ตอนที่ 15 : ศิษย์หลักแห่งตำหนักโอสถใหญ่เข้าฝึกหอเทพเพลิง
รุ่งอรุณวันต่อมา แสงทองจากยอดเขาไท่ซานสาดต้องทั่วสำนักระฆังศิษย์ดังขึ้นสามครั้ง สัญญาณแห่งการประกาศครั้งใหญ่ที่เกิดขึ้นไม่บ่อยในรอบหลายสิบปี
เหล่าศิษย์มากหน้าหลายตาเริ่มรวมตัวกันกลางลานกว้างของตำหนักโอสถ
เสียงซุบซิบดังขึ้นเป็ระลอก
“ได้ยินหรือยัง... ศิษย์โรงรับใช้คนนั้น หวังเมิ่งหลง...”
“เขาขึ้นเขาไปกับาุโไป๋เจี้ยนหรง หลอมโอสถจิงหลิงตันสีทอง พลังบริสุทธิ์ระดับเซียนได้ั้แ่ครั้งแรก!”
“เป็ไปไม่ได้! ขนาดศิษย์หลักยังต้องใช้เวลาหลายปี!”
ท่ามกลางเสียงพูดคุย ผู้าุโไป๋เจี้ยนหรงก้าวออกมาจากตำหนักโอสถ
อาภรณ์สีทองของท่านสะท้อนแสงอาทิตย์อย่างสง่างาม ใบหน้าเคร่งขรึมแต่แฝงรอยภูมิใจ
เบื้องหน้าเขา หวังเมิ่งหลงในชุดศิษย์ใหม่สีขาวสะอาดยืนสงบ ดวงตาแน่วแน่ มีเพียงเปลวไฟสีทองบางเบาโอบรอบตัว
ผู้าุโไป๋เอ่ยเสียงกังวานไปทั่วลาน
“นับแต่วันนี้เป็ต้นไป”
เสียงของท่านเต็มไปด้วยพลังแห่งอำนาจและความภาคภูมิ
“หวังเมิ่งหลง ได้รับการแต่งตั้งเป็ ศิษย์หลักแห่งตำหนักโอสถและมีสิทธิ์เข้าฝึกชั้นในของ หอเทพเพลิง!”
ทันใดนั้น เสียงระฆังทั้งสำนักก็ดังก้องอีกสามครั้ง
ศิษย์นับร้อยเบิกตากว้าง เสียงฮือฮาดังก้องราวพายุ
“ศิษย์โรงรับใช้... ได้ขึ้นเป็ศิษย์หลัก?”
“หอเทพเพลิงนั่น... แม้แต่ศิษย์เอกยังเข้าไม่ถึง!”
เมิ่งหลงค้อมตัวลงอย่างสงบ
“ศิษย์... หวังเมิ่งหลง ขอน้อมรับ!”
ขณะเขายกศีรษะขึ้น ดวงตาสีเข้มทอแสงมั่นคง
เปลวเพลิงทองจาง ๆ ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ แ่ไหวราวตอบรับชะตาฟ้า
ไป๋เจี้ยนหรงมองภาพนั้นด้วยแววตาลึกซึ้ง “เ้าไม่ใช่ศิษย์โรงรับใช้อีกต่อไป เมิ่งหลงจากนี้ เ้าจะเป็เพลิงแห่งตำหนักโอสถ และอาจเป็เพลิงแห่งสำนักไท่ซานในอนาคต”
ศิษย์พี่ถังหยินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกยิ้มบาง ดวงตาเต็มไปด้วยความภูมิใจและท้าทาย
“ศิษย์น้องเมิ่งหลง... ข้าหวังว่าเ้าจะพร้อมสำหรับสิ่งที่รออยู่ในหอเทพเพลิงนะ เพราะที่นั่นไฟไม่ได้เผาเพียงสมุนไพร... แต่มันเผาหัวใจของผู้ที่ไม่คู่ควร”
เมิ่งหลงหันมามอง พลันแววตาคมแน่วแน่ “ข้ายินดีให้ไฟนั้นพิสูจน์”
คำตอบของเขาส่งเสียงสะท้
อนในใจทุกคนในลานราวกับเปลวเพลิงเล็ก ๆ ได้เริ่มลุกไหม้ขึ้นในสำนักแห่งนี้อีกครั้ง...
676
