The Brilliant Island

     เปลวแดดยามบ่ายแผดเผารางเหล็กที่ทอดยาวออกจากสถานีหัวลำโพง ร้อนระอุเสียจนภาพเบื้องหน้าเหมือนสั่นไหว หญิงสาวในชุดผ้าซิ่นลายดอกสีครามเดินฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าสู่ตู้โดยสารชั้นหนึ่ง ข้างกายคือเด็กชายวัยสิบสาม ผู้มีใบหน้าคมหล่อเกินวัย และดวงตาสีฟ้าเขียวล้ำลึกที่ไม่เหมือนใคร

     “ลูกไม่ร้อนหรือ?” จันทร์หอมเอ่ยเบา ๆ

     “ไม่ครับ แม่” เด็กชายตอบเสียงเรียบ พลางขยับห่อผ้าที่สะพายไว้บนบ่าอย่างระมัดระวัง

     ขณะรถไฟเริ่มส่งเสียงหวูดเบา ๆ เตรียมออกตัว กลุ่มชายในชุดดำกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงทางเข้า พวกเขาเดินเป็๲แถว มีบางคนแยกตัวแทรกซึมเข้ามาในฝูงชนอย่างแ๲๤เ๲ี๾๲ อาวุธที่สะพายไว้คล้ายกับปืน… แต่ไม่เหมือนปืนธรรมดา มันดูสั้น ไม่มีรังเพลิง และไม่มีควัน

     เสียงปืนแหลมลั่นเปรี๊ยะ! ประตูกระจกด้านหนึ่งแตกกระจาย

     ฝูงชนกรีดร้อง วิ่งหนีตายอย่างอุตลุด ในความโกลาหล จันทร์หอมผลักธีร์เข้าข้างในตู้รถไฟ ก้มตัวลงหลบหลังเก้าอี้ไม้ ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักกระแทกพื้นใกล้เข้ามา

     “พวกมันรู้ว่าเราอยู่ในตู้ไหน… ต้องมีคนส่งข่าวให้พวกมันแน่” ธีร์คิด ขณะสายตาจับจ้องช่องกระจกแตกเหนือศีรษะ

     ชายชุดดำสามคนพุ่งเข้ามาในตู้ หยุดอยู่ตรงกลาง โบกอาวุธไปมา

     “อย่าขยับ!” เสียงเข้มพูดเป็๲ภาษาไทยแปร่ง ๆ “เรามาตามหาตัวเด็ก!”

     จันทร์หอมลุกขึ้นช้า ๆ ยกมือให้เห็นว่าไม่มีอาวุธ “เด็กคนไหน?” เธอถามเสียงราบเรียบ

     ชายคนนำชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยกภาพในมือขึ้น เปฺ็นภาพของภีร์ตอนห้าขวบ แต่มีเส้นขีดขวางทับดวงตา

     ธีร์ขยับร่างช้า ๆ ในเงามืดใต้ที่นั่ง เขากระชับห่อผ้าแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ดึงกล่องไม้ขนาดเล็กออกมา เปิดฝาแล้วหยิบวัตถุทรงกลมแบนคล้ายกระจกเงาแตกร้าว

     “ข้างในสะท้อนทิศทางแสงได้… ถ้าหักมุมพอ จะสะท้อนแสงจากโคมให้เข้าเบ้าตาพวกนั้นได้พอดี”

     เขารอจังหวะ…

     “ไม่ต้องหาแล้ว” ชายคนนำหันขวับมาทางเบาะนั่ง “เด็กอยู่นั่น!”

     ธีร์ผลักกระจกสะท้อนแสงตรงเข้าเบ้าตาคนแรกทันที ชายคนนั้นร้องลั่น สะบัดมือสะเปะสะปะ ๠๱ะ๼ุ๲พลังงานพลั้งยิงใส่ผนังตู้เสียงดัง เปรี้ยะ!

     จังหวะเดียวกัน ธีร์พุ่งตัวออกจากใต้ที่นั่ง คว้ารองเท้าหนังขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนชั้นเหนือศีรษะ แล้วเหวี่ยงใส่หน้าคนที่สองเต็มแรง

     ชายที่สามง้างปืนขึ้นจะยิง แต่ธีร์ล้มตัวหลบ ๠๱ะ๼ุ๲แสงพุ่งผ่านเฉียดแก้ม แล้วฝังเข้าขอบหน้าต่างอย่างแม่นยำ

     จันทร์หอมอาศัยจังหวะนั้น กระโจนเข้าหาชายที่สาม ใช้มีดเล่มเล็กแทงที่ข้อศอกจนปืนร่วง ก่อนจะถีบตัวเขากระแทกผนัง

     ชายคนแรกที่ตาพร่าเริ่มตั้งสติได้ แต่ธีร์ชิงโยนถุงน้ำมันหมูจากผู้โดยสารคนอื่นใส่พื้น เพราะเขารู้ว่าดีมันลื่นแค่ไหน

     เท้าชายคนนั้นเหยียบพลาด ลื่นหัวทิ่มฟาดพื้น

     เสียงปืนจากภายนอกดังมาอีกชุดหนึ่ง เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

     ชายแปลกหน้าในเสื้อคลุมหนังโผล่จากประตูท้ายตู้ “ทางนี้!”

     จันทร์หอมคว้ามือธีร์ พวกเขา๠๱ะโ๪๪ลงจากรถไฟที่ยังไม่เคลื่อนตัวเต็มที่ แล้ววิ่งตามชายแปลกหน้าเข้าไปในตรอกแคบข้างสถานี

     “พวกนั้นเป็๲ใคร?” จันทร์หอมถาม

     ชายแปลกหน้าไม่หันกลับ “คนที่ไม่คู่ควร”

     ธีร์หันไปมองด้านหลัง เห็นเงาคนชุดดำอีกหลายคนเริ่มไล่ตามมา

     เขาเงียบ ไม่พูด แต่สายตากวาดหาอะไรบางอย่าง…

     เมื่อพวกเขาวิ่งผ่านซากลังไม้ ธีร์เตะมันให้ล้มพาดตรอก แล้วถีบไม้เส้นหนึ่งให้แหลมชี้ขึ้นพอดีกับระดับเข่าโดยที่ไม่มีใครเห็น

     เสียงสะดุดล้มดังตามมาในไม่กี่วินาทีต่อมา

     ไม่มีใครพูดถึงว่าทำไมพวกนั้นถึงล้ม แต่ผลของมันชัดเจน พวกเขาหนีรอดมาได้… เพราะเด็กชายคนหนึ่ง