ภรรยาในพันธสัญญาของบอส - Bosss Proposal

        นอกหน้าต่างฝนแรกกำลังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เสียงหยดน้ำฝนกระทบไม้ระแนงด้านนอกคล้ายถ้วงทำนองขับกล่อมสร้างความผ่อนคลายชั้นดี เข้ากับบรรยากาศภายในตัวบ้าน

        อาหารน่าทานหลายเมนูจัดเรียงพร้อมรับประทาน ดอกไม้ช่อโตวางหัวโต๊ะ ภัทรกรเพิ่งมอบมันให้ภรรยาของเขาในโอกาสครบรอบแต่งงาน 1 ปี

        เธอเลือกเองว่าอยากฉลองวันครบครอบแต่งงานอย่างเรียบง่ายที่บ้าน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นสร้างชีวิตคู่จอมปลอมระหว่างเธอกับเขา มันเต็มไปด้วยการจัดฉาก การแสดงละครตบตา ยกเว้นความสุขที่เป็นของจริง

        เขาไม่ได้เอ่ยปากบอกภรรยาว่าค่ำคืนนี้มีสิ่งใดพิเศษมากกว่าการครบรอบเวลา 1 ปี เพราะเขากำลังจะทำมันให้ประจักษ์สายตาเดี๋ยวนี้

        กณิกนันท์รวบช้อนกับส้อมวางบนจาน หญิงสาวดูมีน้ำมีนวลขึ้นจากการตั้งครรภ์ 22 สัปดาห์ เธอกลับมาใช้ชีวิตปกติหลังจากได้รับคำวินิจฉัยจากหมอแพทย์ว่าตาหนูในท้องแข็งแรงปลอดภัยดีหลังประสบอุบัติเหตุจากฝีมือของมุกระริน

        มือเรียวข้างซ้ายที่สวมแหวนแต่งงานไม่เคยถอดมันออกเลยสักครั้งไสกระดาษเอสี่สีขาวซึ่งได้รับการจัดเก็บอย่างดีไปตรงหน้าภรรยา

        กณิกนันท์จำได้แม่น ‘หนังสือสัญญาแต่งงาน’

        “อีก 1 ปี ต่อจากนี้สัญญาในกระดาษแผ่นนี้จะจบลง”

        ดวงตาหญิงสาวแห้งผาก เธอไม่เคยลืมจุดเริ่มต้นของการแต่งงานหากแต่ไม่คิดถึงมันบ่อยครั้งเพราะไม่อยากถูกขโมยความสุขให้หายไปจากใจ อย่างน้อยการไม่นึกถึงก็ทำให้เธอไม่ต้องตอกย้ำตัวเองว่าความสุขจะจบลงในวันใดวันหนึ่ง

        เธอรู้ว่าภัทรกรอยากให้เธอทำหน้าที่เป็นแม่ของลูก แต่ไม่แน่ใจว่าเขาจะต้องการเธอในฐานะภรรยาต่อไปด้วยหรือเปล่า

        “ผมอยากทบทวนสัญญาของเรา”

        หัวใจของหญิงสาวกระตุกรุนแรง ส่งผลต่ออีกชีวิตในท้อง ตาหนูถีบกระทุ้งหลายครั้งคงรู้ว่าแม่ของแกกำลังมีเรื่องวุ่นวายไม่สบายใจฉับพลัน

        หญิงสาววางมือเหนือหน้าท้องที่ขยายออกปลอบใจลูก พร้อมปลอบขวัญตัวเองต่อสิ่งที่ภัทรกรเอ่ยค้างไว้

        “คุณภรีมอยากเปลี่ยนแปลงสัญญาข้อไหนบ้างเหรอคะ” น้ำเสียงของเธอไม่มั่นคงหลังพูดเม้มริมฝีปากระงับอาการสั่นจนอีกฝ่ายจับสังเกตได้

        “หลายข้อเลยล่ะ”

        ยิ่งใกล้ได้ยินคำตอบหัวใจยิ่งสั่นไหวรุนแรงขึ้นอีกหลายเท่า

        เธอซ่อนมือใต้โต๊ะ ปิดบังไม่ให้เขาเห็นว่ามันกำลังสั่นด้วยความกลัว กลัวอย่างยิ่งว่าเขาจะยุติสัญญาแล้วผลักไสเธอออกไปจากชีวิต

        “ข้อแรก”

        หัวใจคนฟังยิ่งเต้นระทึก

        “ต่อไปนี้ห้ามเรียกผมว่า ‘คุณภรีม’”

        บางทีเขาอาจต้องการให้เธอรักษาระยะห่าง ใช้คำเรียกเดียวกับคนอื่นๆ ในบริษัทว่า ‘คุณภัทรกร’ หรือ ‘บอส’

        “ต่อไปให้เรียกผมว่า ‘พี่’ หรือ ‘พี่ภรีม’ ก็ได้ตามแต่ที่บัวถนัด”

        เขาฉวยโอกาสนั้นเปลี่ยนแปลงสรรพนามที่เคยเรียกเธอว่า ‘คุณบัว’ เช่นกัน

        คำพูดของเขาตรงกันข้ามกับความคิดทางลบที่หญิงสาวแอบคิดไว้โดยสิ้นเชิง

        “ข้อที่สอง ต่อไปนี้ให้เรียกคนในครอบครัวผมว่าพ่อกับแม่ เหมือนที่ผมเรียก”

        คล้ายว่าดวงหน้าสวยเริ่มคลายกังวลจนเห็นได้ชัด ชายหนุ่มเริ่มสบายใจเพราะเขาตั้งใจจะใช้มันเป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานเพื่อเซอร์ไพรส์ภรรยา แถมคล้ายว่าเจ้าตัวทำเสร็จ เธอคิดตามว่าเขากำลังจะบอกเลิกสัญญาหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ความสัมพันธ์สิ้นสุดลง เขาเห็นความผิดหวัง ความหวาดหวั่นภายในดวงตาสวยคู่นั้นจึงยิ่งมั่นใจว่ากณิกนันท์ไม่อยากแยกห่างจากเขาเช่นเดียวกับที่เขาต้องการเธอในชีวิตตลอดไปเช่นกัน

        “และข้อสุดท้าย” เขาลากหนังสือสัญญาแต่งงานกลับคืนไป ฉีกมันออกเป็นชิ้นจากตรงกลาง แล้ววางซ้อนกันก่อนฉีกอีกรอบ “เราไม่ต้องการหนังสือฉบับนี้เพื่อคงชีวิตการแต่งงานอีกแล้ว”