หลังจากที่หน้าประตูกำลังพูดคุยกันอยู่เยว่มีที่อยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงนอนได้ยินบทสนทนาทุกอย่างที่ประตูทั้งหมด
“ใต้เท้าถัง นี่ชินอ๋องแม่ทัพใหญ่ที่ชายแดน วันนี้ท่านอ๋องให้เกียรติมาพักที่หอนางโลมของข้าท่านอย่าเสียมารยาทเด็ดขาด”เสียงพ่อบ้านของหอนางโลมพูดขึ้น
‘หา คุณชายคนนั้นคือชินอ๋องงั้นเหรอเป็ราชวงศ์อย่างนั้นเหรอ’เยว่มีคิดในใจ
“อะไรนะ นี่ชินอ๋องท่านอ๋องจอมปีศาจที่เขาเลื่องลือกันอย่างนั้นเหรอ”เสียงบิดาของนางดังขึ้นอีก
‘ท่านอ๋องจอมปีศาจหมายความว่าอย่างไรกัน’เยว่มียิ่งฟังยิ่งงง
“ชินอ๋องที่ฆ่าเสือร้ายโดยลำพัง คนที่แต่งงานแล้วเ้าสาวกลับตายคาห้องหอถึง5 ครั้ง เ้าเป็ชินอ๋องคนนั้นจริง ๆเหรอ”เสียงของบิดานางพูดถึงชื่อเสียงอันโเี้ของชินอ๋องออกมาจนเยว่มีขึ้นกับใเมื่อได้ยิน
“ข้าน้อย ถังอี้เวิน คาราวะท่านชินอ๋องขออภัยที่ข้าเสียมารยาท”เสียงบิดาเยว่มีทำความเคารพชินอ๋อง
“เ้ากำลังตามหาใครเหรอถึงได้ดูร้อนรนขนาดนี้”ชินอ๋องถาม เพราะตัวเขาเองก็อยากรู้ว่าหญิงสาวที่เขาช่วยเหลือเป็ใครกัน
“ทูลท่านอ๋องข้าน้อยตามหาบุตรสาวคนโตของข้าน้อยที่แอบหนีออกจากจวนมาเที่ยวเล่นที่หอนางโลมแห่งนี้”ใต้เท้าถังบอกกล่าวแก่ชินอ๋อง
“งั้นเหรอ บุตรสาวท่านเ้าเมืองมาเที่ยวเล่นหอนางโลมไม่เสียเกียรติท่านเ้าเมืองเหรอ”ชินอ๋องแกล้งถาม
“เพราะเหตุนี้ข้าน้อยจึงต้องรีบตามตัวนางกลับไปลงโทษที่จวน เพื่อให้หลาบจำ”ใต้เท้าถังบอก
“งั้นเหรอ แต่ในห้องข้าไม่มีผู้ใดท่านจะเข้ามาค้นหรือไม่ ใต้เท้าถัง”ชินอ๋องถาม
“เอ๋อ ข้าน้อยมิบังอาจรบกวนชินอ๋องในเมื่อท่านอ๋องบอกว่านางไม่ได้อยู่ในห้องนี้ข้าน้อยจะไปตามหานางต่อที่อื่น”ใต้เท้าถังบอก
“งั้นก็ตามสบาย นั่นของข้าใช่หรือไม่เอาไปวางข้าจะพักผ่อนห้ามใครรบกวน”ชินอ๋องบอกใต้เท้าถัง ก่อนจะหันไปถามพ่อบ้าน
“ขอรับท่านอ๋อง”หลังจากวางสุราและอาหารให้ชินอ๋องเสร็จทุกคนออกไปพร้อมประตูห้องถูกปิดลง
ชินอ๋องไปนั่งลงที่โต๊ะน้ำชาที่มีสุราและอาหารวางอยู่เขายกสุราขึ้นดื่มแต่สายตาจ้องมองไปที่บนเตียงซึ่งมีคุณหนูใหญ่ของจวนเ้าเมืองอู๋โจวกำลังนอนคลุมโปงอยู่
หลังจากที่เสียงข้างนอกเงียบลงไปพักใหญ่ เยว่มีที่อยู่ใต้ผ้าห่มก็แง้มหน้าออกมาแอบดูเหตุการณ์พบว่าในห้องไม่มีใครอยู่เหลือแค่ชินอ๋องนั่งดื่มเหล้าอยู่ที่โต๊ะน้ำชา เยว่มีค่อย ๆลุกขึ้นเดินมาที่โต๊ะน้ำชา
“เอ๋อ..ท่านคือชินอ๋องอย่างนั้นรึ”
“ใช่ แล้วคุณหนูใหญ่ของเ้าเมืองอู่โจวมาทำอะไรในหอนางโลมกัน”
“ก็มาเที่ยวไงท่านเป็ถึงราชวงศ์ก็ยังมาเที่ยวที่นี่เลย”
“มันไม่เหมือนกันข้าเป็บุรุษมาเที่ยวที่หอนางโลมมันไม่แปลกแต่เ้าเป็สตรีเข้ามาที่นี่ข้าว่ามันไม่เหมาะสม”
“อะไรคือความเหมาะสมละ บุรุษกับสตรีไม่มีวันที่จะเท่าเทียมกันเลยเหรอ”เยว่มีที่ไม่ชอบให้คนมาสั่งห้ามนางไม่ให้ทำอะไรแต่ตัวคน ๆ นั้นสามารถทำได้ โดยให้เหตุผลว่าเขาเป็บุรุษแต่นางเป็สตรี
“ช่างเถอะข้าขอบคุณท่านอ๋องที่ช่วยเหลือข้า ข้าขอทูลลา”เยว่มีกำลังจะเดินจากไป
“เดี๋ยวก่อน เ้าจะไปไหนเมื่อกี้เ้าเพิ่งจะหนีบิดาเ้า เ้าคงไม่กลับบ้านหรอก”
“ข้า..จะไปไหนก็เื่ของข้าข้าไม่อยากจะรบกวนท่านอ๋องมากกว่านี้”เยว่มียังดื้อดึงจะเดินออกไปชินอ๋องเดินเข้าไปจับไหล่เพื่อรั้งนางให้อยู่กับเขาก่อน แต่ด้วยตอนที่ชินอ๋องพานางไปแอบบนเตียงชินอ๋องได้คลายชุดตัวเองนางคิดว่าเผื่อมีคนเข้ามานางจะเกรงทำเป็นางโลมกำลังรับใช้ชินอ๋องอยู่จึงคลายปมเสื้อและยังแต่งกายไม่เรียบร้อยทำให้เมื่อชินอ๋องดึงเสื้อนางเสื้อบริเวณไหล่หลุดลงมาเห็นรอยปานที่ไหล่ซึ่งเป็รูปใบเซียนหลิวทำให้ชินอ๋องเอะใจ นึกถึงคำพูดของอาจารย์
‘ลูกสาวของข้ามีปานรูปใบเซียนหลิวที่ไหล่ซ้ายนางมีชื่อว่า เยว่มี ส่วนภรรยาของข้าถูกจับให้แต่งงานใหม่กับตระกูลถังเ้าช่วยตามหาพวกนางให้ข้าด้วย’
“เ้ามีปานรูปใบเซียนหลิวที่หลังงั้นเหรอ”ชินอ๋องถามด้วยความตื่นเต้น
“นี่ท่านอ๋องท่านจะเสียมารยาทเกินไปแล้วนะ”เยว่มีที่ไม่ชอบ คิดว่าชินอ๋องกำลังล่วงเกินนางอยู่
“แม่นาง เ้าชื่ออะไร?”ชินอ๋องถามด้วยความใคร่รู้และสงสัยว่าใช่ลูกสาวของอาจารย์เขาหรือไม่
“ข้าชื่อว่าถังเยว่มีข้าไม่รบกวนท่านอ๋องแล้ว ข้าขอตัวก่อน”เยว่มีรีบออกจากห้องไป ชินอ๋องที่กำลังใช้ความคิดจากนั้นเขาตามนางออกไปแต่ก็ไม่เห็นนางแล้วเขาจึงรีบลงไปหาแต่พบพ่อบ้านหอนางโลมก่อน
“อ้าวท่านอ๋องท่าน้าอะไรเพิ่มหรือเปล่า”
“พ่อบ้าน ข้าขอถามอะไรท่านหน่อย”
“เชิญท่านอ๋องถามมาได้เลย”
“เ้าเมืองถัง มีบุตรีกี่คนแล้วบุตรีคนโตเป็นางเป็คนยังไง”
“ทูลท่านอ๋อง ท่านเ้าเมืองมีบุตรี 2 คนชื่อถังเยว่มีและถังเฟิงเหนียงซึ่งทั้งสองคนนี้มีมารดาคนละคนกันโดยมารดาของคุณหนูเยว่มีเสียชีวิตั้แ่นางยังเด็กท่านเ้าเมืองก็แต่งงานใหม่ ั้แ่นั้นมาชีวิตคุณหนูเยว่มีก็...”
“ก็อะไร?”
“ชีวิตนางก็ลำบากเสมอนางถูกคนในจวนทำร้ายทั้งร่างกายจิตใจ จนคนในจวนและคนในเมืองต่างลือกันว่าคุณหนูเยว่คงไม่ใช่บุตรีของท่านเ้าเมืองเป็แน่”
“แล้วนางมาที่หอนางโลมแห่งนี้ด้วยเหตุอันใด”ชินอ๋องถามด้วยความสงสัย
“ทูลท่านอ๋องนางมาที่นี่เพื่อหาเงินจากการดูดวงชะตาให้เหล่านางโลมและแขกของที่นี่บางครั้งนางก็ยังช่วยเป็แม่สื่อให้นางโลมที่นี่ได้สมหวังแต่งงานเป็เมียคุณชายในเมืองไปหลายคนทำให้หญิงสาวในหอนางโลมแห่งนี้ล้วนเป็ลูกค้าจ้างให้นางช่วยเหลือให้พวกนางได้สมหวังกับเหล่าคุณชายเ่าั้”
“งั้นเหรอ ขอบใจเ้ามาก นี่ค่าห้องคืนนี้ข้าไปก่อน”พูดจบชินอ๋องก็รีบออกหาหอนางโลมออกจากเมืองทันที
รุ่งเช้าวันต่อมาชินอ๋องขี่ม้าขึ้นเขามาหาอาจารย์ของเขาบนเขาอย่างรีบร้อนแต่ปรากฏว่าอาจารย์ของเขากำลังตื่นนอนออกมาจากที่พักพอดี
“ท่านอาจารย์”ชินอ๋องเรียกทักทายอาจารย์
“อ้าวท่านอ๋อง ทำไมมาหาข้าแต่เช้า มีเื่อันใดไหนว่าเมื่อวานท่านเข้าพิธีแต่งงานที่จวนไม่ใช่เหรอ แล้วเป็ยังไงบ้าง การแต่งงานครั้งที่6”อาจารย์ถามเชิงแซวเล่นลูกศิษย์
“พิธีแต่งงานเมื่อวานเป็ยังไง ท่านอาจารย์คงต้องถามหลี่หยาง”ชินอ๋องบอก
“หมายความว่าไง ให้ข้าไปถามหลี่หยาง”อาจารย์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“ก็หมายความว่าคนที่แต่งงานคือหลี่หยางไม่ใช่ข้า”
“ท่านอ๋องท่านขัดราชโองการของฮ่องเต้กับไทเฮาอย่างนั้นเหรอ”
“ข้าไม่สนใจอยู่แล้วยังไงพวกเขายังมีหนี้ค้างให้ข้าไปชำระอยู่”
“แล้วตกลงท่านอ๋องมีธุระอะไรมาคุยกับข้าเหรอ”
“จริงด้วยท่านอาจารย์ ข้าว่าข้าเจอลูกสาวท่านอาจารย์แล้ว”
“ท่านว่ายังไงนะ ท่านอ๋อง!”
“ท่านอาจารย์ข้าคิดว่าข้าเจอลูกสาวของท่านแล้ว”
“จริงเหรอ ท่านอ๋องท่านแน่ใจใช่ไม่ท่านอ๋อง”ท่านอาจารย์ของชินอ๋องถึงกับเข่าทรุดด้วยความตื่นเต้นและตื่นตันใจ
“ท่านอาจารย์!”ชินอ๋องรีบไปประคองอาจารย์ของเขาทันที
“พวกนางอยู่ไหน ชินอ๋องตอนนี้พวกนางเป็อย่างไรบ้าง”ท่านอาจารย์ถามอย่างเสียงสั่นด้วย
“ท่านอาจารย์มานั่งก่อน ข้าจะเล่าให้ฟัง”ชินอ๋องประคองท่านอาจารย์ไปนั่งและเริ่มต้นเล่าเหตุการณ์ที่ตัวเองไปเจอมาให้อาจารย์ฟังว่าเขาไปเจอเยว่มีได้อย่างไร และชีวิตเป็อยู่ของเยว่มีกำลังลำบากเพราะมารดาของนางเสียชีวิตไปแล้วตอนนี้นางต้องทนการกลั่นแกล้งจากคนในจวนเ้าเมือง
“โถ่ เยว่มีลูกพ่อท่านอ๋องช่วยลูกสาวของข้าด้วย”ท่านอาจารย์ขอร้องชินอ๋อง
“ได้ท่านอาจารย์ข้าจะพาลูกสาวท่านมาหาท่านให้ได้”ชินอ๋องบอกกันอาจารย์ก่อนที่จะอยู่เป็เพื่อนอาจารย์จนใกล้เที่ยง จึงเดินทางกลับจวนแม่ทัพของตัวเอง
5K
