[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

สำหรับเรื่องที่ตัวเองกำลังจะโดนรถทัวร์กฐินสามัคคีจากชาวเน็ตลงจอดจนเละเป็นโจ๊กนั้น... คุณหนูใหญ่เฉียวกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยสักนิด!

เธอยังคงร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายไปพลาง ชี้หน้าด่ากราดลมฟ้าอากาศไปพลาง

แถมยังคั่นจังหวะดราม่าด้วยประโยคเด็ดประจำตัวอย่าง "ฉันไม่ถ่ายแล้ว! ฉันจะกลับบ้าน!" เป็นระยะๆ ให้คนฟังปวดประสาทเล่น

"ฮึบ!"

สิ้นเสียงคำสั่งสั้นๆ แต่เฉียบขาดของไป๋ลู่ เฉียวเซียนอี๋ก็สะดุ้งเฮือก กลั้นเสียงสะอื้นกลับลงคอไปทันทีเหมือนกดสวิตช์ปิด

ไป๋ลู่กอดอกมองด้วยสายตาราบเรียบ แฝงแววเย็นชา 

"ร้องไห้ก็ร้องจนพอใจแล้ว ด่าก็ด่าจนปากเปียกปากแฉะแล้ว ระบายอารมณ์จนจบแล้ว... เธอยังรู้สึกว่าตัวเองได้รับความไม่เป็นธรรมอยู่อีกไหม?"

เฉียวเซียนอี๋ยืนอึ้ง น้ำตาเม็ดโตยังเกาะพราวอยู่บนขนตายาวงอน แก้มแดงปลั่งเพราะร้องไห้หนัก

ท่าทางยืนนิ่งเป็นเด็กดีแบบนั้น... ดูไปดูมาก็น่าสงสารจนใจเจ็บ

ต่างจาก 'นางมารร้าย' ที่กรีดร้องจนผมเผ้ายุ่งเหยิงบนเรือสปีดโบ๊ทเมื่อกี้ ราวกับเป็นคนละคน

เฉียวเซียนอี๋เหลือบตามอง 'คุณแม่' จู่ซินเอินอย่างหวาดๆ แล้วถามเสียงอ้อมแอ้มในลำคอ "ไป๋ลู่... เธอหมายความว่ายังไงอะ? ก็เห็นๆ อยู่ว่าฉันพยายามขนาดนั้น—"

"นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าเธอพยายามหรือไม่พยายาม แต่มันเป็นปัญหาที่ว่า... เธอถือดียังไงเอามาตรฐานของตัวเองไปบีบบังคับคนอื่น? เข้าใจที่ฉันพูดไหม?"

ไป๋ลู่เริ่มหมดความอดทน มองเฉียวเซียนอี๋ราวกับกำลังมอง 'ทารกยักษ์' ที่ตัวโตแต่สมองเท่าเมล็ดถั่ว

พูดกันตามตรง... ไป๋ลู่ไม่ชอบคนประเภทเฉียวเซียนอี๋มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ถ้าพูดให้ดูดีหน่อย ก็คือ 'เจ้าหญิงตัวน้อย' หรือ 'นายน้อย' ที่ถูกที่บ้านสปอยล์จนเคยตัว

แต่ถ้าพูดกันแบบไม่เกรงใจ... นี่มันก็แค่พวก 'เด็กโข่งไม่รู้จักโต' ที่ดีแต่สร้างปัญหาให้ชาวบ้านเดือดร้อนไม่ใช่หรือไง?

ตระกูลเฉียวจะโอ๋ลูกสาวประดุจไข่ในหิน มันก็เรื่องของตระกูลเฉียว

แต่ตระกูลเฉียวเลี้ยงลูกออกมาเป็นเด็กไม่รู้จักโต แล้วจะปล่อยออกมาให้คนอื่นร่วมรับกรรมด้วยเนี่ยนะ? มันตรรกะวิบัติชัดๆ !

โตป่านนี้แล้ว จะมาใช้ข้ออ้างว่า 'เนื้อแท้หนูไม่ได้เลวร้าย แค่ถูกที่บ้านตามใจเหมือนเด็กๆ' มาปัดความรับผิดชอบให้ผ่านๆ ไปไม่ได้หรอกนะ

ถามหน่อยเถอะ... บนโลกนี้ใครบ้างไม่ใช่ลูกรักหัวแก้วหัวแหวนของพ่อแม่?

เฉียวเซียนอี๋เบิกตากว้าง มองเธออย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา 

"ไป๋ลู่? ฉันทำอะไรผิด? ทำไมเธอต้องดุฉันขนาดนี้ด้วย?"

เหมือนกับที่เสิ่นซินลั่วไม่เข้าใจว่าเฉียวเซียนอี๋ระเบิดอารมณ์ทำไม... เฉียวเซียนอี๋เองก็สมองทึบเกินกว่าจะเข้าใจว่าทำไมไป๋ลู่ต้องโกรธ

ไป๋ลู่ไม่คิดจะโอ๋เฉียวเซียนอี๋แม้แต่นิดเดียว 

"ไม่ต้องมาบีบน้ำตาทำหน้าสงสาร! เวลาดุฉันเป็นยังไง เธอก็รู้อยู่แก่ใจ... ฉันถามเธอว่าสงบสติอารมณ์ได้หรือยัง? ถ้าสงบลงแล้ว ก็ขุดสมองสภาพใหม่เอี่ยมอ่องของเธอออกมาคิดดูบ้าง!"

เฉียวเซียนอี๋หลงคิดว่าไป๋ลู่จะต้องเข้าข้างตัวเองแน่นอน ต้องช่วยกันประณามพฤติกรรมไร้จิตวิญญาณความเป็นทีมของหลิวนาน่า แล้วจากนั้นก็คงจะลูบหัวเธอ เอ่ยชมว่า 'โอ๋ๆ หนูทำดีแล้ว หนูรู้ความแล้ว หนูเติบโตขึ้นแล้วนะคะ'

แต่เฉียวเซียนอี๋คาดไม่ถึงเลยว่า ประโยคแรกที่หลุดจากปากไป๋ลู่คือ...

"เฉียวเซียนอี๋ ฉันพูดตรงๆ เลยนะ... ครั้งนี้เธอผิด"

วินาทีนั้น เฉียวเซียนอี๋รู้สึกเหมือนถูกหักหลังจนหน้าชา!

ความรู้สึกนั้น... มันเหมือนกับพ่อแม่พร่ำสอนให้เราเก็บของตกได้แล้วต้องส่งคืนเจ้าของ แต่พอพ่อแม่เก็บเงินได้ กลับยัดใส่กระเป๋าตัวเองหน้าตาเฉยต่อหน้าต่อตาเรายังไงยังงั้น!

เฉียวเซียนอี๋ตะโกนถามเสียงหลงด้วยความน้อยใจ 

"ไป๋ลู่! ก็เธอเป็นคนบอกฉันเองว่าต้องมีทีมเวิร์ก! ห้ามเห็นแก่ตัวคิดถึงแต่ตัวเอง ต้องคิดเผื่อคนอื่นในทีม! ฉันก็ทำตามที่เธอสอนทุกอย่าง แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าฉันผิด!"

น้ำเสียงของไป๋ลู่ยังคงราบเรียบ เย็นชาจนน่าขนลุก 

"เพราะไม่ว่าเรื่องอะไร... เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปบีบบังคับคนอื่น ยิ่งไม่มีสิทธิ์เอามาตรฐานความพอใจของตัวเองไปตัดสินคนอื่น พูดง่ายๆ ก็คือ... เธอต้องหัดรู้จักเคารพคนอื่นเขาบ้าง!"

เรื่องนี้มันเกินขอบเขตความรู้ในสมองน้อยๆ ของคุณหนูเฉียวไปแล้ว เธอโกรธไม่ลงแล้วด้วยซ้ำ ได้แต่ถามตาปริบๆ 

"ฉ...ฉันไม่เคารพหลิวนาน่าตรงไหน?"

ทุกคนที่ยืนล้อมวงอยู่ พยักหน้าพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย หงึกๆ

หลินเย่ที่หลบอยู่หลังจู่ซินเอิน ค่อยๆ โผล่หน้ามาพูดเสียงอ่อย 

"พี่เฉียว... พี่นาน่าเป็นรุ่นพี่นะ พี่ดุเขาเหมือนดุหมาที่บ้านตัวเองเลย ไม่ให้เกียรติกันสุดๆ อะ"

เฉียวเซียนอี๋กระทืบเท้าเร่าๆ "ก็เขามัวแต่ห่วงเล่นนี่นา! พวกนายไม่รู้หรอก หลิวนาน่ายังมีอารมณ์หันไปทักทายแฟนคลับผ่านกล้องด้วยซ้ำ เขาไม่ได้ตั้งใจทำภารกิจเลยสักนิด!"

ไป๋ลู่ย้อนถามเสียงห้วน "แล้วยังไง? เธอก็เลยมีสิทธิ์ไปชี้หน้าด่ากราดใส่เขาฉอดๆ งั้นเหรอ?"

เฉียวเซียนอี๋อึกอัก "แต่... แต่ตอนอีพีแรกที่ฉันอาละวาดจะกลับบ้าน เธอยัง—"

ไป๋ลู่สวนทันควัน "ฉันด่าเธอไหม?"

"ม... ไม่ได้ด่า" เฉียวเซียนอี๋เถียงข้างๆ คูๆ "ถึงเธอจะไม่ได้ด่า แต่เธอเห็นฉันเป็นตัวถ่วง เธอทำเหมือนฉันเป็นธาตุอากาศ! เธอไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ท่าทีของเธอมันบอกว่าให้ตัวถ่วงอย่างฉันรีบไสหัวไปซะ!"

"ใช่" ไป๋ลู่ยิ้มหวานหยด "แล้วทำไมเธอไม่ทำแบบนั้นกับหลิวนาน่าบ้างล่ะ?"

"หา?" คุณหนูใหญ่เฉียวสตั๊นไปแล้ว สมองประมวลผลไม่ทัน

"เสี่ยวลู่!"

"ไป๋ลู่!"

"พี่สาวเสี่ยวลู่!"

นอกจากหลี่ฮ่วนที่เดินเลี่ยงออกไปตอนไหนก็ไม่รู้ จู่ซินเอิน ตี๋เจียเอ๋อร์ และหลินเย่ ต่างก็ส่งเสียงปรามไป๋ลู่ด้วยน้ำเสียงเข้มงวดพร้อมกัน

ไป๋ลู่ทำเป็นหูทวนลม ยักไหล่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ

"พฤติกรรมของเธอทำให้ฉันไม่พอใจ แต่ทุกคนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ฉันเลยให้เกียรติเธอ ฉันจะไม่ตำหนิอะไรเธอ ในเมื่อเราเข้ากันไม่ได้ ก็ต่างคนต่างอยู่ คิดซะว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่ต้องร่วมงานกันแค่ครั้งเดียวก็พอ... ฉันสอนเฉียวเซียนอี๋แบบนี้ มีปัญหาตรงไหนเหรอคะ?"

จู่ซินเอินรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เมื่อก่อนเขาคิดเสมอว่าเสี่ยวลู่เป็นเด็กดีมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ ที่ไหนได้... เสี่ยวลู่เองก็เป็น 'เด็กมีปัญหา' เหมือนกัน!

ในแง่หนึ่ง เด็กมีปัญหาที่ฉลาดเป็นกรดอย่างเสี่ยวลู่ อาจจะอาการหนักกว่าเด็กมีปัญหาที่ซื่อบื้ออย่างเฉียวเฉียวเสียอีก!

ตี๋เจียเอ๋อร์แอบแยกเขี้ยวใส่ไป๋ลู่ในมุมอับกล้อง ขยับปากแบบไม่มีเสียง "ยัยตัวแสบ! เธออยากโดนทัวร์ลงจนตายหรือไงฮะ!"

หลินเย่กุมขมับไปเรียบร้อยแล้ว

ไม่กล้าคิดเลยจริงๆ... ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าพี่สาวเสี่ยวลู่จะต้องเจอกับพายุคำด่าทอที่รุนแรงขนาดไหน

โดยเฉพาะแฟนคลับของหลิวนาน่า ที่ขึ้นชื่อเรื่องพลังการต่อสู้ระดับเทพสงคราม!

แต่ผิดคาด... ครั้งนี้เฉียวเซียนอี๋กลับเข้าใจได้ไวมาก

"ไป๋ลู่... ฉันพอจะเข้าใจความหมายของเธอแล้ว แต่ทำไมเธอต้องคอยดุฉันตลอดเลยล่ะ?"

ไป๋ลู่ยิ้มมุมปาก "ก็เพราะเธอยอมให้ฉันดุไง... แล้วสิ่งที่ฉันพูด เธอก็ยอมฟังด้วยไม่ใช่เหรอ?"

ในหัวของเฉียวเซียนอี๋แวบประโยคหนึ่งขึ้นมา

คนหนึ่งเต็มใจตี... อีกคนก็เต็มใจเจ็บ

ยัยนี่มันกวนประสาทชะมัด!

ไป๋ลู่ยิ้มตาหยีจนเป็นสระอิ ยื่นมือออกไปลูบหัวเฉียวเซียนอี๋ที่เธออยากทำมานานแล้ว

"เธอเต็มใจพยายามเพื่อพวกเรา ฉันดีใจมากนะ... ฉันคิดว่าไม่ใช่แค่ฉัน พี่เอิน พี่ฮ่วน พี่เจียเอ๋อร์ แล้วก็เสี่ยวเย่ ต่างก็ดีใจและซาบซึ้งกันทั้งนั้น คุณหนูใหญ่เฉียวรู้จักเป็นห่วงคนอื่นเป็นแล้วแฮะ... แต่เธอจะไปเรียกร้องให้ทุกคนเป็นเหมือนเธอไม่ได้นะ เข้าใจไหม?"

เฉียวเซียนอี๋ส่งเสียงฮึดฮัด ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

"ไป๋ลู่ เธอพูดตรงๆ ไม่ได้หรือไง? พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว!"

ปล่อยให้ฉันเสียใจร้องไห้ขี้มูกโป่งตั้งนาน!

ไป๋ลู่ตบๆ หัวเฉียวเซียนอี๋เบาๆ 

"เสี่ยวเย่บอกว่าหลิวนาน่าเป็นรุ่นพี่ เธอไม่ควรด่าเขา แต่ฉันว่าไม่ถูก... ต่อให้หลิวนาน่าอายุน้อยกว่าเธอ เธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปด่าเขา ใครบ้างไม่ใช่ลูกรักหัวแก้วหัวแหวนของพ่อแม่? ใครบ้างไม่ใช่คนโปรดของแฟนคลับ?"

ในใจของเฉียวเซียนอี๋เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ หัวใจดวงน้อยเริ่มแกว่งไกว

ไป๋ลู่ยิ้มตาหยีพลางพูดเสริม ตอกย้ำความผิดให้ชัดเจน 

"ตอนอีพีแรกที่เธออาละวาดจะกลับบ้าน ฉันยังไม่ด่าเธอเลยสักคำ ฉันแค่เมินเธอ เธอก็รู้สึกแย่จะตายอยู่แล้วใช่ไหมล่ะ? ลองคิดดูสิ... ถ้าตอนนั้นฉันทำเหมือนที่เธอทำกับหลิวนาน่าวันนี้ ไม่ไว้หน้าเธอสักนิด ยืนด่ากราดเธอปาวๆ ต่อหน้าทุกคน... เธอจะรู้สึกยังไง?"

เฉียวเซียนอี๋หน้าซีดเผือด แอบชำเลืองมองหลิวนาน่าที่ยืนกอดอกอยู่ไกลออกไป

สีหน้าของคุณหนูใหญ่แสดงความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน...

แต่... จะให้เธอไปขอโทษหลิวนาน่าเนี่ยนะ?

ไม่เอา! น่าขายหน้าจะตาย!

เกิดมาเธอยังไม่เคยขอโทษใครเลยนะ... ไม่เคยเลยสักครั้งในชีวิต!

แถมยังต้องขอโทษต่อหน้ากล้อง... ต่อหน้าคนทั้งประเทศเนี่ยนะ!?

ฆ่าฉันให้ตายซะยังดีกว่า!