เกิดใหม่ครั้งนี้ จะสร้างประเทศที่ดีได้ไหมนะ ?

        - 7 -

        ในการนอนจริงๆ ในคืนแรกของการใช้ชีวิตในต่างโลก นอกจากนึกเสียดายเกมส์ที่ซื้อมาแต่ไม่เคยว่างได้เล่นแล้ว สิ่งที่ผมคิดถึงคือมิยุ แมวสีเทาที่เลี้ยงไว้ในคอนโดของผม

        ผมไม่รู้ว่าป่านนี้มันจะเป็๞ยังไง จะมีคนเข้าไปให้อาหารหรือเปล่า ทีมงานของผมจะรับมันไปดูแลต่อมั้ย

        ผมรู้สึกว่างเปล่าขึ้นมาเหมือนกันที่ไม่มีอะไรในโลกนั้นที่รู้สึกห่วงนอกจากแมว

        อาจจะเพราะแบบนั้น ทำให้คืนนั้นผมฝันถึงวันที่ผมเริ่มเลี้ยงมิยุเป็๞ครั้งแรก

        ตอนนั้นน่าจะประมาณเที่ยงคืน ฝนตกลงมาอย่างหนัก

        ผมกำลังร่างสุนทรพจน์อยู่ที่โต๊ะทำงานเมื่อได้ยินเสียงกริ่ง

        เมื่อเดินออกไปส่องที่ตาแมว สิ่งที่เห็นคือหญิงสาว ในชุดกาวน์หมอ เธอดูเปียกเล็กน้อยเพราะฝนที่อยู่ด้านนอก

        “คุณหนู? เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”

        ผมเปิดประตูออกไปเอ่ยถาม

        แต่สิ่งที่หญิงสาวทำคือเดินแทรกผมเข้ามาในห้อง

        เธอถอดเสื้อกาวน์เปียกๆแล้วขว้างเสื้อกาวน์ลงบนโซฟา

        “ไม่ได้มาพักหนึ่งก็ยังเหมือนเดิม ห้องของนายนี้ไม่ใช่ห้องโชว์แต่มีคนอยู่จริงๆใช่มั้ย” เธอพูดแบบนั้น และสำรวจไปรอบๆ

        นอกจากกองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานสีดำ แม็คบุ๊คบางๆ เครื่องเล่นเกมส์ต่อโทรทัศน์ กับหนังสือที่กองอยู่บนชั้น ก็ไม่มีอะไรอีก

        ที่จริงเครื่องเกมส์กับหนังสือการ์ตูนไม่ใช่ของผม คนที่บังคับให้ซื้อเครื่องเล่นเกมส์เป็๞ของขวัญวันเกิดให้ตัวผมเอง คือคุณหนูเพื่อที่เธอจะได้แอบมาเล่น ส่วนหนังสือการ์ตูนนั้นก็มักจะถูกซื้อทางเน็ตและส่งมาที่ห้องของผมเองโดยคุณหนูเหมือนเดิม

        ที่ผ่านมาเธอมักจะใช้ห้องของผมเป็๲สถานที่ซ่องสุมเพื่อทำเ๱ื่๵๹ที่ไม่อยากให้พ่อรู้ จนกระทั่งเธอเรียนจบ พักหลังพอเธอไม่ได้มาเล่น ผมที่ไม่มีเวลาจะเปิดเครื่องเล่นเกมส์ก็ปล่อยมันกับชั้นเก็บหนังสือการ์ตูนไว้เฉยๆโดยไม่ได้เปิดเลยมาพักหนึ่ง

        ผมหยิบผ้าขนหนูที่ยังไม่ได้ใช้ออกมาและยื่นให้เธอ

        “บอกไว้ก่อนว่าห้ามบอกพ่อนะ” เธอพูดขึ้นเมื่อเห็นผมหยิบโทรศัทพ์

        “แต่ตอนนี้ก็ดึกแล้ว ถ้าเป็๞แบบนี้นายท่านคงจะ...”

        “หนวกหูน่า ด้านนอกฝนยังตกอยู่ไม่เห็นเหรอ” เธอบอก

        ผมมองไปยังสายฝนนอกหน้าต่าง

        ในขณะที่หญิงสาวเดินไปเปิดตู้เย็น และของในครัวของผมดู

        “มีแต่มาม่าคัพ กับโค้กซีโร่เหรอ?”

        “ผมไม่ค่อยได้อยู่ ถ้ามีของสดกลัวว่าจะเสียน่ะครับ...”

        “นายนี่น่าเบื่อชะมัด” เธอบอก และเดินไปที่ประตู พร้อมกับหยิบร่มที่เสียบอยู่ในถังหน้าประตูขึ้นมา

        “จะกลับแล้วเหรอครับ?”

        “เปล่า ฉันจะไปร้านสะดวกซื้อ”

        “แต่ฝนยังตกอยู่?”

        “หนวกหูน่า” เธอบอก

        “งั้นผมไปซื้อให้มั้ยครับ คุณหนูเล่นเกมรออยู่ที่นี่ก็ได้นะครับ”

        “ไม่ล่ะนายอยู่ที่แหละ” เธอบอก 

        “แต่ข้างนอกตอนนี้อันตราย”

        “ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ” เธอบอก ชี้ไปที่คอมซึ่งผมเปิดทิ้งไว้ “นายมีงานต้องทำไม่ใช่เหรอ”

        ผมถอนหายใจ แต่ก็ปล่อยเธอไป และกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน

        เวลานั้นผมรู้จักเธอมาสิบกว่าปีแล้ว

        ๻ั้๹แ๻่ตอนที่คุณหนูยังเป็๲นักเรียนมัธยม และผมต้องขับรถไปรับจากโรงเรียน

        ผมติวภาษา กับวิชาสังคม ให้เธอในวันที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัย

        เป็๲คนจัดการงานเลี้ยงรับปริญญาของเธอ

        ผมรู้สึกว่าไม่มีสมาธิทำงานต่อ งานยังไม่ถึงกำหนดใช้ จึงตัดสินใจปิดคอม แล้วเอาเสื้อกาวน์เปียกๆ ไปตาก

        ยี่สิบนาทีต่อมา คุณหนูกลับมาพร้อมกับถุงใส่อาหารสด และลูกแมวเปียกๆ สีเทาตัวหนึ่ง

        “น่ารักใช่มั้ย ฉันเจอระหว่างทาง”

        “หา”

        ลูกแมวเปียกๆ ขนลู่เรียบตัว ไม่มีแม้เศษเสี้ยวของความน่ารัก

        “ทีนี้ห้องของนายจะได้ไม่เงียบ”

        “ทีนี้ห้ามเลี้ยงสัตว์นะครับ”

        “ไม่มีใครว่าหรอกน่า” เธอพูด

        ผมถอนหายใจ

        คุณหนูเดินเข้าไปในครัว และเริ่มเอาวัตถุดิบที่อยู่ข้างในออกมาวาง

        ผม๻๠ใ๽เมื่อเห็นว่านั่นเป็๲ของสด

        “เดี๋ยวก่อน! คุณหนูจะทำอาหารเหรอครับ”

        “ใช่”

        “คุณหนูทำเป็๞ด้วยเหรอครับ"

        “เป็๲สิ!” เธอบอก

        ผมดูของที่ซื้อมา ในนั้นไม่มีความเชื่อมโยงกันเลย ไม่รู้ว่าจะทำเป็๞อาหารยังไง

        “ไม่ซื้อน้ำมันมาเหรอครับ”

        “มีเนยแล้วไง”

        ผมถอนหายใจ และแทรกตัวเข้าไป จุดเตา แล้วก็เปิดเครื่องดูดอากาศ

        ผมมีก้อนแกงกะหรี่ญี่ปุ่นอยู่ในตู้ มันน่าจะช่วยทุกอย่างได้

        ผมซาวข้าว แล้วเอาไปหุง

        ผัดเนย ก้อนแกงกระหรี่ กับหอมแดงแทนหอมหัวใหญ่ ผมใส่พริกไทยไปเพิ่มด้วย ใส่เนื้อทั้งหมดที่ซื้อมาผัดไปพร้อมกัน

        จากนั้นเติมน้ำ เพราะไม่มีมันฝรั่งผมเลยใส่แป้งแพนเค้กไปแทน

        พอข้นใส่ มะเขือเทศ กับช็อคโกแลต

        ผมดูพวกผักสดที่ซื้อมา มีโหระพาด้วย ผมว่าคุณหนูต้องคิดว่ามันเป็๲กะเพราแน่ๆ

        ผมตัดสินใจ ล้างทั้งหมดมาคลุกน้ำส้มสายชูจัดรวมกัน

        ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผมก็เอาคอมกับหนังสือออกจากโต๊ะ แล้วเปลี่ยนมันเป็๲โต๊ะอาหาร ยกไปวางไว้หน้าโซฟา เพื่อเสิร์ฟแกงกะหรี่ กับสลัดผักให้คุณหนู

        “แล้วแพนเค้กช็อคโกแล็ตของฉันล่ะ!”

        อ่อ หวังเ๱ื่๵๹นั้นไว้หรอกเหรอ

        ผมใช้เวลาห้านาที ทอดแพนเค้กสามชั้น แล้วราดช็อคโกแล็ตเป็๞รูปหมีตรงหน้า

        “นายนี่ทำเป็๲ทุกอย่างเลยนะ” เธอบอก ตอนที่ผมยกไปเสิร์ฟคุณหนูกินแกงกะหรี่หมดพอดี

        “ตอนเรียนอยู่ต่างประเทศผมเคยทำงานที่ร้านอาหารน่ะครับ” ผมบอก

        “ชีวิตนายนี่ผจญภัยดีนะ”

        “ไม่ใช่เ๹ื่๪๫ดีเท่าไหร่หรอกครับ สมัยก่อนผมก็ลำบากทีเดียว ต้องขอบคุณคุณพ่อของคุณหนูที่ดูแล”

        “เหรอ... แต่ฉันไม่เคยมีเ๱ื่๵๹แบบนั้นบ้างเลย”

        “…เพราะท่านเป็๞ห่วงคุณหนู ไม่อยากให้เป็๞อันตรายน่ะครับ”

        “นั่นสิเนอะ... เพราะอย่างนั้นหรือเปล่า ที่ผ่านมานายทำตามที่ชั้นขอทุกอย่าง”

        “…”

        “ถ้าฉันขอ ให้นายพาฉันไปผจญภัยแบบนั้นบ้าง นายจะทำตามที่ขอมั้ย”

        เธอใช้ส้อมเขี่ยแพนเค้กเล่น

        ผมมองออกไปด้านนอก

        แม้กรุงเทพจะเป็๞เมืองที่ไม่เคยหลับ

        แต่ฝนที่ตกหนัก ทำให้แสงไฟจากเมืองของวันนี้ดูมืดมนลงกว่าเดิม

        “รู้มั้ย นายนี่เหมือนจะฉลาดนะ แต่ไม่เคยรู้อะไรเลย”

        คุณหนูบอกผมแบบนั้นอยู่บ่อยๆ

        “พ่อจะให้ฉันแต่งงาน” เธอเอ่ยขึ้น

        ผมเทอาหารแมวจากถุงที่คุณหนูซื้อมาให้แมวสีเทา

        “เหรอครับ...”

        เสียงแมวร้อง “มิ้วๆ”