ในยุคที่โลกกำลังจะล่มสลายเพราะผู้คนล้มตายด้วยโรคระบาดที่ร้ายแรง เทพเ้าไท่ซีผู้ครองนครซุ่ยหยางจึงได้ส่งเทพเซียนลงมาจุติยังโลกมนุษย์สองเผ่าพันธ์ด้วยกัน คือ มนุษย์กับสัตว์และเพื่อให้โลกยังคงดำเนินต่อไปได้ เทพไท่ซีจึงแบ่งอาณาเขตให้มนุษย์และสัตว์ดูแลกันเองรวมถึงสืบทอดทายาทด้วย ซึ่งในเวลาต่อมาการวิวัฒนาการของมนุษย์และสัตว์ก็เริ่มแพร่หลายไปทั่ว จนกระทั่งเกิดเป็เผ่าพันธ์ครึ่งคนครึ่งสัตว์ขึ้น เช่นเดียวกับทารกสองคนนี้ที่เกิดในวันและเวลาเดียวกัน หวังเฉินเซี่ย ถือกำเนิดในเผ่าั(พ่อเป็ั แม่เป็มนุษย์) หลิวต้าถัง ถือกำเนิดในเผ่าั (พ่อเป็มนุษย์ แม่เป็ั) ทารกทั้งสองถือได้ว่าเป็ผลผลิตแรกเริ่มของเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์ เพราะเมื่อพวกเขาอายุครบ 20 ปี เทพเ้าไท่ซีได้ประทานพรสำคัญให้ว่าพวกเขาสามารถเปลี่ยนร่างกายเป็มนุษย์หรือสัตว์ก็ได้ตามใจ้า ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเติบโตมาในเผ่าัเช่นเดียวกัน แต่การอบรมเลี้ยงดูนั้นต่างการราวฟ้ากับเหว หวังเฉินเซี่ย ถูกเลี้ยงดูด้วยความรักและเอาใจใส่เนื่องด้วยพ่อของเขาเป็เ้าแห่งั(หัวหน้าเผ่า) ส่วนหลิวต้าถังนั้น ถูกเลี้ยงดูแบบปล่อยปะละเลยเนื่องจากเขาสูญเสียแม่ไปั้แ่ตอนคลอด พ่อของเขาก็เสียใจหนักถึงขั้นฆ่าตัวตายตามเมียไป ปล่อยให้หลิวต้าถังกำพร้าพ่อแม่ั้แ่เด็ก โชคดีที่พ่อของเฉินเซี่ยรับต้าถังไปอุปการะและเลี้ยงดูต้าถังเหมือนเป็ลูกอีกคนเพราะอย่างน้อยๆต้าถังก็เป็สายเืของเผ่าัและแม่ของต้าถังก็เป็น้องสาวแท้ๆของพ่อเฉินเซี่ยนั่นเอง เวลาผ่านไปเฉินเซี่ยกับต้าถังเริ่มสนิทกันมากเหมือนกับเป็พี่น้องท้องเดียวกัน แต่แน่นอนว่ามันก็แค่เหมือนเพราะเวลาที่พ่อกับแม่ของเฉินเซี่ยไปร่วมงานต่างๆพวกเขาก็จะพาแต่เฉินเซี่ยไปด้วย ทิ้งให้ต้าถังอยู่บ้านตามลำพังหรือบางงานก็พาไปด้วยแต่ไม่ได้แนะนำต้าถังออกหน้าออกตาเหมือนเฉินเซี่ย ปมร้ายเริ่มฝังลึกเข้าไปในใจั้แ่เด็กจนกระทั่งทั้งสองอายุครบ 20 ปี เฉินเซี่ยฉลองวันเกิดโดยการแปลงกายเป็ัสีทองสง่างามต่อหน้าพ่อและแม่ของเขาเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขานี่แหละเหมาะสมกับตำแหน่งเ้าแห่งัคนต่อไป ทว่าต้าถังกลับแปลงกายเป็เพียงัสีขาวซึ่งระดับชั้นต่างกับเฉินเซี่ยมาก ทำให้ไม่ค่อยมีใครสนใจ ผู้คนส่วนมากจึงไปร่วมแสดงความยินดีกับเฉินเซี่ยมากกว่า ต้าถังรู้สึกตัดพ้อกับชีวิตตนเองมากเพราะนอกจากจะเป็รองเฉินเซี่ยแล้ว เขายังไม่ได้รับคำยินดีจากใครเลยด้วยซ้ำเื่ราวในวันนั้นทำให้ต้าถังถอยห่างและหายตัวไปจากเผ่าั ซึ่งไม่มีใครรู้เลยว่าต้าถังหายไปไหนและเวลาก็ล่วงเลยไปถึงหนึ่งพันปีต่อมา บัดนี้พ่อแม่ของเฉินเซี่ยได้สิ้นอายุไขไปแล้วและหน้าที่เ้าแห่งัก็ได้ตกไปอยู่ในมือเฉินเซี่ยนั่นเอง วันนี้เป็วันที่เฉินเซี่ยจะต้องจัดงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งเ้าแห่งัครบหนึ่งร้อยปี แต่ทว่าทุกอย่างก็ต้องยุติลงเมื่อเฉินเซี่ยได้รับจดหมายสำคัญ เนื้อความในจดหมายมีใจความว่า.......
“ไม่เจอกันเป็พันๆปี หวังว่าเ้าจะสบายดีนะเฉินเซี่ย ส่วนข้าสบายดี ที่ข้าส่งจดหมายมาในวันนี้ก็เพราะข้าอยากจะเชิญเ้ามางานแต่งของข้าที่เผ่าวิหก หวังว่าเ้าจะมาร่วมยินดีกับข้าและข้ารับรองว่าเ้าจะยินดีกับข้าจนพูดอะไรไม่ออกเลย....หลิวต้าถัง” เฉินเซี่ยได้อ่านจดหมายแล้วรู้สึกดีใจขึ้นมาทันทีเพราะตอนนี้เขาได้รู้แล้วว่าต้าถังยังมีชีวิตอยู่ แน่นอนว่าหลังจากที่ต้าถังหายตัวไปเฉินเซี่ยก็พยายามตามหาพี่ชายคนนี้มาโดยตลอด ในที่สุดเขาก็ได้เจอเสียที
“ิคัง ิคัง!!!”
“ขอรับท่านเ้าั”
“เรียกข้าเหมือนเดิม”
“ขอรับ คุณชายเรียกข้า มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้หรือขอรับ”
“พรุ่งนี้ยกเลิกงานทุกงานที่ข้าต้องไปร่วม”
“ทำไมหรือขอรับ?”
“ข้าจะไปร่วมงานแต่งของพี่ชายข้า หลิวต้าถัง พี่ชายของข้ากำลังจะแต่งงานที่เผ่าวิหก เอ้ะ! เผ่าวิหก?...ม่านเฉว ข้าไม่ได้เจอนางนานมากแล้ว ดีล่ะ!!!....เช่นนั้นข้าก็จะถือโอกาสนี้ไปหาม่านเฉวด้วย ั้แ่ที่ข้ามารับตำแหน่งแทนท่านพ่อ ข้าก็ไม่ค่อยได้ไปหานางเลย ป่านนี้นางคงคิดถึงข้าจะแย่แล้ว”
“ขอรับคุณชาย คุณหนูม่านเฉวจะต้องดีใจมากแน่ๆขอรับ” เฉินเซี่ยแทบจะอดทนรอให้ถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว เพราะเขาไม่ได้เจอหน้าต้าถังมาเกือบพันปีแล้วรวมถึงม่านเฉวด้วย เฉินเซี่ยหวังจะใช้โอกาสนี้เชิญต้าถังมาร่วมปกครองเผ่าัด้วยกันดังเดิม แน่นอนว่าเฉินเซี่ยยังนับถือต้าถังเป็พี่ชายเสมอมาอีกทั้งจะใช้โอกาสนี้ชวนม่านเฉวไปงานแต่งของหลิวต้าถังด้วย การตอบรับของเฉินเซี่ยได้ถูกแจ้งไปยังหลิวต้าถังในเวลาต่อมา ต้าถังรับทราบแต่ไม่ค่อยอยากรับรู้ เขาไล่คนแจ้งข่าวออกไปแล้วหันมาหยอกล้อกับหญิงสาวที่นอนแนบกายของเขาอย่างไม่รู้สึกอะไร...
“อื้อ ท่านพี่หลิว ท่านอย่ารุนแรงกับข้านักเลย พรุ่งนี้เราก็จะเข้าหอกันอยู่แล้วนะเ้าคะ อื้ม”
“ก็ร่างกายของเ้ามันยั่วยวนข้า ทำให้ข้าอดใจรอให้ถึงวันพรุ่งนี้ไม่ได้จริงๆ”
“เบามือหน่อยเ้าค่ะ ข้าไม่อยากให้ใครต้องมาเห็นรอยรักที่ท่านสลักไว้ในตัวข้านะเ้าคะ ข้าอาย”
“ข้ารับรองว่าวันพรุ่งนี้เ้าจะไม่อายใครแน่นอน ข้ามั่นใจว่าเ้าจะเป็คนเดียวที่ทุกคนในงานให้ความสนใจและพวกเขาจะจดจำเ้าไปตลอดกาล แต่ก่อนจะถึงวันพรุ่งนี้ข้าขอมัดจำไว้ก่อนซักสี่ห้าครั้งนะ ข้าทนไม่ได้จริงๆ เรือนร่างของเ้ามันชวนให้ข้าอยากััเสียจริง อื้ม”
“ท่านพี่หลิว!!! พูดอะไรออกมา...ข้าอายนะเ้าคะ ฮิฮิ อย่าเ้าค่ะ พอแล้วเ้าค่ะ..อ๊าย ฮ่าฮ้า อื้ม” เสียงว่าที่สามีภรรยาหยอกล้อกันในขณะที่พวกเขากำลังบรรเลงบทเพลงรักอันหวานซึ้งท่ามกลางแสงจันทร์เหลืองทอง ค่ำคืนนี้ยังดำเนินไปอีกยาวนานเพราะในเช้าของวันพรุ่งนี้จะเป็งานแต่งงานของพวกเขาทั้งสองนั่นเอง ฝ่ายชายมอบความรักอันเร่าร้อนให้กับฝ่ายหญิงจนกระทั่งนางผลอยหลับไปอย่างมีความสุข ฝ่ายชายลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างพร้อมกับจ้องมองดวงจันทร์ด้วยสายตาเ้าเล่ห์และมีอะไรบางอย่างในใจ
“พรุ่งนี้แล้วสินะ...ฮึฮึ ข้าหวังว่าเ้าจะยินดีกับข้านะ เฉินเซี่ย” แน่นอนว่าคนที่ยืนพิงหน้าต่างอยู่นั้นมิใช่ใครที่ไหน เขาก็คือหลิวต้าถังที่ถอยตัวออกมาจากเผ่าัเมื่อพันปีก่อนนั่นเอง เวลานี้เขาได้มาตั้งรกรากที่เผ่าวิหกและกำลังจะได้แต่งงานกับลูกสาวเศรษฐีแห่งเผ่าวิหก ตอนนี้ชีวิตของต้าถังแทบจะมีทุกอย่างเทียบเท่าเฉินเซี่ยแล้ว แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอต่อความ้าของต้าถังเพราะสิ่งที่เขา้าเป็ลำดับต่อไปคือ ตำแหน่งเ้าแห่งัที่เฉินเซี่ยอยู่นั่นเอง เช้าวันที่อากาศสดใสเฉินเซี่ยเดินทางมาถึงเผ่าวิหกและเขาตั้งใจที่จะแวะไปหาม่านเฉวหญิงอันเป็ที่รักของเขาก่อน ทว่าคนของต้าถังก็ได้มารับเขาไปที่งานก่อน เฉินเซี่ยจึงต้องเปลี่ยนแผนโดยการรีบไปที่งานเพื่อแสดงความยินดีกับพี่ชาย เสร็จจากนั้นแล้วจึงจะกลับมาหานาง งานแต่งของเผ่าวิหกจัดขึ้นบนฟ้า ทำให้เฉินเซี่ยต้องเดินทางไปแต่เพียงผู้เดียวเพราะผู้ติดตามของเขานั้นไม่สามารถอยู่บนฟ้าได้เป็เวลานานๆ เฉินเซี่ยเดินเข้าไปในงานด้วยความยินดีแต่วินาทีแรกที่ก้าวขาเข้ามาในงานเขาก็รู้สึกแปลกๆเพราะภายในงานแทบจะไม่มีใครหากนับรวมๆก็ไม่ถึงยี่สิบคนเลยด้วยซ้ำ คนของต้าถังพาเฉินเซี่ยมานั่งเพื่อรองานเริ่มไม่นานเ้าบ่าวกับเ้าสาวก็ออกมาพบปะแขกในงาน เฉินเซี่ยนรีบปรี่ตัวเข้าไปแสดงความยินดีกับพี่ชาย ทว่าต้าถังนั้นได้ใช้มือดึงผ้าปิดหน้าของเ้าสาวออกเผยให้เฉินเซี่ยเห็นหน้าเ้าสาวเต็มก่อนใคร วินาทีนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจได้เปลี่ยนเป็ใบหน้าที่ใและอึ้งจนหยุดทุกความเคลื่อนไหว
“ม่ะ...ม่าน...ม่านเฉว นี่เ้า...เ้าคือ....”
“เฉินเซี่ย...ท่าน...ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?”
“ข้าเป็คนเชิญเฉินเซี่ยมาเอง เฉินเซี่ยนี่คืออวี่ม่านเฉว ว่าที่ภรรยาของข้าและเป็เ้าสาวในงานวันนี้ยังไงล่ะ ส่วนนี่หวังเฉินเซี่ยน้องชายของข้าเอง รู้จักกันไว้เสียสิ” เฉินเซี่ยนมองหน้าม่านเฉวสลับกับมือที่ต้าถังกุมไว้แน่นเขาไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าเขาจะมาผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดในงานนี้ แถมนางยังเป็ตัวหลักในงานด้วย ซึ่งว่าที่เ้าบ่าวของนางก็คือพี่ชายของเขานั่นเอง ม่านเฉวพยายามเบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตากับเฉินเซี่ยเพราะนางรู้สึกผิดที่เคยสัญญาว่าจะรักเฉินเซี่ยแต่เพียงผู้เดียวและทั่วทั้งแคว้นก็รับรู้ว่านางกับเฉินเซี่ยเป็คนรักของกันและกัน แต่มาวันนี้นางกลับจะแต่งงานกับชายที่ได้ชื่อว่าเป็พี่ชายของเฉินเซี่ยอีกด้วย ต้าถังรู้สึกสะใจไม่น้อยที่ทำให้เฉินเซี่ยผิดหวังได้ เขาเปลี่ยนจากกุมมือม่านเฉวมาเป็โอบไหล่เพื่อแสดงความเป็เ้าของมากขึ้น อีกทั้งยังใช้อีกมือตบไหล่เฉินเซี่ยอีกด้วย
361K
![รักครั้งนี้หม่อนฉันมอบให้พระองค์ [ อ่านฟรี ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719384942_62617069.webp)
