ท้องฟ้าสีครามในเช้าวันนี้สดใสแตกต่างจากเมื่อวานซืนร้านเดอะโมเมนโตยังคงเปิดให้บริการตามปกติ เสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มยาวถึงกลางหลังเดินเข้ามาในร้านเธอสวมเสื้อโปโลสีดำกับกางเกงยีนส์กำลังมองสำรวจรอบๆ จนสายตาสะดุดเข้ากับของในตู้กระจกวางของเธโอในชุดเสื้อเชิ๊ตสีน้ำตาลกับกางเกงผ้าสีดำยืนอยู่ที่โต๊ะเคาน์เตอร์มองดูลูกค้าเป็ระยะก่อนกล่าวต้อนรับอย่างสุภาพ
“ยินดีต้อนรับครับ มีอะไรสอบถามเรียกได้นะครับ”
หญิงสาวยิ้มพลางกล่าวตอบ“ขอบคุณค่ะ”
เธอเดินสำรวจตู้ด้านหน้าอยู่พักใหญ่จึงเริ่มเดินไปยังตู้กระจกติดมุมในสุดของร้านซึ่งเป็ที่วางเครื่องประดับรูปทรงต่างๆมีทั้งต่างหู สร้อยคอ กำไล เข็มกลัด แหวนหรือแม้แต่เครื่องประดับผมไม่นานนักเธอก็กรีดร้องออกมาด้วยความใทำให้เธโอรีบเดินเข้าไปหาเธอ
“เป็อะไรไปครับ”
หญิงสาวชึ้ไปที่เข็มกลัดขนาดเท่านิ้วโป้งในตู้กระจกแสงสะท้อนหลากสีจากคริสตัลรูปผีเสื้อทอประกายสีรุ้งในขณะที่ไข่มุกสีขาวเม็ดใหญ่ตรงขาของผีเสื้อสะท้อนเงาของคนที่กำลังยืนจ้องมองมัน
“ของสิ่งนี้ทำไมมาอยู่ในร้านคุณได้”
“รู้จักมันหรือครับ”เธโอลอบสังเกตท่าทีของหญิงสาวอย่างสนใจ “ไข่มุกและคริสตัลเป็ของแท้ครับ”
“ไม่ใช่เื่นั้นสิคุณไม่เคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับเข็มกลัดนี้เมื่อราวๆ สิบกว่าปีก่อนหรือ”หญิงสาวย่นคิ้วเหมือนเริ่มตั้งสติได้ “หรือว่าเป็คนละอันกัน”
เธโอยิ้มบางๆพลางอธิบายอย่างใจเย็น “คุณอาจเคยเห็นภาพมันตอนที่ติดบนเสื้อศพของเหยื่อรายสุดท้ายในคดีฆาตกรรมเมื่อสิบกว่าปีก่อนจริงๆนั่นแหละ”
สีหน้าของหญิงสาวซีดลงราวกับภาพนั้นปรากฏอยู่ตรงหน้าแม้ว่าตอนนี้มันจะดูเปล่งประกายจับตาจนแทบแยกไม่ออกว่าใช่อันเดียวกันกับที่ถูกเืชะจนกลายเป็สีแดงฉานบนเสื้อลายลูกไม้สีขาวของหญิงสาวที่นอนตัวเย็นชืดั์ตาเบิกโพลงฟุบอยู่บนพวงมาลัยรถท่ามกลางเศษกระจกหน้าที่แตกกระจายอยู่รอบๆคอนโซลรถหรือไม่หญิงสาวเริ่มรู้สึกขนลุกไปทั่วร่างจึงได้แต่กล่าวเบาๆ “ของแบบนี้อันตรายกว่าที่คุณคิดนะคะเห็นแล้วรู้สึกไม่ดีเลย”
“ผมไม่คิดว่าจะยังมีคนจำมันได้ไม่ทราบว่าคุณเคยเห็นมันที่อื่นอีกบ้างหรือเปล่าครับเพราะนอกจากเหยื่อรายสุดท้ายแล้วก็ยังมีผู้หญิงที่ตกเป็เหยื่อถูกหลอกไปค้าประเวณีในคดีนั้นแต่รอดชีวิตมาได้ พวกเธอเคยทำงานในคลับกลางคืนและได้รับเข็มกลัดที่มีสีและรูปร่างแบบเดียวกันกับเข็มกลัดชิ้นนี้ครับ”
เธอลังเลอยู่พักใหญ่จึงยอมตอบเสียงแ่“ก็เคยอยู่ค่ะ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเคยเป็เหยื่อหรือเปล่าแต่ไม่ใช่คนดีนักหรอก ว่าแต่ได้ยินว่าตัวการในคดีนั้นถูกจับแล้วนี่คะทั้งฆาตกรและนายหน้าที่หลอกผู้หญิง”
“ครับ เข็มกลัดนี้ทำให้ตำรวจสืบถึงตัวเกรซ บลูเกอร์ และเกรซคนนี้เป็นายหน้าหาผู้หญิงมาขายบริการที่คลับกลางคืน นอกจากผู้หญิงที่สมัครใจแล้วยังมีคนที่ถูกเกรซบีบบังคับให้มาขายบริการทางอ้อมเกรซแกล้งหลอกผู้หญิงเ่าั้ให้เป็หนี้บ้าง ทำให้ตกงานบ้างทำลายความสัมพันธ์ของผู้หญิงเ่าั้กับคนรอบข้างแล้วจึงค่อยเสนองานขายบริการให้”เธโออธิบายพลางสังเกตสีหน้าของเธอ “เข็มกลัดนี้จะให้ไว้กับผู้หญิงในสังกัดของเกรซ แต่ฆาตกรที่ถูกจับได้และหลักฐานที่มีพิสูจน์ไม่ได้ว่าเกรซบลูเกอร์มีส่วนเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรม เธอจึงถูกจับด้วยข้อหาฉ้อโกงและค้าประเวณีเท่านั้น”
“คุณพอจะมีภาพของผู้หญิงที่ชื่อเกรซบลูเกอร์คนนี้มั้ยคะ” หญิงสาวกล่าวถามอย่างใคร่รู้
“ถ้าหมายถึงภาพของเธอเมื่อสิบกว่าปีก่อนคุณหาได้ตามข่าวในอินเตอร์เน็ตครับแต่ผมไม่รู้ว่าใบหน้าของเธอมีการศัลยกรรมไปบ้างหรือยังหลังออกจากคุกแล้ว”
“นั่นสินะคะ”เธอพึมพำด้วยสีหน้าผิดหวัง “ช่างเถอะค่ะช่วยแนะนำของขวัญวันเกิดเพื่อนให้ฉันหน่อยสิ ในร้านของคุณคงไม่ได้มีแต่ของมีประวัติใช่มั้ยคะ”
“ขอโทษด้วยครับผมก็อธิบายเพลินเลย” เธโอกล่าวก่อนผายมือเชิญเธอไปยังตู้กระจกในพื้นที่หน้าร้าน“หลังร้านจะจำหน่ายของมีประวัติ แต่โซนหน้าร้านจะจำหน่ายของใหม่ครับ”
หลังจากหญิงสาวเดินมาบริเวณหน้าร้านเธโอก็เริ่มแนะนำของที่วางอยู่ในตู้กระจก “อาจจะลองดูเป็เครื่องประดับนาฬิกาหรือสมุดจดบันทึกแทนดีมั้ยครับ”
“งั้นฉันเอาเป็นาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนนั้นก็ได้ค่ะใส่กล่องของขวัญเลยนะคะ” หญิงสาวชี้ไปที่นาฬิกาทรงกลมเรือนเล็กสีทองแดงหน้าปัดออกแบบเรียบง่ายแต่สะดุดตา เธโอหยิบนาฬิกาออกจากตู้ก่อนเดินไปที่โต๊ะเคาน์เตอร์ในระหว่างที่เขากำลังหากล่องของขวัญขนาดพอดีเรือนนาฬิกาให้ หญิงสาวก็เดินไปยืนตรงข้ามเขาเตรียมคิดเงิน
เธโอยื่นถุงใส่กล่องของขวัญให้เธอก่อนจะเปิดภาพเครื่องหมายสแกนจ่ายเงินบนโต๊ะเคาน์เตอร์ที่ทำจากกระจกซึ่งคล้ายกับหน้าจอคอมพิวเตอร์หญิงสาวหยิบมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายเงินก่อนจะหยิบถุงของขวัญเดินออกจากร้านไปเธโอทันสังเกตสัญลักษณ์และชื่อร้านที่ปักอยู่บนหน้าอกเสื้อทางขวามือของเธอ มันเป็ชื่อร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากร้านเดอะโมเมนโตเสียงแท็บเลตที่วางอยู่ถัดจากเครื่องคิดเงินดังขึ้นทำให้เขาหันไปหยิบมันขึ้นมาเปิดดู
เสียงดังนั้นมาจากโปรแกรมสนทนาที่มีรายชื่อผู้ติดต่อเพียงไม่กี่คนและผู้ที่พึ่งติดต่อเข้ามาใช้ชื่อว่าสกอเลอร์เธโอกดเข้าไปดูบทสนทนาที่ทักทายเขาเป็คนแรกของวันนี้ซึ่งพิมพ์ว่า “เื่ข้อมูลของเกรซบลูเกอร์ กิจกรรมทางการเงินในชื่อของเธอหยุดชะงักหลังออกจากคุกไม่กี่สัปดาห์ที่อยู่ไม่เป็หลักแหล่งก่อนหายไปถาวร เหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตนหลังจากนั้น”
เธโอใช้ความคิดก่อนจะเริ่มพิมพ์ตอบ“ถ้างั้นลองค้นหาข้อมูลของคนที่ชื่อเรย์ เวลลี่ได้มั้ย ผมคิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกัน”
“คุณอยากรู้ข้อมูลของลูกค้าที่เข้าร้านมาเมื่อครู่มากกว่าไม่ใช่หรือมีโอกาสเป็ไปได้สูงที่เธอจะรู้จักคนที่เป็เ้าของเข็มกลัดผีเสื้อประดับไข่มุก”
เธโอสะกิดใจนิดหนึ่งแม้จะสนิทกับสกอเลอร์มานานหลายปีหลังจากสูญเสียความทรงจำแต่เขากลับไม่เคยเห็นตัวจริงและไม่รู้เื่ของสกอเลอร์มากนักตรงกันข้ามกับสกอเลอร์ที่เหมือนจะรู้เื่ของเขาไปเสียหมดจนน่าหงุดหงิดแต่น่าแปลกใจที่เธโอไว้วางใจสกอเลอร์ราวกับเขาเป็คนในครอบครัว เธโอพิมพ์ถามกลับไปอย่างสงสัย
“รู้ได้ยังไงว่าลูกค้าที่เข้าร้านเมื่อครู่รู้จักเข็มกลัดผีเสื้อประดับไข่มุก”
“คุณให้ฉันเป็คนจัดการระบบคอมพิวเตอร์ในบ้านฉันมองผ่านกล้องวงจรปิดในร้านได้”
“ผมให้จัดการระบบคอมพิวเตอร์แต่ไม่ได้หมายความว่าอนุญาตให้สอดแนมผมทุกเื่นะครับแบบนี้มันออกจะเสียมารยาทไปสักหน่อย”
“ฉันขอโทษ ไม่รู้ว่าคุณ้าความเป็ส่วนตัวคุณอยากตั้งค่าโหมดความเป็ส่วนตัวมั้ย”
เธโอเกาหัวกับมุขประหลาดๆของสกอเลอร์ บางครั้งสำนวนการพิมพ์ของเขาก็เหมือนระบบคอมพิวเตอร์จริงๆ จนเขาสงสัยว่าคนที่เป็แฮ็คเกอร์ใช้สำนวนพูดแบบนี้เหมือนกันหมดหรือเปล่าความโกรธเมื่อครู่หายไปก่อนที่เขาจะพิมพ์ตอบอีกฝ่าย
“ไม่ต้องหรอกแต่มันเป็มารยาททางสังคมนะสกอเลอร์ เรียนรู้ไว้หน่อยก็ดี”
“เข้าใจแล้วหากคำนึงถึงมารยาททางสังคมแล้วคุณยัง้าข้อมูลของลูกค้าคนเมื่อครู่มั้ย”
เธโอพูดไม่ออกการสืบข้อมูลแบบนี้ก็ถือว่าละเมิดความเป็ส่วนตัวของคนอื่นเช่นกันเพียงแต่เขาไม่ได้ทำด้วยความอยากรู้อยากเห็นส่วนตัวเธโอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงพิมพ์ตอบสกอเลอร์ “ช่วยค้นหาข้อมูลว่าเธอเคยสมัครงานผ่านโพสต์รับสมัครงานของเรย์เวลลี่หรือเปล่า เคยเดินทางไปต่างประเทศหลังจากนั้นมั้ยหรือว่ามีความเคลื่อนไหวยังไงหลังจากสมัครไปแล้ว”
“เข้าใจแล้วฉันจะตอบคุณภายในวันนี้”
“ขอบคุณสกอเลอร์แล้วก็เื่คนโพสต์ที่ใช้ชื่อก๊อปปี้แคท พอจะรู้มั้ยว่าตัวจริงของเขาเป็ใคร”
“ไม่มีข้อมูลมากพอเขาปกปิดร่องรอยเก่ง น่าจะมีความรู้เื่ระบบคอมพิวเตอร์ในระดับดีมาก”
เธโอพยักหน้ารับรู้ถ้าแม้แต่สกอเลอร์ยังตามรอยไม่ได้ก็น่าจะเป็แฮ็คเกอร์ที่เก่งมากเขาพิมพ์ตอบอีกฝ่าย “งั้นเอาไว้ก่อน ขอข้อมูลของลูกค้าคนนั้นให้ผมก่อนนะ”
“รับทราบ”สกอเลอร์พิมพ์ตอบแล้วออฟไลน์ออกจากโปรแกรมแชทไป
เธโอปิดแท็บเลตก่อนที่เสียงโทรศัพท์ในร้านจะดังขัดจังหวะขึ้นเขาเอื้อมมือไปยกหูรับสาย เสียงปลายสายบ่งบอกว่ากำลังอารมณ์ดีหญิงสาวกล่าวทักทายเขา
“สวัสดีฉันเฟรนะ”
เธโอย่นคิ้วใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง“คุณเฟร ที่เข้ามาเมื่อวานใช่มั้ยครับ”
“ดีจังที่นายจำได้”
“มีธุระอะไรหรือครับ”
“ไม่ใช่เื่สำคัญอะไรหรอกแต่่นี้ในอินเตอร์เน็ตโพสต์เื่หลอกให้ไปทำงานต่างประเทศเยอะมากโดยเฉพาะกับคนที่ชื่อเรย์ เวลลี่ ตอนนี้กำลังเป็กระแสเลยล่ะ”
“คนๆ นี้คือคนเดียวกับที่หลอกคุณเฟรไม่ใช่หรือครับเมื่อก่อนไม่เคยมีคนถูกหลอกหรือ ทำไมถึงพึ่งมาเป็กระแส”
เฟรใช้ความคิดตามก่อนจะกล่าวตอบ“จริงด้วย ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นมีโพสต์ด่าเลย ทำไม่นี้หลุดออกมาเยอะจัง”
“ผมว่ามีโพสต์ด่ามานานมากแล้วแต่ถูกลบหมดเสียมากกว่า”
“จริงด้วยนะเห็นก่อนหน้านี้มีแต่โพสต์ดีๆ ว่าที่นี่ได้งานจริง ฉันถึงได้เชื่อ”เฟรกดโทรศัพท์ส่งภาพบทสนทนาในโปรแกรมแชทของตนเองไปให้เธโอก่อนจะอธิบาย“พอมีกระแสลบมากๆ ฉันก็เลยลองถามคนรู้จักที่ไปงานพร้อมกันวันนั้นเห็นว่ามีผู้หญิงที่เคยถูกหลอกไปค้าประเวณีออกมาแจ้งความสองรายหนึ่งในนั้นคือผู้หญิงที่ชื่อ เวนดี้ ลอว์สันฉันได้ที่อยู่ของเวนดี้มาจากคนรู้จักคนนี้ด้วย”
“แล้วยังไงครับจะไปหาเวนดี้ ลอว์สันหรือ”
เฟรเม้มปากเหมือนถูกเดาความคิดเธอตอบเสียงแ่ “ทำไมล่ะ ไม่ได้หรือ”
“คุณมีงานอดิเรกเป็สต็อกเกอร์หรือครับ”
“เปล่านะ”เฟรรีบปฏิเสธ “ฉันก็แค่อยากลองสอบถามเธอดู เผื่อว่าจะได้เปิดโปงคนที่ชื่อ เรย์เวลลี่ ก็เท่านั้นเอง”
“ให้เป็หน้าที่ของตำรวจดีมั้ยครับทำแบบนี้อันตรายทั้งกับตัวคุณและกับตัวคุณเวนดี้นะครับ”
“ไม่ทันแล้วล่ะฉันอยู่ที่ร้านกาแฟหน้าหอพักของคุณเวนดี้แล้ว”
“อะไรนะครับ”เธโอสีหน้าใเล็กน้อยก่อนจะรีบห้ามปรามเธอ “แล้วคุณจะไปพบคุณเวนดี้ในฐานะอะไร”
“นักข่าวช่องออนไลน์ไงแค่ขอสัมภาษณ์เธอเล็กๆ น้อยๆ ”
“แล้วคิดว่าเธอจะให้สัมภาษณ์ง่ายๆหรือครับ”
“ก็เื่นั้นแหละฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดีก็เลยโทรมาปรึกษานายไง”
เธโอสูดหายใจเข้าที่จริงแล้วแม้ว่าเขาจะจำเฟรไม่ได้แต่เท่าที่เห็นเมื่อวานนี้เฟรดูเหมือนจะไว้ใจเขามาก เขาชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงบอกกับเธอ“คุณส่งที่อยู่ตอนนี้ให้ผมทางโปรแกรมแชทนะ เดี๋ยวผมไปหา”
“เร็วหน่อยแล้วกันนะ”เฟรได้ยินเสียงไซเรนจากรถของหน่วยกู้ภัยและรถตำรวจดังขึ้นไม่ไกลจากบริเวณร้านกาแฟที่เธออยู่พลันสายตาเธอก็สะดุดเข้ากับรถเ้าของเสียงที่กำลังเลี้ยวเข้าไปในลานจอดรถของหอพักเธอรีบกล่าวกับเธโอ “ดูเหมือนจะเกิดเื่ขึ้นในหอพัก มีตำรวจมาด้วย”
“คุณนั่งรออยู่เฉยๆตรงนั้นนะครับ ผมจะไปถึงในอีกครึ่งชั่วโมง”
เธโอวางหูโทรศัพท์ก่อนจะคว้ามือถือและแท็บเลตเดินไปพลิกป้ายปิดร้านแล้วลงกลอนประตูไฟฟ้าแบบถาวรเขาออกจากร้านเพื่อเดินต่อไปยังลานจอดรถให้เช่ารายเดือนที่อยู่ไม่ไกลนักรถของเธโอเป็รถเก๋งสีน้ำตาลแดงเขาขึ้นไปนั่งบนรถแล้วจึงเริ่มสั่งการให้รถขับออกไปเองด้วยระบบอัตโนมัติ
รถของเธโอเลี้ยวเข้ามาในลานจอดรถข้างหอพักของเวนดี้ลอว์สัน ตามที่อยู่ซึ่งเฟรส่งมาให้ทางโปรแกรมแชท เขาลงจากรถแล้วจึงเดินเข้าไปหาเฟรในร้านกาแฟร้านกาแฟแห่งนี้ตกแต่งด้วยโทนสีชมพูอ่อนสบายตาโต๊ะเก้าอี้นวมภายในร้านใช้สีน้ำตาลเข้ม เธโอกวาดสายตามองหาเฟรซึ่งนั่งดื่มกาแฟร้อนอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างกระจกก่อนเดินเข้าไปหาเธอ
“ตำรวจเข้าไปนานหรือยังครับ”
“เห็นหน้าฉันควรทักทายก่อนไม่ใช่หรือ”เฟรหรี่ตาก่อนวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ “ประมาณครึ่งชั่วโมงพอดี”
“แล้วเกิดอะไรขึ้นครับ”
“เหมือนกับว่าคุณเวนดี้ลอว์สัน จะเสียชีวิตแล้ว ศพถูกนำออกไปแล้วแต่ตำรวจกำลังสำรวจหลักฐานตามจุดต่างๆ กันอยู่”
เธโอเปิดดูข่าวในมือถือซึ่งกำลังรายงานความคืบหน้าภายในที่เกิดเหตุนักข่าวกำลังสัมภาษณ์พยานที่อยู่ในบริเวณหอพักซึ่งเป็เ้าของหอพักแห่งนี้พยานใช้ชื่อเอเป็นามสมมติ
“บังเอิญกล้องวงจรชั้นสิบที่ผู้ตายอยู่เสียหมดทุกตัวั้แ่หกโมงเย็นเมื่อวานนี้ค่ะฉันติดต่อช่างซ่อมแล้วแต่เขาบอกว่ามีคิวเข้ามาซ่อมได้อีกทีพรุ่งนี้ค่ะ”
“แล้วก่อนเกิดเหตุมีคนน่าสงสัยเข้ามาในหอพักบ้างมั้ยคะ”ผู้สื่อข่าวพยายามยิงคำถามต่อ
“ประตูหอพักต้องใช้คีย์การ์ดเข้าออกและล็อกชั้นด้วยค่ะั้แ่หกโมงเย็นเมื่อวานจนถึงตอนนี้ก็ไม่มีบันทึกการเข้าออกของคนนอกหอพักนะคะฉันว่าเป็อุบัติเหตุมากกว่าค่ะ”
หลังสัมภาษณ์เสร็จแล้วผู้สื่อข่าวก็หันหน้าเข้ากล้องแล้วตัดภาพไปเธโอปิดมือถือเงยหน้าคุยกับเฟร “บางทีผมควรจะหาข้อมูลทางอื่นเอาวันนี้กลับบ้านก่อนเถอะครับ”
“หาจากไหนล่ะยกเว้นนายจะรู้จักกับตำรวจ”
“คนที่ผมคุยโทรศัพท์ด้วยตอนคุณอยู่ในร้านก็เป็ตำรวจนะครับ”
เฟรเงยหน้ามองเธโอด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง“งั้นก็แบ่งข้อมูลกันบ้างสิ กลับมือเปล่าแบบนี้น่าเสียดายนะ”
“อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกครับตำรวจกำลังเก็บหลักฐาน แล้วพลเมืองอย่างเราก็เข้าไปในที่เกิดเหตุไม่ได้ด้วย”
“งั้นกลับก่อนก็ได้แต่ขอดื่มกาแฟหมดแก้วก่อนได้มั้ย” เฟรกล่าวพลางยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอีกครั้ง
“ตามสบายนะครับผมขอตัวกลับก่อน”
เธโอลุกขึ้นยืนก่อนจะหันไปทางประตูร้านกาแฟซึ่งชายวัยกลางคนผมสีน้ำตาลเข้มแต่งตัวกึ่งๆจะเป็ทางการกำลังเดินเข้ามา คนๆ นี้เธโอรู้จักดีแต่คนที่ยืนอยู่ข้างๆซึ่งเป็ชายผิวขาวชาวตะวันตกอายุราวสามสิบกว่าๆ กลับไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลยฝ่ายตรงข้ามกล่าวทักทายเธโอก่อน
“เธอทำไมถึงมาที่นี่วันนี้ไม่ต้องเปิดร้านหรือ”
“คุณเควินพอดีผมมีนัดกับเพื่อนน่ะครับ”
“คุณลุงเควินหรือคะ”เฟรกล่าวแทรกขึ้นมาทำให้เธโอหันไปมองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ เฟรลุกขึ้นยืนก่อนแนะนำตัว“ฉันเฟรไงคะ ลูกสาวของคุณพ่อลูฟากับคุณแม่เอเดียร์ อีสตินค่ะ”
“เฟรงั้นหรือ”สายตาของเควินฉายแววเศร้านิดหนึ่ง “ขอโทษนะ หลังจากคุณพ่อของเธอเสีย ลุงก็ไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเลยแล้วคุณแม่สบายดีหรือเปล่า”
“สบายดีค่ะคุณลุงไม่ต้องคิดมากหรอก”
เธโอที่ยืนนิ่งอึ้งพอๆกับชายหนุ่มที่เดินตามเควินมาเริ่มขยับตัวหันไปถามเควิน “พวกคุณรู้จักกันหรือครับ”
“ฉันกับพ่อของเธอเป็เพื่อนของคุณหมอลูฟาเฟรเป็เพื่อนสมัยเด็กของเธอ”
ั์ตาของเธโอสะท้อนความสงสัยเควินรู้เื่ที่เธโอความจำเสื่อมแต่นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่เฟรพูดจะเป็ความจริงบางทีเนื้อหาในไดอะรี่ที่กล่าวถึงเด็กสาวซึ่งเป็เพื่อนสมัยเด็กของเขาอาจจะหมายถึงเฟรก็เป็ได้เธโอหันมองชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เควินก่อนถามเปลี่ยนเื่
“แล้วคนนี้เป็ใครครับ”
“เขาชื่อเทอรี่ธอดจ์ เป็คู่หูฉัน เรามาสืบคดีในหอพักน่ะ”
“คุณเควินรับผิดชอบคดีนี้หรือครับข่าวบอกว่าเป็อุบัติเหตุไม่ใช่หรือ”
“มันมีเื่น่าสงสัยเหมือนกันระหว่างคดีแรกกับคดีที่สองน่ะสิญาติของผู้ตายก็ยังไม่ยอมรับว่าเป็อุบัติเหตุยิ่งมาเกิดเื่คล้ายกันที่หอพักนี้อีกเราเลยต้องมาหาคำตอบให้ญาติของคนตายให้ได้น่ะ” เควินตอบ
“เื่น่าสงสัยหรือครับเช่นอะไรบ้าง”
“เื่นั้นตอบไม่ได้หรอกมันเป็ข้อมูลของตำรวจ” เทอรี่ที่ฟังอยู่พูดแทรกขึ้นซึ่งเควินก็พยักหน้าพลางกล่าวเสริม
“มีอะไรเอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังตอนนี้ยังอยู่ระหว่างเก็บหลักฐาน ฉันแค่แวะมาซื้อกาแฟ ยังต้องกลับไปที่เกิดเหตุ”
“เข้าใจแล้วครับผมเองก็ว่าจะกลับอยู่พอดี”
“แล้วเฟรล่ะเธอช่วยไปส่งเฟรที่บ้านด้วยสิ” เควินพยักพเยิดไปทางเฟรที่รีบโบกมือปฏิเสธ
“ไม่ต้องก็ได้ค่ะฉันขับรถมา ยังไงก็ต้องขับกลับอยู่แล้วค่ะ”
เควินพยักหน้ารับรู้ในขณะที่เทอรี่เดินไปสั่งกาแฟที่โต๊ะเคาน์เตอร์เธโอกับเฟรจึงเดินมากล่าวลาเควิน “งั้นพวกผมไปก่อนนะครับ โชคดีครับ”
“พวกเธอก็กลับดีๆล่ะ”เควินอวยพรพลางมองดูเด็กทั้งสองเดินออกจากร้านกาแฟไปขึ้นรถในลานจอดแล้วขับออกไป
682
![[นิยายแปล]บุตรสาวม่านแม่ทัพอัจฉริยะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664683252_412872.webp)
