ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ตอนที่ 127 มีแต่เรื่องไร้สาระ

ครู่ต่อมาทั้งสองก็ยืนเผชิญหน้ากันในสนามประลอง
“ถังฮวน เจ้านี่รู้วิธีซ่อนตัวดีจริง ๆ เจ้ามาถึงเขาเฟิงหมิงแห่งนี้ แล้วยังรอดมาได้จนถึงบัดนี้เป็นเพราะความโชคดีแท้ๆ”ชายหนุ่มนามว่าถังหยูมองไปที่ถังฮวนเหมือนแมวที่กำลังจ้องตะครุบหนู เขาเอ่ยอย่างหยอกล้อพร้อมกับดวงตาที่เผยให้เห็นรังสีฆ่าฟันอย่างชัดเจน 
"ยังไงก็ตาม เจ้าพบกับข้าวันนี้ โชคของเจ้ากำลังจะหมดแล้ว ข้า ... "ยังไม่ทันจะพูดจบถังหยูก็เหมือนเป็ดที่ถูกบีบคอ ทันใดนั้นเสียงของเขาก็หยุดชะงัก ใบหน้าแสดงท่าทีตกใจ และพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ
"ชิ!"เกือบจะในเวลาเดียวกันเสียงแหลมเล็กก็ดังขึ้นในบริเวณนั้น ลำแสงสีแดงพุ่งมายังพื้นที่นั้นด้วยความเร็วดุจสายฟ้า
มันคือหอกอัคคีสีแดงของถังฮวน!
ภายในจุดตันเถียนของถังฮวน เตาหลอมและวงล้อชีพจรวิญญาณทั้งสองหมุนวนอย่างรวดเร็ว พลังปราณบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่งแผ่ออกมาพร้อมกับพลังของอัคคีพิสุทธิ์แทรกซึมเข้ามาในหอก 
เพียงพริบตาหอกไม่เพียงแต่ปล่อยแสงสีแดงออกมาจำนวนมาก ความร้อนที่ลุกโชนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ก็พวยพุ่งออกมาจากตัวหอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ส่วนปลาย
“ถังฮวน เจ้าอยากจะตายเร็วขึ้นใช่มั้ย! ถ้าอย่างนั้นข้าจะเจ้าได้ให้สมปรารถนา!”
ดวงตาของถังหยูดุร้ายและเย็นชา เขากัดฟันกรอด จากนั้นกระแทกไม้กระบองสีขาวในมือใส่หอกยาวสีแดงเพลิง บนตัวไม้มีแสงไฟสวยงามสีสันสดใส ตรงที่ใดก็ตามที่ไม้กระบองยาววาดผ่านไป จะดูเหมือนว่าท้องฟ้าจะเต็มไปด้วยคลื่นเป็นระลอก เกิดเสียงหวีดหวิวที่เหมือนกระแสน้ำน่าอัศจรรย์ใจ
“ตูม!”ในพริบตาหอกและไม้กระบองก็ปะทะกัน
ท่ามกลางเสียงอึกทึกของการปะทะ พลังลมปราณที่รุนแรงเป็นพิเศษได้กวาดออกไปทุกทิศทุกทาง ราวกับคลื่นยักษ์ที่สร้างพายุขนาดเล็กพัดพาออกไปจนเกิดความว่างเปล่า
"ถังฮวนเจ้าตายแน่!"ถังหยูหัวเราะอย่างน่ากลัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความดูถูก
ในการต่อสู้รอบแรกของถังฮวนเขาไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง แต่ก็ได้เห็นผลลัพธ์แล้ว หลังจากที่ตัวตนของถังฮวนถูกเปิดเผย เขาก็สอบถามนักรบสองสามคนที่ดูสนใจการต่อสู้ในครั้งนั้น
ดูเหมือนพวกเขาจะชื่นชมวิธีการของถังฮวน แต่ถังหยูไม่เชื่อ
คนอื่นอาจไม่เข้าใจถังฮวน แต่เขาที่เป็นศิษย์ตระกูลถังจะไม่เข้าใจได้อย่างไร? แม้ว่าตนจะใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่เคียงข้างถังหลง แต่ก็ไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ในเมืองนู่ลั่ง
ถังฮวนซึ่งเดิมเป็นคนธรรมดาจนถึงเมื่อไม่นานมานี้ แม้ว่าเขาจะได้รับประสบการณ์โดยบังเอิญและกลายเป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าได้ในระยะเวลาสั้น ๆ หากแต่รากฐานของเขาก็ไม่น่าแข็งแกร่งพอที่จะเอาชนะคู่ต่อสู้สองคนได้ เขาอาจทำได้ดีเพียงแค่การรุกเท่านั้น
วิธีการเช่นนั้นไม่อาจใช้ได้ผลเสมอไป และใช้ไม่ได้ผลกับทุกคน
อย่างไรก็ตามถังฮวนก็เป็นนักหลอมที่ผสานกับอัคคีพิสุทธิ์หลังจากเลือกถังฮวนเป็นคู่ต่อสู้ของเขาในรอบที่สอง แม้ตนเองคิดว่าจะไม่มีเกินความคาดหมายเกิดขึ้นในการต่อสู้ครั้งนี้ แต่ก็ยังคงระมัดระวังอยู่ลึก ๆ
ต้องบอกว่าถังฮวนฉลาดจริง ๆ เขาฉวยโอกาสจู่โจมในขณะที่ตนกำลังพูด และพลังอัคคีพิสุทธิ์นั้นก็ทรงพลังมาก ทว่าผู้ฝึกยุทธระดับห้าแม้จะเติบโตอย่างรวดเร็วเพียงใดก็เป็นผู้ฝึกยุทธระดับห้าอยู่ดี!
เพียงแค่แกว่งไม้ในมือ อาวุธของถังฮวนก็เริ่มถูกกดลงอย่างรวดเร็วอีกไม่นานอาวุธของเขาก็จะถูกกระแทกลงกับพื้น
คู่ต่อสู้ที่ไม่มีอาวุธก็เหมือนปลาบนเขียง เพียงเขาตัวคนเดียวก็สามารถโค่นถังฮวนได้แล้ว? เมื่อนึกถึงว่าคนอัปยศนี้ที่ทั้งตระกูลถังเกลียดชังกำลังจะตายด้วยน้ำมือของตน เขาตื่นเต้นมากจนหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ
“หืม?”ครู่ต่อมารอยยิ้มบนใบหน้าของถังหยูก็นิ่งค้าง แทนที่ด้วยความประหลาดใจที่เกินกว่าจะคาดเดาได้ไม้กระบองสีขาวของตนกดลงบนหอกของถังฮวนได้ครู่เดียวก็เด้งสะท้อนกลับมา แฝงด้วยพลังที่โหดเหี้ยมรุนแรงระเบิดออกมาจากหอกในเวลาเดียวกัน
“อ๊าาาาาาาาาาาาา!”
เกิดเหตุพลิกผันกะทันหันเช่นนี้ทำเอาถังหยูร้องออกมาด้วยความตกใจ ไม้กระบองสีขาวของเขาลอยละลิ่วขึ้นไปบนฟ้าทันที ตอนนั้นเองที่ฝ่ามือของเขารู้สึกถึงความเจ็บปวด จากนั้นร่างทั้งร่างก็เซถอยหลังไปหลายก้าว ไม้กระบองหลุดจากมือ
สุดท้ายแม้ว่าเขาจะยังคงยืนหยัดอยู่ได้ แต่ท่าทีของถังหยูก็ดูไม่น่าดูเลย
หลังจากที่อาวุธหลุดมือไป เขาก็ได้เปิดประสบการณ์เฉียดตาย ในฐานะผู้ฝึกยุทธระดับห้าเขาเองจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าสถานการณ์ปัจจุบันของตนอันตรายแค่ไหน?
ตอนนี้เขาทำได้แค่หวังว่าปฏิกิริยาของถังฮวนจะเชื่องช้าลงอย่างไรก็ตามในไม่ช้าความหวังก็พังทลายลงในที่สุด
ภายในสายตาของเขานั้น ประกายรังสีของหอกอัคคีสีแดงที่เบ่งบานเหมือนดอกไม้ไฟขยายตัวออกไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นมันดูเหมือนจะหลอมรวมกลายเป็นลูกบอลเพลิง ความร้อนที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาคล้ายต้องการแผดเผาร่างของเขาให้กลายเป็นจุณ
อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้ตกใจที่สุดไม่ใช่ความร้อนที่รู้สึกได้ แต่เป็นพลังของหอกอันน่ากลัวที่ถังฮวนแสดงออกมา ในขณะนั้นถังหยูรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง เส้นขนบนร่างทั้งหมดสามหมื่นหกพันเส้นตั้งชันขึ้นมาพร้อมกันในทันที
นี่…วิชาหอกนี่มันอะไรกัน?
หน้าของถังหยูซีดเผือด เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นไอของความตายอย่างชัดเจน ถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะตะเบ็งเสียงสุดกำลัง 
“ถังฮวนเจ้าจะฆ่าข้าหรือไงกัน?”
"หยุดมือเดี๋ยวนี้นะ!"ในขณะเดียวกันก็มีเสียงตะโกนดังออกมาจากด้านนอกสนามประลอง
อย่างไรก็ตามในขณะที่เสียงของทั้งสองคนพูดยังไม่ทันจบ ถังหยูที่ถูกเปลวไฟโหมกระหน่ำเข้ามา เขาพยายามจะป้องกันแต่ก็สายเกินไป เมื่อเปลวไฟสลายไป หอกอัคคีสีแดงของถังฮวนก็แทงทะลุหน้าอกถังหยูไปแล้ว
ท่ามกลางฝูงชน เหล่าผู้ฝึกยุทธหลายคนที่เห็นฉากนี้ถึงกับหนาวเหน็บ
"เขาแทงแค่สองครั้ง แล้วก็ชนะงั้นหรือ?"
"ท่าสุดท้ายน่าจะเป็นเทคนิควิชาหอกใช่ไหม นี่เป็นการสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวจริงๆ! แต่การจงใจฆ่าคนในสนามประลองก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?"
“เหลือเชื่อ! ทรงพลังนัก! เขาเพิ่งเป็นผู้ฝึกยุทธเมื่อไม่กี่เดือนก่อนจริงๆ หรือ? "
"..."
ทุกคนร้องขึ้นอย่างตื่นตระหนก
ตัวตนของถังฮวนในฐานะผู้ชนะเลิศของ "การแข่งขันนักหลอม" และความสามารถอันลือลั่นของเขาดึงดูดความสนใจจากผู้ฝึกยุทธจำนวนมากเมื่อเขาได้รับการเลือก
เดิมทีทุกคนคิดว่าแม้ว่าผลของการต่อสู้ครั้งนี้จะถูกตัดสินแล้ว แต่ก็คงไม่อาจทำได้ในช่วงเวลาสั้นๆ
ความแข็งแกร่งที่ถังฮวนแสดงออกมานั้นทรงพลังอย่างแน่นอน ทว่าดูไปแล้วคู่ต่อสู้ของเขาก็ไม่อ่อนแอสักเท่าไหร่ ดูแล้วอาจจะเก่งกว่าถึงฮวนด้วยซ้ำ
ไม่คาดคิดว่า ในพริบตาการต่อสู้บนสนามประลองก็จบลง และถังฮวนก็ฆ่าคู่ต่อสู้ของเขาด้วยความรวดเร็ว จนไม่สามารถตอบโต้ได้เลย
ดูเหมือนว่าถังฮวนไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะด้านการหลอมเท่านั้น แต่ยังเป็นอัจฉริยะในการต่อสู้ด้วย ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่ายอดฝีมือขั้นสูงสุดของระดับห้าเลยจริงๆ
“เจ้า…เจ้ากล้าฆ่าข้าจริงๆ ?” 
ในลานประลองถังหยูจ้องตรงไปที่ถังฮวน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสิ้นหวัง ไม่อยากเชื่อเลย
"เจ้าโง่ พูดมากชิบเป๋ง!"
ดวงตาของถังฮวนฉายแววเย้ยหยันพร้อมกับดึงหอกออก ถังหยูหงายหลังไปบนสนามประลอง เขาไม่ได้ส่งเสียงร้อง หากแต่ดวงตาเบิกกว้างและตายไปพร้อมความสงสัยนั่นเอง


-โปรดติดตามบทต่อไป-

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน