บทที่ 19
"เขตหวงห้าม"
การนอนหลับสำหรับมนุษย์ยังเป็การสะสมพลังงานชนิดหนึ่ง การนอนหลับที่มีคุณภาพสูงสามารถทำให้การทำงานต่าง ๆ ของร่างกายได้รับการฟื้นตัวอย่างเต็มที่เพื่อให้คุณตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังที่มากขึ้น และการนอนหลับสามารถลดการใช้พลังงานของร่างกายในขณะหลับได้ด้วย ซึ่งถือว่าเป็วิธีการที่ดี
หลี่ิสามารถควบคุมการนอนหลับได้แล้วในตอนนี้ หลังจากที่ร่างกายและสมองของเขาอยู่ในสภาพปล่อยวาง สมองของเขาจะมีอิสระในการทำงานต่อไปเองได้ เมื่อร่างกายทำงานตามปกติดั่งมนุษย์แล้ว สมองส่วนที่ทำงานเสมือนเครื่องเตือนความปลอดภัยของสภาพแวดล้อมโดยรอบของร่างกายจะถูกลดระดับลง และการทำงานของร่างกายจะเข้าสู่ภาวะพักผ่อนอย่างสมบูรณ์
สิ่งนี้ทำให้หลี่ิสบายใจมากยิ่งขึ้น ทั้งในเื่ของการใช้พลังงานในร่างกายที่ลดลง และพลังที่จะถูกเสริมให้มากขึ้นในตอนเช้า
ราตรีนี้ก็ค่อย ๆ ผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ
…...
“ ดีดี้ ... ”
การสั่นะเืมาพร้อมกับเสียงเรียกเข้าอย่างกะทันหันซึ่งมาจากโทรศัพท์มือถือของเขาเอง หลี่ิลืมตาขึ้นเล็กน้อยและโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อโดยอัตโนมัติ
"ฉันอยู่ที่ประตูชุมชนแล้ว นายลงมาได้แล้ว" ฮั่วก๋ายเรียกเขาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์
หลี่ิส่งเสียงเบา ๆ ออกมาและไม่ตอบอะไรกลับไป โทรศัพท์วางสายลงโดยอัตโนมัติ เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าตอนนี้เป็เวลาเช้าตรู่ ค่ำคืนอันยาวนานก็ผ่านไปรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว ถึงยังงั้นร่างกายของสิ่งมีชีวิตทุกสิ่งก็ยังต้องใช้พลังงานไปเพื่อรักษาระดับชีวิตในร่างกายของตัวเองอยู่ดี
หลี่ิมยืนขึ้นมองกระจก ก่อนที่จะหันไปเปิดประตูและออกจากห้องอันหรูหรานี้ไป
มีรถจอดที่ประตูชุมชน เซียวเหอคนขับที่อยู่นอกรถ เท้าแขนไว้กับหลังคารถ เิเหลียนยี่เข้าไปนั่งในเบาะหลังแล้ว ฮั่วก๋าย และ เิเหลียนยี่ กำลังสนทนากัน ทันทีที่พวกเขาเห็น หลี่ิมาถึง เิเหลียนยี่เป็ผู้นำกล่าวทักทายและโบกมือให้ก่อน
ฮั่วก๋ายรีบพูดว่า "เร็ว ๆ เข้า เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอา"
เมื่อหลี่ิเข้ามาใกล้รถ พวกเขาทั้งสามคนก็นั่งประจำที่กันหมดแล้ว คนขับรถเองก็กลับไปที่ที่นั่งคนขับและสตาร์ทรถเพื่อขับออกไปจากที่นี่ทันที
เิเหลียนยี่ หยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมา เลื่อนบนหน้าจอสองสามครั้งเพื่อปลดล็อก แล้วพูดว่า "วันนี้ฉันไปตรวจสอบข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตมาแล้ว อุกกาบาตตกลงไปในเขตที่ไม่มีใครอยู่ในทางตะวันตกของเมือง Z"
“ไม่มีคนอยู่เลยหรอ?” ฮั่วก๋าย แสดงความเคลือบแคลงใจออกมาทันทีและพูดต่อว่า "เราจะไปไหนกันแน่เนี่ย"
จู่ๆ เิเหลียนยี่ ก็ส่งเสียงไม่พอใจออกมาเช่นกัน ดวงตาที่โกรธเคืองของเธอค่อย ๆ หันไปที่ร่างของฮั่วก๋าย แต่ก่อนที่เขาจะพูดอะไร ฮั่วก๋ายก็พยักหน้าซ้ำ ๆ และพูดว่า "ฉันได้ยินมาว่ามีคนพอที่ช่วยให้เราเข้าไปในเขตนั้นได้ แต่ก็นะเขตนั้นมันไม่มีใครอยู่เลย ไม่รู้ว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอยู่แถวนั้นบ้างไหม”
เิเหลียนยี่ตีขาของฮั่วก๋ายสองสามครั้งด้วยความโกรธและพูดว่า "ช่างมันเถอะ! เราไม่ได้ไปสำรวจเขตแดนที่มนุษย์ไม่เคยไปเหยียบสักหน่อย พวกเรากำลังตามหาอุกกาบาตนั้นอยู่ ฉันก็ส่งข้อความไปให้นายอ่านแล้วไม่ใช่รึไงเมื่อวานนี้ นายไม่สนใจมันเลยรึยังไง!”
จู่ ๆ ฮั่วก๋ายก็ดูเคร่งเครียดและพูดว่า: "ฉันเตรียมการทุกอย่างตามที่เธอขอให้เตรียมแล้ว ฉันตรวจสอบบนอินเทอร์เน็ต รถธรรมดา ๆ เข้าไปในนั้นไม่ได้ ตรงนั้นมันไม่มีถนน ต้องเป็รถ ออฟโรดแบบเต็มสูบเท่านั้นแหละ แล้วเราก็ต้องขับอย่างระมัดระวังด้วยเพื่อรักษาสภาพรถเอาไว้ให้อยู่ในสภาพดี ไม่งั้นแล้ว ต้องซ่อมกันยกใหญ่เลยล่ะ หากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นรถต้องติดตั้งรถแทรกเตอร์เอาไว้ด้วยเพื่อหลีกเลี่ยงการรับมือกับสภาพแวดล้อมที่เลวร้าย ฉันได้ติดต่อกับบริษัทสาขาของเมือง Z แล้ว ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วจริง ๆ เหลือแค่เราต้องเข้าไป"
"ต้องให้ได้แบบนั้นสิ... " เิเหลียนยี่ ตะคอกและแสดงความพึงพอใจ
หลี่ิที่อยู่อีกด้านหนึ่งนิ่งเงียบ ดวงตาของเขาปิดเล็กน้อย เขาสามารถได้ยินคำพูดของเิเหลียนยี่ได้อย่างชัดเจน ในขณะเดียวกันหลี่ิก็ดูเนื้อหาในโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่ายไปแล้วด้วย
อุกกาบาตที่ปรากฏในเมือง Z ได้รับการยืนยันทางอินเทอร์เน็ตมาแล้วหลายครั้ง มีผู้ที่ชื่นชอบดาราศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญบางคนให้ความสนใจ เนื่องจากมันเป็อุกกาบาต มันจึงทำให้เกิดความกังวลบางอย่างในใจของมนุษย์ หลังจากการวิเคราะห์ของผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้และการตัดสินจากหลักฐานต่าง ๆ แล้ว พวกเขาจึงเลือกที่จะกั้นเขตที่อุกกาบาตตกลงมาเอาไว้
แต่มันก็เป็ตามที่เิเหลียนยี่กล่าว มันเป็เขตหวงห้ามไปอย่างสิ้นเชิง
ในความเป็จริงสิ่งที่เรียกว่า "พื้นที่แห้งแล้ง" ในทะเลทรายทำให้ผู้คนอาศัยอยู่ในพื้นที่ดังกล่าวได้ยาก
เมื่อพูดถึงพื้นที่รกร้างแล้ว เขตแดนของมนุษย์ก็ยังเป็ของมนุษย์ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีประชากรอยู่เลย แต่ก็ถูกจำกัดเอาไว้ไม่กี่คนเท่านั้น โดยเฉลี่ยแล้วมีคนอยู่ในนั้นน้อยกว่าหนึ่งคนต่อหนึ่งตารางกิโลเมตรและมากกว่านั้น ไม่มีผู้คนในหลายสิบกิโลเมตรหรือหลายร้อยกิโลเมตรเลยก็ได้ ถ้าเขตตรงนั้นกว้างขวางมากพอ
และแน่นอนว่าเขตหวงห้ามนี้มีขนาดใหญ่มาก อยู่ทางตะวันตกของเมือง Z มีพื้นที่ประมาณ 50,000 ตารางกิโลเมตรเห็นจะได้ แต่เขตที่อยู่อาศัยที่พื้นที่ที่ใหญ่ที่สุดคือ 300,000 ตารางกิโลเมตร ดังนั้นจึงความกว้างนี้ก็ไม่ได้ทำให้ผู้คนเดือดร้อนหรือมีปัญหาอะไรมาก เมือง Z จึงยังค่อนข้างเล็กกว่าเมืองอื่น ๆ
หลี่ิกรองเนื้อหาในโทรศัพท์มือถือของเิเหลียนยี่ ผ่านสมองของเขาอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่แล้วเป็ธรมดา ๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเขามากนัก บางคนกล่าวว่าผู้ที่ชื่นชอบดาราศาสตร์บางคนได้จัดกลุ่มเพื่อค้นหาอุกกาบาตในภูมิภาคนี้แล้ว แต่กลับไม่มีใครพบเลย ไม่มีกล้องอยู่แถวนั้นแน่นอน มีแต่ทิศทางที่ผู้คนเห็นจากตัวเมืองเท่านั้น ไม่สามารถกะระยะได้ชัดเจน พวกเขาจึงทำได้เพียงแต่คลำหาเอาในพื้นที่กว่า 50,000 ตารางกิโลเมตรนี้ และแน่นอนว่าคนไม่กี่สิบกี่ร้อยคนไม่มีทางหาได้ทั่วในระยะเวลาอันสั้นอย่างแน่นอน
นอกจากนี้แล้ว อากาศใน่นี้ก็จะเขาสู่ฤดูหนาวแล้วไม่เหมาะที่จะเข้าไปในดินแดนรกร้างและไร้ผู้คนแบบนั้น เพราะฉะนั้นแล้วพวกขึงจึงต้องเพิ่มความระมัดระวังอย่างยิ่ง
ถึงยังงั้นการค้นหาอุกกาบาตนี้ก็เป็อะไรที่คุ้มค่ามากอยู่ดี ตามการทำนายทางดาราศาสตร์ก่อนหน้านี้แล้ว อุกกาบาตนี้มีขนาดเล็กลงเมื่อเข้าสู่ชั้นบรรยากาศของโลก แต่ไม่ได้หายไปตามแรงเสียดทานของชั้นบรรยากาศ นี่แสดงให้เห็นว่าอุกกาบาตนี้เป็อุกกาบาตที่มีความหนาแน่นสูง และมีคุณภาพสูง นั้นเท่ากับว่ามันมีมูลค่ามหาศาลตามไปด้วย
ในแง่ของการคาดเดานี้ หลี่ิมีเหตุผลที่เชื่อได้ว่า ฮั่วก๋ายมีความคิดที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับอุกกาบาตนี้ เขากลัวว่านี่จะเป็แรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการเดินทางครั้งนี้ของเขาอย่างแน่นอนไม่ได้มีเวลาให้กับเิเหลียนยี่แต่อย่างใด
ไม่อย่างนั้นผู้ชายที่ยุ่งกับธุรกิจทุกวันแบบเขา จะใช้เวลาและความพยายามมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? หากจะฝืนพูดว่าเป็เพราะเิเหลียนยี่ก็ไม่ฟังดูไม่น่าเชื่ออย่างแน่นอน
หลังจากกรองข้อมูลทั้งหมดแล้ว รถของพวกเขาทั้งสามคนก็มาถึงสนามบิน ส่วนที่เหลือหลังจากนี้คนขับเซียวเหอก็ไม่ได้มาด้วยแล้ว
กระเป๋าเดินทางของเิเหลียนยี่ ถูกหลี่ิแบกเอาไว้ให้แขนขวาของ ฮั่วก๋ายที่ได้รับาเ็เองก็ไม่สะดวกด้วย พอเข้าไปในสนามบินแล้วก็ไปที่ช่องล็อบบี้ซึ่งฮั่วก๋ายก็ควักตั๋วที่ซื้อไว้ล่วงหน้าไปให้กับพนักงาน ยังมีเวลาก่อนขึ้นเครื่องจะขึ้นอยู่ พวกเขาจึงไปรอที่ข้าง ๆ เกทก่อนที่เครื่องบินจะมาถึง
นี่เป็ครั้งแรกสำหรับหลี่ิในการนั่งเครื่องบิน อย่างไรก็ตามกระบวนการและความรู้ความเข้าใจนั้นชัดเจนเขากลับคุ้นเคยกับเื่แบบนี้ไปแล้ว เหมือนกับที่หลี่ิเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนในความทรงจำที่แยกออกมาของเขา ความรู้ความเข้าใจเหล่านี้ปรากฏในสมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่จำเป็ที่จะต้องเรียนรู้หรือตรวจสอบอะไรใหม่
บางทีนี่อาจเป็ความสามารถของอารยธรรมขั้นสูง หลังจากรอไปไม่นานนัก เสียงประกาศให้ขึ้นเครื่องก็ดังขึ้นแล้ว: โปรดทราบ ผู้โดยสาร:เที่ยวบิน cu76xx เครื่องบินของท่านได้เทียบกับเกทของท่านแล้ว โปรดนำสิ่งของของท่านติดตัวไปด้วยและรับบัตรขึ้นเครื่องจากเกทที่ 4 และรอขึ้นเครื่องบินที่ประตูที่ 17 ได้เลยค่ะ ขอให้ทุกท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ ขอขอบคุณค่ะ!
หลี่ิฮั่วก๋ายและคนอื่น ๆ ลุกขึ้น และออกจากที่นั่งรับรองเพื่อเตรียมพร้อมที่จะขึ้นเครื่อง หลังจากขั้นตอนต่าง ๆ แล้ว ทั้งสามคนได้เข้าไปในเครื่องบิน โดยจะใช้เวลาบินสองชั่วโมงจากเมือง T ไปยังเมือง Z เวลานั้นเป็บ่วงติดพันแม้จะสำหรับหลี่ิ เพราะสำหรับมนุษย์เวลาคือ่ชีวิต แม้จะอยู่ในร่างกายที่แข็งแรงเพียงใด แต่ก็ยังต้องเผชิญกับความถดทอยทางร่างกายอยู่ดี แม้จะต้องผ่านไปร้อยปีก็ตาม
ถึงยังงั้นหลี่ิก็แตกต่างออกไป ตราบใดที่การใช้พลังงานของร่างกายลดลงมากเท่าไหร่ ก็สามารถยืดอายุของตัวเองได้
สองชั่วโมงต่อมาเครื่องบินก็ลงจอดอย่างช้าๆ ทันทีที่ ฮั่วก๋ายและคนอื่น ๆ ปรากฏตัว มีชายและหญิงสองคน ถือกระเป๋าของพวกเขามาให้และเตรียมยานพาหนะไว้ข้างนอก
"คุณฮั่ว พวกเราจัดโรงแรมให้แล้วครับ ขอให้พักผ่อนอย่างสบายนะครับ" ชายในวัยสามสิบในชุดสีดำกล่าวทันทีที่เขาก้าวไปข้างหน้า
"ดี ดีเยี่ยม... " ฮั่วก๋ายกังกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเขาเห็นดวงตาของเิเหลียนยี่ เขาโบกมือซ้ายและพูดว่า "ไม่จำเป็ต้องไปที่โรงแรมหรอก เตรียมของใส่รถเลย พวกเราจะเริ่มกันแล้ว"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ชายในชุดดำก็ลังเลและแสดงท่าทางงงงวย
ฮั่วก๋ายรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยและพูดว่า "ไม่เข้าใจรึไง"
ชายในชุดดำโบกมือไปมาข้างหน้า"ไม่ครับ ไม่ แต่ถ้าคุณฮั่ว้าที่จะเดินทางวันนี้เลย และยืนยันที่จะไปในเขตหวงห้ามละก็ ทางบริษัทจะต้องส่งยานพาหนะเพิ่มเติมเพื่อติดตาม และความปลอดภัยของคุณนะครับ"
"มั่นใจได้ครับ คนขับรถของเราเจี๋ยเป๋ยเป็แพทย์และอุปกรณ์บางอย่างที่เพิ่มเข้าไปจะไม่ทำให้พวกคุณเดือดร้อนแน่นอนครับ อย่างไรก็ตามอาการาเ็ที่แขนของคุณฮั่วเองก็ต้องได้รับการดูแลนะครับ" ชายชุดดำพูดต่อ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ฮั่วก๋ายก็ขมวดคิ้วและพูดว่า "นั่นหมายความว่าอย่างไร”
"ค...ครับ." ชายในชุดดำหันกลับมา
ฮั่วก๋ายมองไปที่เิเหลียนยี่ อย่างทำอะไรไม่ถูก ในตอนนี้เิเหลียนยี่ มองไปที่ผ้าพันแผลที่แขนของฮั่วก๋าย จากนั้นก็พูดว่า "เป็การดีที่จะหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุใด ๆ ที่จะเกิดขึ้น จะได้แจ้งคนในครอบครัวของไอหมอนี้ด้วย พวกเราจะได้ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกหลังจากนี้"
ฮั่วก๋ายทำได้เพียงโบกมือและพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า "โอเค ๆ ตกลงก็ได้"
628
