เทียนตงเป็คนทำอะไรเด็ดขาด ไม่ชอบพูดมาก ไม่งั้นเขาคงไม่สามารถฆ่าหน่วยทหารและปล้นอาวุธปืนมาได้ โลหะแหลมถูกควบคุม ภายใต้การจ้องมองของเขาร่างของผู้บุกรุกถูกบดขยี้จนแหลกเละ แต่ทว่าเทียนตงกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองชนะ คล้ายกับบางสิ่งบางอย่างมันง่ายไป
“เว่ยเออร์ตายแล้ว” ทหารหญิงร้องบอก
เทียนตงหันกลับไปมอง เว่ยเออร์คือคนที่เพิ่งหยิบปืนกลเบาออกไปสู้เมื่อครู่ เธอเป็ผู้หญิงที่เขารักมากแถมขึ้นเตียงยังลีลาเด็ด แต่ว่าตอนนี้สุดท้ายต้องมาตายด้วยน้ำมือผู้บุกรุก
เทียนตงโกรธในความอ่อนแอของลูกน้องที่ปล่อยให้คนนอกเข้ามา ทว่าไม่มีเวลาให้ตำหนิ แสงสว่างสีเหลืองตรงหน้าทำให้เขาต้องรีบปิดกั้นด้วยชั้นโลหะ พอแสงหายไปจึงมองเห็นเป็ร่างของผู้บุกรุกที่เพิ่งถูกตัวเองฆ่าตายเมื่อครู่
เขายืนอยู่ตรงนั้น ไร้รอยขีดข่วน ทั้งยังมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
“นี่แก...เป็ตัวอะไรกันแน่” เทียนตงรักษาระยะห่างจากคู่ต่อสู้ ในขณะเดียวกันแอบควบคุมโลหะจำนวนมากออกมาจากตัวบ้านและบริเวณโดยรอบ
หลังจากฆ่าซอมบี้ตัวแรกเทียนตงมีความสามารถในการควบคุมโลหะ ฝึกฝนได้ 5 วัน ระยะการควบคุมคือ 10 เมตร ะุปืนหรือคมดาบไม่สามารถกล้ำกรายเข้ามาได้ในระยะดังกล่าว เรียกได้ว่าเทียนตงไร้เทียมทาน ดังนั้นนี่จึงเป็ครั้งแรกที่เขาเห็นผู้รอดชีวิตจากความสามารถของเขา
“คุณคงจะเป็เทียนตงสินะ มีความสามารถที่ไม่เลว แต่น่าเสียดายที่มันไร้ค่าเมื่อเผชิญหน้ากับผม” มู่เฉินเอามือล้วงกระเป๋า ท่าทางสบายๆ ของเขาทำเอาเทียนตงคำรามด้วยความโกรธ โลหะจำนวนมากถูกควบคุมราวกับัตัวเล็กๆ พุ่งเข้าหาเป้าหมายที่ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับ้าบดขยี้ให้เป็เนื้อบด
“ไม่คิดเหรอว่ามันช้าเกินไป และนอกจากนั้นไม่เหลือโลหะไว้ปกป้องร่างกายตัวเองแบบนี้ คิดดีแล้วเหรอ”
เทียนตงแทบมองไม่เห็นว่ามู่เฉินเข้ามาประชิดตัวเมื่อไหร่ เห็นเพียงแสงสีเหลืองสว่างวาบแล้วอีกฝ่ายก็เข้ามาใกล้แล้ว เขา้าเรียกโลหะกลับมาปกป้องร่างกาย แต่ชายตรงหน้าได้ยกขาขึ้นแล้ว
“เคยโดนเตะด้วยความเร็วแสงไหม” มู่เฉินถามคำถามประจำ
“อะไรนะ!” เทียนตงรู้สึกเพียงว่าร่างกายถูกเหวี่ยงออกไปหลายสิบเมตร เขา้าเรียกโลหะมาปกคลุมร่างที่อ่อนแอ แต่อนิจจาเมื่อถูกเตะก็แทบไร้ทางรอด กายเนื้อถูกแสงะเิเป็ชิ้นๆ เขาเสียชีวิตด้วยลูกเตะครั้งเดียว เรียกได้ว่าเป็สิ่งที่เทียนตงไม่เคยคิดมาก่อนหลังจากได้รับความสามารถ
หญิงสาวที่ถูกจับมากรีดร้อง เทียนตงในสายตาพวกเธอไร้พ่าย ตัวคนเดียวกำราบทหารหนึ่งหน่วย แต่ว่าวันนี้เขาเสียชีวิตแล้ว พวกเธอมองหน้าของชายผู้บุกรุก อดไม่ได้ต้องคิดว่าเขาอาจทำสิ่งเดียวกับเทียนตง นั่นคือข่มขืน!
ถ้าหากเป็อย่างนั้นคงน่าเศร้า แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามู่เฉินหล่อเหลาไม่อ้วนเหมือนเทียนตง บางทีสิ่งนี้อาจจะดีกว่าก็ได้
“ไม่ต้องประหม่าผมไม่ทำอะไรพวกคุณหรอก” หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจว่าเทียนตงเสียชีวิตมู่เฉินก็หันไปยิ้มให้กับสาวๆ
“คุณ...จะไม่ทำอะไรกับพวกเราจริงๆ เหรอ” หนึ่งในนั้นถามด้วยความไม่เชื่อ
“จริงๆ ผมจะทำแบบนั้นไปทำไม ผมไม่ใช่วายร้ายเหมือนกับหมอนั่นนะ” มู่เฉินแบมือว่า “เอาล่ะลุกขึ้นมา พาผมไปดูทองที่เทียนตงปล้นมาหน่อย”
“เข้าใจแล้ว” พอรู้ว่าเขาไม่ทำอะไรสาวๆ ก็โล่งใจและรีบพามู่เฉินขึ้นไปยังชั้นบน ประตูถูกล็อกกุญแจไว้แต่เพราะเทียนตงตายแล้วกุญแจจึงถูกดึงออกมาจากศพ
“นี่คือห้องสมบัติของเทียนตง อาวุธปืน ทองคำและอัญมณีล้วนอยู่ที่นี่” หญิงสาวแนะนำก่อนเปิดประตูพาเขาเข้าไปข้างใน
มู่เฉินที่เดินตามด้านหลังกวาดสายตามองรอบห้อง มีปืนพกและะุเหลือเพียงไม่กี่นัด ปืนกลสองกระบอก ะเิมือห้าลูก และนอกจากนั้นยังมีสร้อยคอทองคำ แหวนทอง อัญมณีราคาแพง
“ขอบใจ พวกคุณกลับออกไปได้แล้วเดี๋ยวที่นี่ผมจะจัดการเอง” โดยไม่ต้องรอคำตอบมู่เฉินปิดประตูทันที
“ระบบแลกเปลี่ยนทองคำและอัญมณีทั้งหมดเป็เงินที”
“รับทราบ...กำลังคำนวณ...ทั้งหมดคือ 20 ล้านหยวน”
ทองคำที่วางอยู่บนชั้นวางหายไปจากอากาศเมื่อมันถูกรวมเข้ากับระบบตกปลา สิ่งนี้ค่อนข้างสะดวก อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องหากระเป๋าใส่ทั้งหมดกลับห้อง แลกเปลี่ยนกับระบบเสร็จแล้วมู่เฉินใช้ปืนลดขนาดะุและปืนกลที่อยู่ในห้องรวมถึงะเิมือ เก็บทุกอย่างใส่ไว้ในกระเป๋าก่อนจะลงมาจากชั้นบน
ผู้หญิงเ่าั้ยังรออยู่ชั้นล่าง ดูเหมือนว่าพวกเธอกลัวเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหวด้วยตัวเอง
“เื่ทุกอย่างจบแล้ว หมู่บ้านจื่อหยางไร้เ้าของพวกคุณมีอิสระ จะไปไหนก็ได้ เอาล่ะบาย” มู่เฉินโบกมือ ั้แ่ต้นเขาไม่ได้สนใจความงามเหล่านี้ ที่มาเพราะพี่หวงโจมตีต่างหาก และพอรู้ว่าเทียนตงทองคำจำนวนมากเขาจะพลาดได้ยังไง
มองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินออกไปหลายคนลังเลแต่ไม่มีใครกล้าหยุด เพราะแม้แต่เทียนตงยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ แล้วพวกเธอจะเหลืออะไร
“ผู้ชายคนนั้นไปแล้ว พวกเราเองก็รีบไปจากที่นี่กันเถอะ กลับไปรายงานตัวที่ฐานทหาร”
“จะปล่อยไปแบบนี้เหรอ เขาเพิ่งฆ่าพี่สาวนะ” อีกคนไม่เห็นด้วย
“แล้วจะให้ทำยังไง หยุนเออร์เธอเองก็เห็นแล้วไม่ใช่เหรอว่าเขาแข็งแกร่งมากแค่ไหน พวกเราสู้ไม่ได้อยู่หรอกนะ ตอนนี้ถอยก่อนแล้วค่อยคิดหาโอกาสแก้แค้น”
“อืม ครั้งหน้าที่เจอกันฉันจะฆ่าเขา!” หยุนเออร์สาบานทั้งน้ำตา
.........
มู่เฉินขับรถมอเตอร์ไซค์ไปรอบๆ หมู่บ้านจื่อหยาง จากการสำรวจของฟอลคอนมีธนาคารอยู่ใกล้ๆ อีกสี่แห่งดังนั้นเขาจึงปล้นมันทั้งหมด
มีผู้รอดชีวิตอยู่ด้านในอาคารธนาคารหลายคน
พวกเขาส่วนใหญ่เป็พนักงานและตำรวจที่เข้ามารักษาความปลอดภัย เกิดการต่อสู้ขึ้น แต่แน่นอนว่าตำรวจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมู่เฉิน
“เห็นแล้วใช่ไหมว่าความโง่เขลาของตำรวจคนนี้มันเป็ยังไง ถ้าไม่อยากตายแบบเขาก็อยู่เงียบๆ รอจนกระทั่งผมไปค่อยเคลื่อนไหว โอเคไหม”
ผู้รอดชีวิตหลายคนพยักหน้าเห็นด้วยกับมู่เฉิน จากนั้นเขาเริ่มกวาดเงินในธนาคารและไปที่อื่นต่อ
ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า มู่เฉินมองนาฬิกาเห็นว่าห้าโมงเย็นแล้วจึงขับรถกลับไปโรงแรม เขาจอดรถไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบน ที่ทางเดินไม่มีซอมบี้แล้ว แต่ชั้นอื่นยังมีเต็มไปหมด
“มาสเตอร์ ตรวจพบกลุ่มความร้อนเพิ่มขึ้นมา 5 จุดในห้องของคุณโซฟีครับ และดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีอาวุธเช่นมีดหรือไม้เบสบอลด้วย เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย มาสเตอร์ต้องรีบหน่อยนะครับ” เสียงเตือนของฟอลคอนทำให้มู่เฉินไม่สามารถอ้อยอิ่งได้อีกต่อไป
........
“นี่พวกคุณเข้ามาที่นี่กันทำไม ออกไปนะ!” โซฟี เรนเนอร์ที่รอการกลับมาของมู่เฉินอยู่ๆ ก็พบกลุ่มผู้รอดชีวิตที่งัดเข้ามาในห้อง พวกเขามีมีดทำครัว ช้อนส้อม ไม้เบสบอล แต่ละคนดูท่าทางไม่น่าเชื่อถือ เป็กลุ่มคนเลวอย่างเห็นได้ชัด
“เฮ้ยอีนี่มันพูดว่าอะไรวะ มีใครฟังภาษาอังกฤษออกหรือเปล่า” หนึ่งในนั้นหันไปถามเพื่อน
“กูพอจะเข้าใจ นางนี่มันบอกให้พวกเรารีบออกไป ก่อนที่มันจะกรี๊ดร้องให้คนมาช่วย”
“ฮ่าฮ่า ตลกเป็บ้า ในสถานการณ์แบบนี้มันคิดเหรอว่าจะมีคนมาช่วยมัน”
“พี่ ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นักแสดงฮอลลีวูดนะ”
“พูดจริงดิ นางพญางูขาวหรอ”
“ไม่ใช่ฟ่านหลิงหลิงเว้ย เธอน่าจะเล่นเป็ฟีนิกซ์ในจักรวาลมาเวสน่ะ”
“อ้อ...ผู้หญิงคนนี้นี่เองมิน่าล่ะหน้าตาเธอถึงได้หยิ่งนัก”
“ของดีชัดๆ”
“รีบจับตัวมัน วันนี้เจอของดีกูขอจัดก่อน”
ต่อให้ฟังภาษาจีนไม่ออกแต่โซฟี เรนเนอร์ก็เข้าใจได้ไม่ยากว่าพวกเขากำลังจะทำอะไร เธอวิ่งหนีไปจนสุดมุมห้อง หยิบไม้แขวนเสื้อขึ้นมาต่อสู้ แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายเป็ผู้ชายห้าคน ผู้หญิงเพียงคนเดียวจะสู้ได้ยังไง หนึ่งในนั้นกำลังจะถอดกางเกงแล้วโชว์อวัยวะเพศของตัวเอง ทว่าในตอนนั้นเสียงหนึ่งได้ดังขึ้น
“พวกคุณกำลังจะทำอะไรกับผู้หญิงของผม!” มู่เฉินมองชายห้าคนด้วยความโกรธ โซฟีที่ได้ยินเสียงก็รู้ได้ทันทีว่าเขากลับมาแล้ว
“มู่เฉินช่วยฉันด้วย!”
หนึ่งในนั้นหันกลับมามองมู่เฉินพร้อมกับยกมีดทำครัว
“อะไรของมึง มึงเป็คนจีนไม่ใช่เหรอทำไมถึงอยากช่วยชาวต่างชาติ หรือว่ามึงไม่ใช่คนจีน!”
“ขอโทษนะ ผมไม่มีพี่น้องอย่างมึง” มู่เฉินเริ่มเคลื่อนไหว มองเห็นแสงสว่างจ้า กลุ่มอันธพาลไม่มีเวลาตอบสนองร่างของพวกเขาถูกเตะด้วยความเร็วแสง ทุกครั้งในการเตะจะได้ยินเสียงร้องขอความเมตตาแต่มู่เฉินไม่ได้หยุด
หลังจากที่แสงหายไปโซฟี เรนเนอร์จึงเห็นว่าทุกอย่างถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว
“คุณทำมันได้ยังไง เมื่อกี้นี้...ร่างกายของคุณคือแสง” โซฟีถาม
“คุณไม่จำเป็ต้องสนใจเื่นี้ รู้แค่ว่ามันคือพลังของผมก็พอ”
“โอ้พระเ้าคุณเก่งมาก ขอบคุณที่มาช่วย ถ้าหากไม่ได้คุณฉันคงถูกพวกมัน...”
“โอเคไม่ต้องพูดแล้วผมเข้าใจ”
โซฟีน้ำตาซึม มู่เฉินเข้ามากอดเธอแน่น หญิงสาวที่เพิ่งผ่านเื่ร้ายๆ มามักจะรู้สึกอ่อนไหว้าคนอยู่ข้างๆ เรียกได้ว่ามู่เฉินมาถูกจังหวะ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็รู้สึกปลอดภัยเมื่อมีเขาอยู่ด้วย
“อย่าไปไหนอีกนะโอเคไหม...อยู่กับฉันได้โปรด” โซฟีฝังศีรษะไว้บนอกเขา
2K
