ตอน ยอมโดนเพื่อลูก2
หลังจากเหตุการณ์ที่แสนอดสูหลังบ้านในวันนั้น พี่ชัยก็หายตัวออกจากบ้านไปอย่างไร้ร่องรอยถึงสามวันสามคืนเต็มๆ ทิ้งให้ฉันตกอยู่ในภวังค์ของความหวาดกลัวที่ผสมปนเปไปกับความสับสน ฉันเฝ้าแต่คิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมาว่าที่เขาหายไปนั้นเป็เพราะเขากลัวว่าฉันจะรวบรวมความกล้าไปฟ้องกฤต หรือกลัวว่าฉันจะหนีไปแจ้งตำรวจให้ลากเขากลับเข้าคุกในข้อหาข่มขืนอีกรอบกันแน่
ทุกคืนที่พี่กฤตกลับมาจากที่ทำงานการไฟฟ้า ฉันได้แต่ทำตัวเงียบผิดปกติ กฤตมักจะเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงว่าฉันเป็อะไร แต่คำขู่ของพี่ชัยที่ว่าจะซ้อมลูกแฝดให้แข้งขาหักและจะรื้อบ้านขายที่ดินทิ้ง มันคอยหลอกหลอนจนฉันต้องกล้ำกลืนความจริงไว้ในอก ฉันทำได้เพียงกอดลูกน้อยทั้งสองไว้แน่นท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านไม้เก่าๆ
จนกระทั่งเช้าวันนี้ วันที่อากาศเหนียวเหนอะหนะด้วยความร้อนอบอ้าว ฉันกำลังยืนตากผ้าอ้อมลูกอยู่ที่หลังบ้านในชุดเสื้อยืดผ้าคอตตอนบางเบาสีฟ้าอ่อน กับกางเกงขาสั้นสีเขียวอ่อน หน้าอกที่คัดเต่งด้วยน้ำนมจนดันเนื้อผ้าออกมาจนเห็นยอดถันเด่นชัด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เดินไม่เป็จังหวะก็ดังขึ้นทางรั้วหลังบ้าน
พี่ชัยกลับมาแล้ว แต่สภาพของเขาในตอนนี้มันน่าสยดสยองยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ใบหน้าผอมซูบของเขาดูหมองคล้ำ ดวงตาเบิกโพลงและแดงก่ำด้วยฤทธิ์ยาเสพติดชนิดหนึ่ง เขายืนโอนเอนไปมา กัดกรามแน่นจนเป็สันนูน และมีท่าทางกระสับกระส่ายเหมือนคนเสียสติ กลิ่นยาฉุนกึกผสมกับกลิ่นเหงื่อโชยออกมาจากร่างสูงผอมของเขาจนฉันใจคอไม่ดี
"พี่ชัย พี่ไปไหนมา" ฉันถามด้วยเสียงสั่นเครือ
เขาไม่ตอบ แต่กลับพุ่งเข้าหาฉันอย่างรวดเร็ว วงแขนยาวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อผอมเกร็งรวบกอดฉันจากข้างหลังอย่างแรง ด้วยความที่เขาเป็คนรูปร่างสูงชะลูดกว่าฉันมาก เขาจึงใช้แขนเพียงข้างเดียวรวบเอวคอดของฉันไว้แล้วออกแรงยกร่างแม่ลูกอ่อนลอยขึ้นจากพื้น
"ว้าย! ปล่อยนะ! ช่วยด้วย!"
ฉันทั้งดิ้นทั้งร้อง ถีบเท้าเล็กๆ แกว่งไปมากลางอากาศด้วยความตื่นตระหนก แผ่นหลังของฉันแนบชิดกับหน้าอกที่ร้อนผ่าวของเขา พี่ชัยกดใบหน้าลงไซ้ซอกคอขาวของฉันอย่างหิวกระหาย ลมหายใจที่เหม็นสาบยาของเขารินรดผิวเนื้อจนฉันคลื่นเหียนแทบจะอาเจียน
"หยุดดิ้น! ถ้ามึงไม่อยากให้กูเดินไปเตะลูกมึงในบ้าน ก็อยู่นิ่งๆ!"
คำขู่เดิมๆ แต่ได้ผลเสมอ ฉันหยุดนิ่งทันที น้ำตาไหลพรากอาบแก้มด้วยความสิ้นหวังแบบไร้เสียงสะอื้น
ตุ๊บ! เขาอุ้มฉันเดินมาปล่อยร่างขาวโพลนลงกระแทกกับพื้นไม้กระดานแข็งๆ ของบ้านอย่างแรง แล้วตามลงมากดร่างฉันให้หมอบลงในท่านอนราบคว่ำหน้า
พรึ่บ! มือหนากระชากกางเกงผ้าขาสั้นฉันจนขาดวิ่นร่วงหล่นลงไปกองที่พื้น
ฮือ! ๆ ฉันเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นแต่ก็ไม่ได้ร้องห้ามเพราะกลัวคำขู่ว่าจะซ้อมลูกๆ
ฟุ่บ! พี่ชัยลงมามานั่งคุกเข่าทับหลังขาของฉันไว้แน่นจนเจ็บแปล๊บ เขาเริ่มควักแท่งเอ็นที่แข็งขึงปูดโปนออกมาจ่อที่บั้นท้ายขาวโพลน ฉันรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เขาสอดใส่ในสภาพเมายาแบบนี้ ร่างกายฉันต้องพังแน่
"อย่าทำหนู อย่าเอาใส่นะพี่ชัย หนูขอร้อง" ฉันสะอึกสะอื้น
"เดี๋ยวหนูทำให้พี่เสร็จเองก็ได้ ปล่อยให้หนูลุกก่อนเถอะ"
"นะพี่ชัย นะคะ หนูจะทำให้พี่เอง"
พี่ชัยหยุดชะงัก แววตาขุ่นมัวของเขาจ้องมองฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยอมลุกขึ้นยืนตรงข่มร่างของฉันไว้
ฉันค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมานั่งพับเพียบอยู่บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบทั้งน้ำตา มือเล็กๆ ที่สั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปกำรอบท่อนเนื้อที่แสนจะน่าเกลียดน่ากลัว
มันเป็แท่งเอ็นที่ถูกฝังมุกไว้จนเป็ปุ่มป่ำ สีแดงก่ำและโง้งยาวอย่างน่าประหลาด มันยาวเกือบสองเท่าของแท่งเอ็นของพี่กฤตสามีฉัน
ฉันหลับตาลงอย่างขยะแขยงแต่ก็ต้องอ้าปากงับความใหญ่โตนั้นเข้าสู่โพรงปากนุ่ม
ส่วบ! ๆ ๆ ฝลุ่บ! ๆ ๆ ฉันพยายามกำรูดและดูดดึงท่อนเนื้อยาวนั้นอย่างแรงจนแก้มตอบ หวังเพียงจะให้เขารีบเสร็จสมแล้วออกไปจากตรงนี้เสียที แต่มันกลับไม่เป็อย่างนั้น พี่ชัยใช้มือหยาบกร้านจิกเข้าที่เส้นผมของฉันอย่างแรง บังคับให้หัวของฉันโยกเข้าออกตามจังหวะกระเด้าสวนของเขา
อรั่ก! อรั่ก! อรั่ก!
ท่อนเนื้อยาวโง้งยัดทะลวงลงไปในลำคอระหงส์จนฉันจุกเสียดหน้าแดงก่ำ น้ำตาเล็ดไหลอาบแก้มไม่หยุด
"อ่าส์! ซี๊ดดด! ดีมากน้องสะใภ้ หึ!ๆ"
พี่ชัยคำรามเสียงพร่าพลางเงยหน้ามองเพดานอย่างสุขสม
เขากระแทกสวนแรงๆ อีกไม่กี่ครั้ง ทันใดนั้นน้ำเชื้อคาวขุ่นที่ร้อนผ่าวก็พุ่งทะลักออกมาเต็มปากของฉันจนล้นปรี่
ฉันสำลักจนหน้าแดง แค่กๆ ๆ ค่อยๆ คายน้ำเชื้อที่เปรอะเปื้อนไหลยืดลงมาตามมุมปากถึงหน้าอกที่ใหญ่โตเท่าลูกมะพร้าวสองลูก
แง! ๆ ๆ ๆ ในขณะที่ฉันยังไม่ทันได้พักหายใจ เสียงลูกแฝดในบ้านก็ร้องไห้งอแงขึ้นมา แทนที่พี่ชัยจะละเว้น เขากลับสั่งให้ฉันยืนขึ้นทั้งที่ร่างกายยังเปลือยท่อนล่าง เขาถลกชายเสื้อยืดเก่าๆ พุ่งเข้าหาเต้านมมหึมาของฉันแล้วออกแรงดูดกินน้ำนมแม่ที่คัดเต่งอย่างตะกละตะกลามจนพอใจ
หลังจากอิ่มเอมกับร่างกายของฉันแล้ว พี่ชัยก็จัดการสวมกางเกงแล้วเดินเซซังเข้าไปในห้องนอนชั้น ปิดประตูดังปังแล้วล้มตัวลงนอนหลับเป็ตายด้วยฤทธิ์ยา ทิ้งให้ฉันยืนตัวสั่นระริกอยู่กลางบ้านไม้ที่เต็มไปด้วยคราบคาวและความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือน
274
