่นี่นะ..." ฉันพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกหวั่นไหวระแวงและสับสนปนเปกันไปหมด
เสียงความคิดในหัวดังตีกันวุ่นวาย ความรู้สึกรักนวลสงวนตัวแบบหญิงสาวไทยดั้งเดิมบอกให้ฉันระมัดระวังตัวขีดสุด สายตาและท่าทางของคุณคาริมอันตรายเกินไป เขามองฉันเหมือนสัตว์ร้ายมองเนื้อหวานๆ ที่เตรียมจะฉีกเคี้ยวกลืนลงคอ ทว่าตัวเลขอันน่ากลัวของหนี้สินสองล้านบาทและภาพครอบครัวที่ต้องทนทุกข์ยากลำากก็ลอยเข้ามาเตือนสติ ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทนยอมรับโชคชะตาที่เดินเข้ามาหาในคฤหาสน์หรูหราแห่งนี้
ความร้อนชื้นภายนอกที่ซึมผ่านหน้าต่างบวกกับความเหนื่อยล้าจากการเดินทางยาวนานหลายสิบชั่วโมงทำให้ฉันรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว กลิ่นเหงื่อไคลจางๆ ซึมตามไรผมและซอกคอ รวมถึงเนินอกอวบใหญ่ที่บดเบียดกันในเสื้อเชิ้ต ฉันรู้สึกอึดอัดจนแทบจะทนไม่ไหวและ้าชำระล้างร่างกายให้สะอาดสดชื่น
ฉันลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้ากระจกเงาบานใหญ่สะท้อนแสงบานนั้น จ้องมองเงาสะท้อนของเด็กสาววัยยี่สิบสามปีที่มีสีหน้าตื่นระคนอ่อนล้า ใบหน้าหวานหยาดเยิ้มปนเปด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมตามหน้าผากมน ดวงตากลมอวบอิ่มสั่นไหวระริก ผิวสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดที่ชื้นเหงื่อสะท้อนแสงสลัวในห้องนอนดูเย้ายวนใจอย่างประหลาด
ฉันเอื้อมมืออันสั่นเทาไปที่คอเสื้อเชิ้ต ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเม็ดแรกออกช้าๆ...
ในเวลาเดียวกันนั้น... ลึกเข้าไปหลังตู้หนังสือไม้โอ๊กขนาดใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัวของคุณคาริม...
ประตูลับที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิดเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็น 'ห้องควบคุมลับ' ที่ไร้แสงสว่างจากภายนอก มีเพียงแสงสว่างสีฟ้าสลัวและสีส้มจากหน้าจอระบบมอนิเตอร์กล้องวงจรปิดความละเอียดสูงหลายสิบจอที่ตั้งเรียงรายตระหง่านอยู่บนโต๊ะทำงานระบบควบคุม ภายในห้องนั้นเงียบสงัดและเย็นเยียบด้วยระบบปรับอากาศขั้นสูง
คุณคาริม อัล-ฟาร์ฮาน ก้าวเดินเข้ามาในห้องควบคุมลับอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าของเขาไม่มีความเยือกเย็นเหมือนตอนอยู่ข้างนอกอีกต่อไป แววตาดุจเหยี่ยวของเขาฉายประกายตัณหาและราคะอันรุนแรงเร่าร้อนอย่างปิดไม่มิด ลมหายใจของเขาเริ่มหอบกระเส่าแหบพร่าเมื่อสายตาเพ่งจับจ้องไปที่หน้าจอมอนิเตอร์จอใหญ่ตรงกลาง...
หน้าจอนั้นกำลังถ่ายทอดสดภาพมุมกว้างความละเอียดสูงจากกล้องวงจรปิดจิ๋วซ่อนรูปที่ติดตั้งไว้มุมสูงของห้องนอนมะนาว และกล้องอีกตัวที่ติดตั้งอยู่หลังกระจกเงาด้านเดียวบานใหญ่!
ใช่แล้ว... กระจกบานใหญ่ตระการตาบานนั้นแท้จริงแล้วคือกระจกสองทางที่เป็ช่องทางแอบดูส่วนตัวของคุณคาริมโดยเฉพาะ มันส่องสว่างสะท้อนร่างของมะนาวได้อย่างใกล้ชิดในระยะประชิดตัวโดยที่เธอไม่มีวันรู้ตัวเลยสักนิด!
บนหน้าจอมอนิเตอร์ ภาพของลูกจ้างสาวชาวไทยกำลังค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทำงานออกทีละเม็ดด้วยมืออันสั่นเทา ผิวสีน้ำผึ้งนวลเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟในห้องดูอบอุ่นและมีชีวิตชีวา คุณคาริมยืนจ้องมองจอภาพตาเขม็งไม่กะพริบตา ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ยามเห็นนิ้วเรียวสวยของเธอค่อยๆ แหวกสาบเสื้อเชิ้ตออก เผยให้เห็นเนินอกขาวอวบอัดนวลเนียนขนาดคัพ E ใหญ่ั์ธรรมชาติที่เบียดชิดกันแน่นจนเกิดร่องลึกน่าัั ผิวเนื้อบริเวณหน้าอกของเธอสั่นกระเพื่อมเบาๆ ตามแรงหายใจสะท้อนอารมณ์หวั่นไหวระแวงในหัวของเธอ
"อืม... ช่างน่าขย้ำเหลือเกิน..." คุณคาริมครางเสียงทุ้มต่ำในลำคอด้วยความกระสันอยากอย่างรุนแรง
มะนาวเอื้อมมือถอดเสื้อเชิ้ตทำงานออกแล้วโยนทิ้งลงพื้นห้อง ตามด้วยการปลดตะขอขอบกระโปรงทรงสอบสีดำตัวยาว ค่อยๆ รูดรั้งมันลงผ่านสะโพกผายกลมกลึงขนาดสามสิบแปดนิ้วที่เต็มไปด้วยเนื้อนุ่มนิ่มเย้ายวนใจ กระโปรงร่วงลงไปกองกับพื้น เหลือเพียงร่างอวบอัดสะบึมที่ยืนสวมเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วเข้าชุดกันเท่านั้น!
ยกทรงลูกไม้สีดำตัวจิ๋วตัวนั้นไม่สามารถโอบอุ้มปทุมถันคู่โตขนาดคัพ E ของเธอได้หมด เต้าทรวงขาวผ่องเนียนนุ่มล้นทะลักทะลวงออกมาตามขอบยกทรงและเนื้อผ้าลูกไม้โปร่งบางจนเห็นปลายยอดอกชูชันเป็รอยนูนจางๆ ภายใต้เนื้อผ้าบางเบา เอวคอดกิ่วรัดรับกับกางเกงในลูกไม้สีดำตัวจิ๋วที่โอบอุ้มเนินเนื้อสามเหลี่ยมและก้นงอนงามอวบอิ่มผึ่งผายของเธอไว้เพียงครึ่งเดียว ขาอวบอัดเนียนละเอียดสั่นระริกเบาๆ ด้วยความรู้สึกเหน็บหนาวและหวาดระแวงในห้องกว้าง
คุณคาริมจ้องมองภาพเรือนร่างอวบอัดสะบึมที่สะท้อนผ่านหน้าจอมอนิเตอร์อย่างหิวกระหาย แววตาดุจเหยี่ยวเบิกกว้างด้วยความซ่านเสียว ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีไฟแผดเผา เืในกายสูบฉีดพล่านจนท่อนเนื้อตรงเป้ากางเกงกุนดูราสีขาวขยายตัวพองโตปูดตึงโปนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งจนตึงแน่นเป้า
มือหนาหยาบกร้านสั่นเทาของมหาเศรษฐีวัยห้าสิบสองปีเอื้อมลงไปปลดซิปกางเกงของตัวเองลงทันที เสียงรูดซิปดังขึ้นในห้องควบคุมลับสลัว ก่อนที่เขาจะดึงเอาแก่นกายั์ใหญ่ยาวสีเข้มจัดปูดโปนด้วยเส้นเืหนาแข็งขึงขยายตัวเต็มที่ออกมากดกุมไว้ในฝ่ามือ ลำเอ็นร้อนผ่าวตรงปลายหัวบานสีเข้มเยิ้มไปด้วยน้ำใสๆ ของความกระสันอยากที่ยากจะระงับ
คุณคาริมใช้ฝ่ามือใหญ่หยาบกร้านกุมรอบโคนท่อนเนื้อั์ใหญ่ยาวของตัวเองแล้วเริ่มรูดสาวขึ้นลงช้าๆ พลางบดสะโพกขยับเป็จังหวะตามภาพสะท้อนของมะนาวบนจอภาพ ดวงตาเหยี่ยวของเขาจ้องมองเต้าทรวงคัพ E โตๆ และสะโพกผายแน่นของเธอตาไม่กะพริบ ลมหายใจของเขาหอบถี่ดังกระเส่าลั่นห้องควบคุมลับอย่างบ้าคลั่ง
"อ๊า... มะนาว... ร่างกายของเธอช่างร่านร้อนเย้ายวนใจเหลือเกิน... ฉันจะขยำเต้าโตๆ ของเธอให้แหลกคามือ..." คุณคาริมกระซิบเสียงสั่นระรัวพลางชักรูดแก่นกายร้อนั์ของตัวเองขึ้นลงเร็วขึ้นเรื่อยๆ รอคอยเวลาที่จะได้เรือนร่างแสนอวบอัดนี้
กลับมาที่ห้องนอนหรู...
ฉันยืนตัวสั่นน้อยๆ อยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่สะท้อนแสง สับสนและหวาดระแวงในใจ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เหมือนโดนจ้องมองยังคงไม่จางหายไป แต่มันกลับทำให้ร่างกายของฉันรู้สึกเสียววาบวาบแปลกๆ อย่างน่าประหลาด ยอดอกคัพ E ของฉันชูชันเบียดชิดกันจนอึดอัดภายใต้ยกทรงลูกไม้สีดำตัวจิ๋ว ฉันรู้สึกอุ่นร้อนไปทั่วผิวกายเนียนละเอียด
ฉันยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาโอบอ้อมไปทางด้านหลัง ปลายนิ้วัักับสายรัดยกทรงลูกไม้สีดำ นิ้วเรียวเกาะเกี่ยวเข้าที่ตะขอยกทรงเหล็กตรงกลางแผ่นหลังนวลเนียน ค่อยๆ เตรียมที่จะออกแรงดึงเพื่อปลดตะขอยกทรงปลดปล่อยปทุมถันคู่โตคัพ E ให้เปลือยเปล่าเป็อิสระหลุดร่วงลงมา...
ในห้องควบคุมลับสลัว...
คุณคาริมจ้องมองภาพปลายนิ้วของมะนาวที่กำลังจะปลดตะขอยกทรงบนหน้าจอมอนิเตอร์ตาไม่กะพริบ ลมหายใจของเขาหอบพร่าแหบระรัวถี่จนแทบขาดใจ มือหนากุมรอบแก่นกายั์ใหญ่ปูดโปนขยับชักรูดขึ้นลงสาวเร็วรัวและหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ รอจังหวะที่จะได้เห็นปทุมถันคัพ E คู่โตล้นทะลักพ้นจากเต้าเสื้อชั้นในหลุดพ้นออกมาเปลือยเปล่าต่อสายตาแอบมองของเขาอย่างกระสันอยากที่สุด...!
4K
