หวนลิขิตร้ายเปลี่ยนชะตารัก (นิยายแปล) by ตำหนักไร้ต์รัก

ตอนที่ 19 เฉินซื่อถูกลงโทษ (2)

        หมอโจวมองดูรอยแผลหลายรอยบนใบหน้ากู้หมิงจวิน แล้วถอนหายใจกล่าว “ยาอวี้จือหนิงลู่เกาตลับนี้ถูกคนใส่หญ้าเซียงสือ[1]เพิ่มเข้าไป ส่วนที่ว่าใส่เพิ่มเข้าไปได้อย่างไร ขออภัยผู้แซ่โจวไร้ความสามารถ ไม่อาจรู้ได้ขอรับ”

        “หญิงชั้นต่ำ เป็นฝีมือเจ้าจริงด้วย!” อินซื่อจ้องเฉินซื่อด้วยสายตาอาฆาต พูดเสียงเดือดดาล

        เฉินซื่อส่ายหน้า “ไม่ใช่ข้า ข้าไม่ได้เป็นคนทำ...”

        หลักฐานประจักษ์คาตา อินซื่อไม่เสียเวลาพูดพล่ามกับนางอีก “ฮูหยินผู้เฒ่า จะจัดการกับสาวใช้ชั้นต่ำผู้นี้เช่นไร ท่านช่วยให้คำอธิบายมาด้วยเจ้าค่ะ”

        เฉินซื่อน้ำตาคลอเบ้า มองดูฮูหยินผู้เฒ่ากู้ เอาแต่สั่นศีรษะปฏิเสธพร่ำบอกว่านางไม่ได้เป็นคนทำ สายตาเจียงเย่ว์เหยากวาดมองใบหน้าอินซื่อ กู้เจิ่นไปจนถึงฮูหยินผู้เฒ่ากู้ รู้ดีว่าหากวันนี้ไม่มีหลักฐานออกมายืนยันความบริสุทธิ์ของมารดานาง เรื่องนี้เกรงว่าคงไม่จบลงด้วยดีแน่

        นางกับมารดาเป็นตั๊กแตนมัดติดบนเชือกเส้นเดียวกัน ก่อนที่นางจะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของนางกลับมาได้ นางยังต้องหวังพึ่งท่านแม่มาจับกู้เจิ่นให้อยู่หมัด

        ความคิดสารพัดอย่างแวบผ่านในสมองอย่างรวดเร็ว สายตาของเจียงเย่ว์เหยาค่อยๆ เคลื่อนไปหยุดอยู่บนตลับยาอวี้จือหนิงลู่เกาในมือของท่านหมอโจว

        “คุณหนู บ่าวขอดูยาอวี้จือหนิงลู่เกาตลับนั้นหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ” เจียงเย่ว์เหยาหันมายอบกายให้กู้อวิ๋นหวง ก่อนกระซิบถาม

        　ฮูหยินผู้เฒ่ากู้ถูกอินซื่อทำเอานิ่งอึ้งไปต่อไม่ถูกแล้ว ณ ตอนนี้ คนเดียวที่นางหวังพึ่งได้มีแค่กู้อวิ๋นหวงเท่านั้น

        กู้อวิ๋นหวงพยักหน้า

        หลังเจียงเย่ว์เหยาย่อเข่าคารวะแสดงความซาบซึ้งขอบคุณแล้ว นางก็เดินมาเบื้องหน้าท่านหมอโจว หยิบตลับยาอวี้จือหนิงลู่เกาในมือของเขา เช่นเดียวกันกับท่านหมอโจว ก่อนอื่นนางยกยาขึ้นจ่อดมที่จมูก ครั้นสัมผัสกลิ่นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นนางก็แตะยาขึ้นมาทาบนหลังมืออย่างระมัดระวัง มองสะท้อนกับแสงแดดที่ส่องเข้ามาจากด้านนอก ริมฝีปากพลันเม้มเป็นเส้นตรง

        “เจ้ายังมีอะไรจะพูดอีกหรือไม่” กู้หมิงจวินตวาดถาม

        สบกับสายตาขอความช่วยเหลือของเฉินซื่อ เจียงเย่ว์เหยากัดฟันกรอด “แม้ท่านแม่ข้าจะเป็นคนเก็บรักษายาอวี้จือหนิงลู่เกา แต่ก็ไม่อาจตัดสินได้ว่าท่านแม่ข้าเป็นคนใส่หญ้าเซียงสือลงไปข้างใน!”

        “เจ้าจะบอกว่า ซุนหมอมอเป็นคนใส่อย่างนั้นรึ” อินซื่อแค่นเสียงเยาะ

        สีหน้าซุนหมอมอเปลี่ยนไปทันที “อินอี๋เหนียงกรุณาด้วย ต่อให้บ่าวจะใจกล้าเพียงใด ก็ไม่มีทางกล้าใส่หญ้าเซียงสือลงไปในของที่ใช้ทาหน้าคุณหนูสามแน่นอนเจ้าค่ะ”

        กู้อวิ๋นหวงยังคงเคาะที่พักแขนเบาๆ “ผู้ใดใส่หญ้าเซียงสือลงไป คิดจะสืบให้กระจ่าง ไม่ใช่เรื่องยาก ยาอวี้จือหนิงลู่เกาเก็บรักษาไว้ในเรือนเล่อโซ่วตลอด ใครเป็นคนดูแล ปกติแล้วมีผู้ใดสามารถสัมผัสได้บ้าง แล้วใครส่งมอบสู่มือของน้องหญิงสาม หลังนางรับไปแล้ว ยังมีผู้ใดเคยสัมผัสอีกบ้าง ขอเพียงตามหาคนเหล่านี้ออกมา ตัดออกไปทีละคน ที่เหลือคนสุดท้ายก็คือคนร้ายโดยไม่ต้องสงสัย”

        “ยาอวี้จือหนิงลู่เกานี้ซุนหมอมอเป็นคนส่งมาให้ นอกจากหยิบออกมาทาเช้าเย็นแล้ว ข้าก็เก็บมันไว้ในกล่องสมบัติของข้าตลอด ไม่มีใครเคยแตะต้อง” กู้หมิงจวินเอ่ย

        กู้อวิ๋นหวงมองซุนหมอมอ

        ซุนหมอมอรีบพูด “บ่าวทำตามคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่า หลังรับยาอวี้จือหนิงลู่เกามาจากในมือของเฉินซื่อแล้ว ก็นำไปส่งที่เรือนชิงจื่อกับเรือนหลิวอิ๋งทันที ระหว่างทางก็ไม่มีเรื่องให้เสียเวลาหรือถูกคนหยิบจับผ่านมือไปเจ้าค่ะ”

        ปัญหาวนกลับมาที่จุดเดิม สายตาของทุกคนต่างมองไปที่เฉินซื่อ

        เฉินซื่อเป็นเพียงหญิงชาวบ้านคนหนึ่ง กู้เจิ่นได้อำนาจ ตระกูลกู้ค่อยๆ รุ่งเรืองขึ้นมาด้วยการเลื่อนขั้นตำแหน่งของเขา ทว่าเฉินซื่อยังคงเป็นหญิงชาวบ้านเช่นเดิม เพียงแต่เปลี่ยนจากหญิงชาวบ้านที่ต้องวิ่งเต้นหาข้าวกินครบสามมื้อ กลายมาเป็นหญิงชนบทที่มีคนปรนนิบัติรับใช้ ชีวิตแต่ละวันไม่ต้องทำอะไร โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้มีอันใดต่างไป

        อยู่ดีๆ ก็ถูกผู้คนมากมายจับจ้องมา เฉินซื่อจับชายเสื้อแน่น อย่าว่าแต่แก้ตัว แม้กระทั่งจะพูดก็ยังพูดไม่ชัด นางได้แต่ส่ายหัว เอ่ยประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา “ไม่ใช่ข้า ไม่ใช่ข้า...”

ตั้งแต่ตอนที่ 20 สามารถติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่

https://www.readawrite.com/a/9e3982be3d0b2e7aabf590b5eb89cab2

        　　

        เชิงอรรถ

^ หญ้าเซียงสือ หรือ หญ้าแฝก