ฉึ่ก!
เมื่อปลายแหลมคมของพลั่วเอนกประสงค์พรวนดิน แฉลบเข้าที่ปลายคิ้วของเควิ่นเกิดเป็รอยเืสีแดงสดไหลหยดลงมาจากหางคิ้ว ทำหยาดพิรุณถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความใ
ก่อนที่มือหนาจะคว้าเรียวแขนข้างที่ถืออาวุธแล้วบิดที่ข้อมือของเธอ จนแขนเล็กของหยาดพิรุณพลิกไปตามแรงหมุน จำต้องปล่อยพลั่วหลุดออกจากมือไปแบบอัตโนมัติ
"นี่บ้าหรือเปล่าเนี่ย! กะเอากันถึงตายเลยหรือไง เกินไปหรือเปล่าคุณ" สายตาคมกริบตวัดกลับไปมองร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ด้วยความกลัว ขณะที่เธอจับจ้องมาที่าแบนศีรษะของเขา ใจเต้นตึกตักกลัวว่าตัวเองจะถูกเขาทำร้ายกลับมาเหมือนกัน แต่ทำใจดีสู้เสือไว้
"น้อยเกินไปด้วยซ้ำ อย่างคุณ! โทษตายเท่านั้นมันถึงจะสาสม" ร่างบางจ้องหน้าเขาตาเขม็ง พูดออกไปอย่างไม่กลัวเกรง
"กล้าเหรอ! เอาสิ...อยากฆ่าฉันนักใช่ไหม เอาเลย! อยากรู้เหมือนกันว่าจะกล้าสักแค่ไหน" เควิ่นท้าทายพร้อมกับเดินเข้ามาหา สายตาเล็กของไอคิโด้มองดูผู้ใหญ่สองคนที่มองหน้ากันไปมาอย่างดุเดือด แววตาเชือดเฉือนแบบไม่มีใครยอมใคร จนเกิดความแน่ใจแล้วว่าผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่คนนี้ ต้องตั้งใจมาทำร้ายแม่ของตนอย่างแน่นอน
"ถะถอยออกไปนะ อย่ามาท้าฉัน ฉันบอกให้ถอยไป ถอยออกไป! " หยาดพิรุณย้ำเสียงกร้าว แต่เควิ่นก็ยังไม่ยอมหยุด
"เอาสิ! มัวรออะไรอยู่ อยากฆ่าฉันไม่ใช่หรือไง ยืนนิ่งอยู่ทำไมล่ะ หยิบพลั่วนั่นขึ้นมาแล้วแทงฉันเลยสิ" หยาดพิรุณยืนนิ่งเพราะขืนทำอย่างที่เขาท้าทาย ก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างจบ รังแต่จะทำให้เื่ดูแย่ลงไปกว่าเดิมด้วยซ้ำ ส่วนด้านของไอคิโด้ที่ยืนมองผู้ใหญ่สองคนถกเถียงกันไปมาอยู่นาน เมื่อเห็นว่าผู้เป็แม่ยืนนิ่งดูราวกับจะเสียเปรียบ และคงสู้แรงผู้ชายร่างใหญ่ั์ กล้ามโตๆ คนนี้ไม่ได้จึงปราดเข้าไปช่วยเหลือแม่ของตนทันทีอย่างห้าวหาญ
"เอามือออกไปจากหม่ามี๊เดี๋ยวนี้นะ กล้าดียังไงมาแตะต้องหม่ามี๊ของผม ไอ้คนนิสัยไม่ดี นี่แน่ะๆ ๆ " เ้าตัวน้อยวิ่งพรวดพราดเข้ามาทำร้ายร่างสูงใหญ่ั์ของเควิ่น ที่เมื่อเทียบกับไอคิโด้แล้วยังสูงไม่พอกับต้นขาของเขาเลยด้วยซ้ำ สองเท้าน้อยๆ เตะเข้าที่ข้อเท้า สลับกับต่อยที่ลำแข้ง เอวหนา ลำตัวใหญ่ั์ และทุกสัดส่วนตามร่างกายที่แขนเล็กๆ ของเด็กชายตัวน้อยๆ จะเอื้อมถึง!
สายตาของคนเป็แม่หันมาเห็นถึงกับตกตะลึง ในพฤติกรรมของลูกชายวัยสามขวบเศษ ที่กระทำอยู่ตรงหน้า
"นี่แน่ะๆ ๆ ๆ ไอ้คนนิสัยไม่ดี อย่าเข้ามาใกล้หม่ามี๊นะ ถอยออกไปเลย ถอยออกไป นี่แน่ะๆ! " ไอคิโด้ทั้งเตะ ต่อย และชกตามร่างกายทุกตารางนิ้วที่เขาจะสามารถทำได้
"นี่มันอะไรเนี่ย! เธอเข้ามาทำร้ายฉันแบบนี้ได้ยังไงกันเ้าตัวเล็ก" มือใหญ่จับตัวไอคิโด้ได้แล้วก็จัดการเหวี่ยงร่างน้อยอย่างเบามือ ให้ออกห่างกลับไปหาผู้เป็แม่ เธอย่อตัวลงแล้วอ้าแขนรับร่างน้อยๆ ของลูกชายเข้ามาไว้ในอ้อมแขน ไอคิโด้เดือดจัดเงยหน้ามองคนตัวใหญ่ั์แบบไม่วางตา
"เลี้ยงลูกยังไงให้กร้าวร้าว นี่กะจะสอนให้เป็อันธพาลแต่เด็กเลยหรือไง" เควิ่นหันมาต่อว่าเธอ
"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนไม่ดี! " ไอคิโด้ชี้หน้าด่าทอคนตัวโตกว่า แล้วจ้องตาเขม็งใส่เขา เควิ่นขมวดคิ้วเครียด
“คิโด้! ไม่เอาครับ อย่าไปว่าเค้าแบบนั้น” หยาดพิรุณหันไปปรามลูกชาย พลางขบเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอย่างข่มอารมณ์ ก่อนเงยหน้าขึ้นจ้องมองเควิ่นโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่พอใจซึ่งกันและกัน
"ฉันจะเลี้ยงลูกยังไง มันก็เื่ของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณ! " เธอว่า เขาแค่นเสียงหัวเราะ พลางเสยผมก่อนเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
"ก็เพราะเลี้ยงกันเป็แบบนี้ไง เด็กมันถึงได้ชอบใช้แต่ความรุนแรง แล้วอย่างนี้…ต่อไปจะเลี้ยงกันยังไงไหว" คำพูดของเขาทำเธอสะดุดกึก! หัวใจเต้นรัวเร็วอยู่ในอกพลางจ้องเขาั์ตาขวาง แต่ก็พยายามข่มความรู้สึกลึกๆ ของตัวเองเอาไว้
"ไหวไม่ไหว ฉันก็เลี้ยงแกมาจะสี่ปีแล้ว อย่างคุณ...ไม่ทางเข้าใจหรอกว่า กว่าที่จะเลี้ยงเด็กคนนึงให้เติบโตขึ้นมาได้ จะต้องใช้ความพยายามมากน้อยแค่ไหน" คำพูดของหยาดพิรุณ ดูเหมือนจะเป็การเหน็บแนมสั่งสอน และเสียดสีให้เขารู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายเข้าใจในสิ่งที่เธอพร่ำพูดเลยแม้แต่น้อย
“ไอ้คนไม่ดี! อย่ามาว่าหมามี๊นะ ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้เลย ออกไป!” คิโด้สลัดตัวออกจากอ้อมอกของคนเป็แม่ แล้วเข้าไปตะกุยเตะที่หน้าขาของเควิ่น แต่เขาชักเท้าหลบทำให้ไอคิโด้ถลาล้มลงไปบนพื้นสนามหญ้าแทน
“โอ๊ะ!” เด็กน้อยกัดฟันแล้วลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของคนที่ยืนมองดูอยู่ เท้าสองคู่ทำท่าจะขยับเข้าไปช่วยเหลือแต่ไม่ทัน เมื่อเด็กน้อยยืนขึ้นด้วยขาของตัวเองก่อนจะเดินกลับไปทุบกำปั้นน้อยๆ เข้าที่หน้าหน้าขา และลำตัวของเ้าของร่างใหญ่ั์ที่ยืนดูสถานการณ์อยู่ตรงหน้า
“นี่แน่ะๆ ๆ เข้ามาสิ เข้ามาอัดฉัน ไอ้คนไม่ดี นี่แน่ะๆ” ไอคิโด้ไม่ยอมลดละ แถมยังท้าทายเควิ่นกลับไป แต่เขากลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านยืนราวกับให้เ้าหนูออกแรงสะกิดเล่น
"คิโด้! ไม่ทำแบบนั้นนะครับ ไม่ทำแบบนั้น ถอยออกมาจากเค้า ถอยออกมา! " เธอก้าวปราดเข้าไปรวบตัวลูกชายแสนดื้อรั้น ก่อนที่เด็กน้อยจะหันมาจ้องหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ
“ทำไมฮะหม่ามี๊ มันจะทำร้ายหม่ามี๊! หม่ามี๊จะมาห้ามผมทำไม อย่ามาห้ามผมซะให้ยากเลย ผมจะเข้าไปซัดหน้ามัน” ไอคิโด้สลัดแขนออก แล้วเข้าไปจัดการกับเควิ่น แต่คนเป็แม่ไม่ยอมดึงแขนน้อยๆ ให้ถอยออกกลับมา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ถ้าไม่เชื่อ หม่ามี๊จะตีคิโด้แล้วนะครับ” เธอยื่นคำขาดด้วยท่าทีที่แข็งกร้าว ไอคิโด้จ้องหน้าคนเป็แม่อีกครั้งอย่างไม่เข้าใจสุดๆ
“บอกว่าหยุด! ก็คือหยุด! ไม่อย่างงั้นหม่ามี๊จะทำโทษแล้วนะ ทำไมถึงไม่เชื่อที่หม่ามี๊พูด เราไม่เคยดื้อขนาดนี้เลยนะไอคิโด้!” หยาดพิรุณพูดเสียงดุดันปนความสั่นเครือ เพราะไม่อยากที่จะบังคับขู่เข็ญเ้าลูกชาย แต่กับสถานการณ์แบบนี้ มันเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เพราะเธอพยายามที่จะทำอย่างดีที่สุดแล้วที่จะไม่ให้ไอคิโด้ทำในสิ่งที่ไม่สมควรทำ แม้จะเป็เหตุผลที่เธอไม่สามารถจะอธิบายให้เ้าตัวน้อยฟังได้ทั้งหมดก็ตาม
"กลับเข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้! หม่ามี๊จะพูดแบบนี้เป็ครั้งสุดท้าย" ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้ากันแน่นจนเป็รอยแดง ก่อนจะสบตาใสเพื่อเตือนเ้าลูกชายตัวน้อยเป็ครั้งสุดท้าย เพราะนี่คือสิ่งที่เธอสมควรทำมากที่สุด แต่ไอคิโด้ยังคงดื้อรั้น ไม่ยอมฟังในสิ่งที่คนเป็แม่ทัดทาน
"ทำไมล่ะฮะ! (เด็กน้อยตาแดงก่ำ ทำท่าจะร้องไห้ เพราะนี่เป็ครั้งแรกที่ถูกดุอย่างจริงจังจากคนเป็แม่) ไอ้คนนิสัยไม่ดี มันจะทำร้ายหม่ามี๊ ผมจะจัดการมันเอง หม่ามี๊จะไปเข้าข้างคนแบบนั้นทำไม ให้ผมเข้าไปอัดมันนะฮะ ผมจะอัดมันให้คว่ำเลยคอยดู! "
เผียะ! ฝ่ามือบางฟาดเข้าที่ก้นน้อยๆ ของลูกชายที่เธอรักดั่งแก้วตาดวงใจเสียงดังฉาดใหญ่ โดยไม่มีการร้องเตือนอีกต่อไปแล้ว ไอคิโด้น้ำตาไหลซึมหยดลงบนพวงแก้มแดงๆ ทั้งสองข้าง พร้อมกับปล่อยโฮออกมาด้วยความเสียใจอย่างสุดขีด
"หม่ามี๊บอกให้เข้าบ้านไปไงล่ะ ไม่ได้ยินหรือยังไง เข้าไปเดี๋ยวนี้! " หยาดพิรุณพูดเสียงดุดัน ในขณะที่เควิ่นเองถึงกับตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าเธอจะกล้าลงไม้ลงมือ กับลูกชายตัวน้อยที่ดูจะประคบประหงมเสมือนกับไข่ในหิน
"ฮือๆ ๆ หม่ามี๊เข้าข้างเค้า หม่ามี๊เข้าข้างคนไม่ดี! " เด็กน้อยร้องไห้ระงม หยาดพิรุณรู้สึกเ็ปที่สุดที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เพราะนี่เป็ครั้งแรกที่เธอใช้บทลงโทษกับไอคิโด้อย่างรุนแรง ใบหน้าเนียนเงยหน้ามองร่างสูงที่เป็ผู้ใหญ่กว่าอย่างเดือดดาล ที่เขาทำตัวให้เด็กต่อว่าจนเสีย แถมยังเป็ต้นเหตุของเื่ราวทั้งหมด
"เลี้ยงลูกแบบนี้นี่เอง เด็กถึงได้ชอบใช้ความรุนแรง เพราะขนาดตัวเองก็ยังใช้ความรุนแรง ไม่แปลกใจเลย ว่าทำไมลูกถึงไม่ฟังเสียงของเธอ" เควิ่นหันมาต่อว่า
"หุบปาก! " น้ำตาของคนเป็แม่รินไหลออกมาด้วยความรู้สึกเ็ปไม่ต่างจากลูกชายของตัวเอง
"คุณไม่มีสิทธิ์มาวิพากษ์วิจารณ์ครอบครัวของเรา เพราะคุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราอบรมเลี้ยงดูแกมายังไง" หยาดพิรุณกล้ำกลืนฝืนทนความรู้สึกที่เ็ป แล้วกลืนสิ่งที่เหนียวเหนอะหนะลงไปในลำคออย่างยากลำบาก เควิ่นได้ฟังก็แทบสะอึก เพราะตนก็ไม่ได้รู้ดีกว่าผู้หญิงตรงหน้านี้จริงๆ ว่าเธอสั่งสอนเด็กคนนี้มาร้ายหรือดียังไง จึงได้แต่นิ่งเงียบ แล้วยืนเท้าตายไปเสียเฉยๆ
"ออกไปจากบ้านของเราเดี๋ยวนี้ แล้วก็กรุณาอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก ไปซะ ออกไปให้พ้น! " หญิงสาวตวาดใส่หน้าเขา น้ำตาไหลรินด้วยความเ็ปรวดร้าว ก่อนจะหันกลับไปประสานสายตากับร่างน้อยๆ ของลูกชายสุดที่รัก ด้วยหยดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาอย่างรู้ตัว เธอพยายามก้มหน้างุดเพื่อหลบซ่อนความอ่อนแอไปจากทุกคน แต่ทั้งไอคิโด้และสายตาคมกริบของเควิ่น กลับมองเห็นสิ่งเ่าั้ได้อย่างชัดเจน
“หม่ามี๊! (ไอคิโด้เห็นน้ำตาของผู้เป็แม่ครั้งแรก ก็ถึงกับใจสั่น รู้สึกสงสารเธอขึ้นมาจับใจ) ก็ได้ฮะ! ถ้ามันจะให้หม่ามี๊สบายใจขึ้น” ไอคิโด้มองเห็นน้ำตาของคนเป็แม่ หยาดพิรุณมองตามอย่างไม่เข้าใจในความหมาย ร่างน้อยๆ เดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยืนจ้องมองอยู่อย่างช้าๆ
“ผมขอโทษฮะที่กร้าวร้าว ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าอยากปกป้องหม่ามี๊เท่านั้น แต่ผมไม่ผิดจริงๆ นะฮะ ยังไงๆ ผมก็ไม่ผิด!” พูดจบไอคิโด้ก็วิ่งพรวดพราดกลับเข้าไปในบ้านทันที หยาดพิรุณมองตาม แล้วหันไปหาเควิ่นอย่างไม่พอใจ ที่เขาเป็ตัวต้นเหตุให้เธอและไอคิโด้ผิดใจกัน หยาดพิรุณผุดตัวขึ้นแล้วตามลูกชายกลับเข้าไป เพื่อปรับความเข้าใจกันอย่างไม่รีรอ
“คิโด้! " หยาดพิรุณเดินตามเ้าตัวน้อยไปติดๆ อย่างรู้สึกผิดที่ทำให้เสียใจ แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้ เพราะเธอไม่สามารถปล่อยให้ไอคิโด้ทำร้ายผู้ชายคนนี้ได้ และหากเขาจะทำร้ายไอคิโด้ เธอก็ยอมไม่ได้เช่นกัน
หยาดพิรุณเดินตามลูกชายเข้ามาถึงในบ้าน ส่วนเควิ่นเองก็เดินมาหยุดที่หน้าประตูทางเข้า แล้วหันหลังพิงกำแพง ฟังสองแม่ลูกพูดคุยกันอย่างเงียบๆ รอลุ้นว่าคนเป็แม่จะยัดเยียดข้อกล่าวหาอะไรให้เขาเป็จำเลยในคดีนี้ เพื่อพูดให้ลูกชายเข้าใจเธอ
“คิโด้ครับ หม่ามี๊ขอโทษ หม่ามี๊ไม่ได้ตั้งใจ” หยาดพิรุณยอมเอ่ยปากกับลูกชาย แต่คิโด้กลับมองหน้าเธออย่างสับสน
“แต่หม่ามี๊เข้าข้างเค้า เค้าเป็คนไม่ดี เค้าจะมาทำร้ายหม่ามี๊ ทำไมฮะ! ทำไมต้องเข้าข้างเค้าด้วย” ไอคิโด้สบตากับผู้เป็แม่ หยาดพิรุณพลันสวมกอดลูกชายอย่างแแ่ แล้วพูดกับเด็กน้อยอย่างใจเย็นลงกว่าเดิม
"หม่ามี๊ไม่ได้เข้าข้างเค้านะครับ หม่ามี๊แค่ไม่อยากให้คิโด้เป็คนใจร้อน ก้าวร้าว และขาดสติ” เธอบอกกับลูกชาย แล้วผละจากอ้อมแขนเพื่อสบตากับเ้าตัวเล็กพร้อมอธิบายถึงเจตนารมย์ของตัวเอง แม้ว่ามันจะยากไปสักหน่อยที่เด็กเล็กขนาดนี้จะเข้าใจมันได้ทุกอย่าง
"แต่ผู้ชายคนนั้นมันจะทำร้ายหม่ามี๊นะฮะ ผมจะเข้าไปอัดมัน" ไอคิโด้มองหน้าเธอ
"ไม่ได้นะครับคิโด้ เราจะทำแบบนั้นกับเค้าไม่ได้นะครับ” หยาดพิรุณพูดอย่างอ่อนโยน ขณะที่หยาดน้ำตาของเธอยังคงรินไหลลงมาสู่พวงแก้มสวยจนกลายมาเป็ความเศร้าหมอง สองมือน้อยของไอคิโด้ปาดน้ำตาของตัวเองก่อนจะยกขึ้นมาเพื่อซับน้ำตาให้กับคนเป็แม่
“หม่ามี๊ไม่ได้เข้าข้างเค้า แต่ที่ทำไปก็เพื่อที่จะปกป้องคิโด้นะครับ” หยาดพิรุณเสียงสั่น ก้มหน้าลงแล้วร้องไห้ เด็กน้อยใจคอไม่ได้ พยายามที่จะเข้าใจในความปรารถนาดีของผู้เป็แม่
“ผมไม่รู้ว่าทำไมหม่ามี๊ถึงทำแบบนั้น แต่เพื่อความสบายใจของหม่ามี๊ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีก ผมจะไม่ใจร้อนอีกแล้วนะฮะ ผมสัญญา แต่ถ้าเค้าจะมาทำร้ายหม่ามี๊ ผมนี่แหละจะเป็คนปกป้องหม่ามี๊เอง ผมจะจัดการกับผู้ชายคนนั้นแทนหม่ามี๊เองนะฮะ ให้ผมเป็คนปกป้องหม่ามี๊เถอะนะฮะ” พูดถึงตรงนี้ อยู่ๆ คนที่แอบฟังก็ระบายยิ้มออกมาเล็กๆ ดูเหมือนว่าความร้ายกาจของเ้าตัวน้อย กลับได้ใจคนตัวโตไปแล้ว
เพราะไอคิโด้ดูเป็เด็กที่มีความคิด ความมั่นใจ และกล้าที่จะปกป้องคนเป็แม่ ไม่ต่างจากตอนที่เขายังเป็เด็ก เควิ่นรู้สึกฉงนใจว่าทำไมเขาต้องคิดว่าเ้าหนูนี่ถึงได้มีอะไรที่คล้ายคลึงกับตัวเองด้วย แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก ก่อนจะเงี่ยหูฟังการสนทนาของสองแม่ลูกที่ดังแว่วออกมาต่อไปอีก
"ผมขอโทษนะฮะ ที่เกเร หม่ามี๊จะไม่โกรธผมใช่ไหมฮะ" เด็กน้อยถามเสียงอ้อน หยาดพิรุณยิ้มอย่างปลื้มใจที่ลูกชายพยายามเข้าใจในสิ่งที่เธอกระทำ แม้จะเพียงเศษเสี้ยวของความเข้าใจในเื่ทั้งหมด พร้อมยกมือขึ้นปาดน้ำตาของตัวเอง
"ความจริงเค้าไม่ได้จะทำร้ายหม่ามี๊หรอกนะครับ เราแค่เข้าใจผิดกัน คิโด้ขอโทษเค้าก็ทำถูกแล้วนะ" หยาดพิรุณบอกกับลูกชาย แม้ว่าความจริงเื่ที่เกิดขึ้นมันจะซับซ้อนเกินกว่าที่เ้าตัวเล็กจะเข้าใจมันได้ทั้งหมดในตอนนี้
"เค้าไม่ได้จะทำร้ายหม่ามี๊จริงๆ เหรอฮะ" เด็กน้อยถามเสียงใส ด้วยสีหน้าและแววตาที่ผ่อนคลายลงกว่าเดิม เธอส่ายหน้าไปมา แล้วฝืนยิ้มก่อนตอบกลับไป
"เปล่าจ้ะ! เค้าไม่ได้จะทำร้ายหม่ามี๊" เธอตอบพร้อมกับระบายยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ ในขณะที่เควิ่นซึ่งแอบฟังอยู่ก็รู้สึกประหลาดใจ เพราะนอกจากเธอจะไม่พูดให้ร้ายเขาแล้ว ยังปกปิดการกระทำที่ไม่สมควรของเขาให้อีกด้วย
"แล้วผู้ชายคนนั้นเป็ใครกันเหรอฮะ เค้าเข้ามาที่บ้านเราทำไม มาดีหรือมาร้าย" ไอคิโด้เอียงคอถามคนเป็แม่ ก่อนคนที่แอบฟังอยู่นาน จะรีบแสดงตัวออกมาเพราะเห็นว่าตัวเองไม่ได้เป็ผู้ร้ายในคดีนี้แล้ว
"ฉันเป็เพื่อนกับแม่ของเธอ (เควิ่นพูด เด็กน้อยหันมาเอียงคอแล้วสบตาใส) หมายถึงเพื่อนที่ทำงานใหม่ แม่เธอพึ่งจะเริ่มงานวันนี้วันแรกไม่ใช่เหรอ ฉันนี่แหละเพื่อนของแม่เธอ และฉันหวังดี...ก็เลยตามมาส่งแม่เธอที่บ้าน แต่แม่เธอเข้าใจผิด ก็เลยเป็อย่างที่เห็น" เควิ่นสาธยาย ทั้งจริงบ้างไม่จริงบ้าง เพื่อให้เด็กน้อยคลายความกังวลและข้อสงสัย
"จริงเหรอฮะ! (ไอคิโด้หันไปขอความเห็นจากผู้เป็แม่ สลับกับหันมาสบตากับผู้ชายร่างสูง ที่ดูๆ ไปแล้วก็น่าจะไม่ใช่คนที่จะมาทำร้ายตนกับแม่ แต่เขาก็ไม่ได้ดูเป็คนดี หรือน่าไว้ใจได้เลยซะทีเดียว เด็กน้อยยังคงสับสนในความจริงของเื่นี้อยู่) เอ่อ...คุณอา เป็เพื่อนที่ทำงานของหม่ามี๊จริงๆ เหรอฮะ แล้วไม่ได้จะมาทำร้ายหม่ามี๊ของผมจริงๆ ด้วยใช่มั้ยฮะ" เด็กน้อยถามอย่างลังเล พลางเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับคนตัวสูงกว่า
"ฉันจะทำร้ายแม่เธอทำไม แม่เธอเป็เพื่อนกับฉันนะ" ไอคิโด้ได้ฟังแบบนั้นก็หันไปสบตากับผู้เป็แม่ มองดูแววตาที่เศร้าหมองของเธอ ก่อนจะช่วยซับน้ำตาบนใบหน้านวลอีกครั้งอย่างแ่เบา
"ผมขอโทษนะฮะที่ใจร้อน ต่อไปผมจะเชื่อฟังหม่ามี้ และจะมีสติให้มากขึ้น หม่ามี๊อย่าร้องไห้เสียใจไปเลยนะฮะ ผมจะไม่ดื้ออีกแล้วฮะ" อ้อมแขนน้อยๆ สวมกอดเรือนร่างบอบบางของผู้เป็แม่ ก่อนที่มือคู่อุ่นจะสวมทับเ้าตัวเล็กด้วยเช่นกัน จากนั้นร่างระหงก็พาลูกชายไปเข้านอน ก่อนจะกลับลงมาด้านล่าง
“คุณยังอยู่อีกเหรอ ออกไปจากบ้านฉันได้แล้ว” หยาดพิรุณพูดพลางเดินไปที่ประตูรั้ว ร่างสูงเดินตามออกมา เพราะรู้ว่าดึกมากแล้ว เขาเองก็ควรที่จะต้องกลับเสียที
“เอ่อคือ…ฉัน! " เควิ่นพยายามที่จะเอ่ยคำขอโทษ ที่เป็ต้นเหตุของเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น แต่หยาดพิรุณที่รู้ดี จึงไม่อยากที่รับคำกล่าวขอโทษจากเขา เพราะถ้าหากเขาเป็คนผิด เธอก็ผิดด้วยเช่นกันที่ทำเขาหัวแตก
12K
