ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 45 แผนงานสิ้นปี

        ตกเย็นทุกคนก็เลิกงานกัน ม่านฟ้ากับเหล่าคนงานต่างวิ่งรอบสวนเพื่ออบอุ่นร่างกายกันก่อน ทุกคนเคยดื่มน้ำพุศักดิ์สิทธิ์คนละแก้ว ร่างกายจึงได้รับการพัฒนาขึ้น มะไฟกับมะเฟืองมาหาม่านฟ้าพอดี พอรู้ว่าวันนี้ทุกคนจะเรียนมวย แฝดพี่น้องคู่นี้จึงขอเข้าร่วมด้วย พระยาเดชาดำรงศักดิ์อธิบายวิธีการต่อสู้พื้นฐานจนไปถึงให้ทุกฝึกท่าตามที่เขาแสดงให้ดูเป็นตัวอย่าง พระยาเดชาดำรงศักดิ์สอนการออกหมัด ท่ายืน การเหวี่ยง การส่งแรงหมัด การเตะ เมื่อสอนแล้วพระยาเดชาดำรงศักดิ์กับสมยศเดินไปตรวจดูทุกคนว่าทุกคนทำตามกันถูกต้องไหม 

        “สายตาต้องมองตลอดการเคลื่อนไหว เมื่อสายตาชินแล้ว เราก็จะเห็นกระบวนท่าของอีกฝ่าย การตอบสนองร่างกายของเราจะต้องเร็ว การบาดเจ็บเกิดขึ้นหลายครั้งเพราะร่างกายไม่เป็นตามที่ในหัวเราคิด แรกๆจะเป็นเช่นนี้”

        ม่านฟ้า มะไฟ มะเฟือง ออกหมัดพร้อมกัน แม้กำลังจะน้อยแต่ท่าทางใช้ได้ สมยศพอใจที่เด็กทั้งสามไม่ปริปากบ่นสักคำ การเรียนการสอนจบลงที่สองทุ่ม ทุกคนจึงแยกย้ายไปพักผ่อนได้ 

        มะไฟหอบอย่างหมดแรง “เหนื่อยมากเลย ขนาดเราดื่มน้ำพุแล้วนะ ถ้าไม่ดื่มจะไม่เหนื่อยกว่านี้เหรอ”

        “นั่นสิ แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าร่างกายของเรายังเติบโตได้อีกนะ ฉันสามารถกินเค้กได้ไม่อั้นเลยนะตอนนี้ ฉันไม่ต้องกลัวอ้วนอย่างที่แม่กลัวอีกด้วย ฮี่ๆ”

        ม่านฟ้ามองบน “ไปๆ ไปอาบน้ำกันเถอะ มะไฟ เธอโทรไปหาลุงผินให้เอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้พวกเธอสองคนเถอะ” ทั้งสามอาบคนน้ำอาบท่ากันเรียบร้อย ลุงผินก็พามะเฟืองกับมะไฟกลับบ้านเลย เพราะไม่อยากรบกวนม่านฟ้าอีก

        “พรุ่งนี้พวกเธอเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนด้วยล่ะ เรียนมวยเสร็จก็จะได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อได้เลย”

        “ตกลง แล้วเจอกันนะม่าน” มะไฟโบกมือ 

        ทั้งสามคนไปลาไหว้พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับสมยศก่อนกลับบ้าน

        ตาพวงนำอาหารมาให้เธอ “วันนี้เหนื่อยหน่อยนะหนูม่าน ฝึกมวยเป็นยังไงบ้าง?”

        “ค่อนข้างยากนะคะ ต้องใช้แรงใจเยอะจริงๆ ที่ร้านเราเป็นยังไงบ้างคะตาพวง?”

        “เรียบร้อยดี ไม่ต้องห่วงหรอก จริงสิ…ตอนหนูอาบน้ำ น้าพายของหนูโทรมาบอกว่าได้ทองตามที่หนูขอแล้ว พรุ่งนี้เขาจะพาไปที่โกดังนะ”

        “ดีเลย น้าพายทำงานเร็วมาก”

        คืนนี้ม่านฟ้านอนเร็วกว่าทุกวันเพราะความเหนื่อยล้า เช้าต่อมาน้าพายมารับม่านฟ้าแล้วพาเธอไปที่โกดัง โกดังนี้มีชายฉกรรจ์เฝ้าอย่างเข้มงวดมาก น้าพายพาเธอเข้ามาในโกดัง เมื่อเธอเห็นทอง เธอก็ให้ระบบเก็บเข้าคลัง ม่านฟ้าเลือกซื้อปืนพกในระบบให้น้าพายสองกระบอก เสื้อกันกระสุนหนึ่งชุดและกระบอกเก็บเสียง  น้าพายให้ทองมาเกินเพื่อเป็นค่าซื้ออาวุธของเขาเอง เธอจึงซื้อกระสุนปืนให้น้าพายในจำนวนที่มากหน่อย

        น้าพายดูปืนอย่างชอบใจ ที่ชอบใจที่สุดก็เสื้อกันกกระสุนนี่แหละ “น้าชอบมันมาก”

        ยิ้มหน้าบานเป็นกระด้งขนาดนี้ รู้เลยว่าชอบมากขนาดไหน ในปืนไม่ได้ใส่กระสุนไว้ แต่เขาทำท่าเล็งปืนเพื่อลองดู  “มันเบามาก ดีกว่าปืนยาวเสียอีก ปืนที่พวกฝรั่งทำก็ยังไม่เบาขนาดนี้”

        “ก็ต้องดีกว่าอยู่แล้วสิคะ”

        เหอะๆ นี่ถ้าน้าพายเห็นรถถังล่ะก็ คงมีเป็นลมกันบ้างล่ะ

        ม่านฟ้าสั่งให้ระบบซื้อปืน เสื้อกันกระสุนและกระบอกเก็บเสียงสำหรับหนึ่งร้อยสามสิบชุด ส่วนกระสุนปืนต้องจัดมาหลายๆกล่อหน่อย

        น้าพายเห็นม่านฟ้ายืนเหม่อ เขาก็รออย่างใจเย็น เจารู้ว่าม่านฟ้ากำลังทำธุระในมิติอยู่ ม่านฟ้าทำธุระในมิติเสร็จแล้ว น้าพายก็พาม่านฟ้าไปกินข้าวและพากลับบ้านเลย

        เมื่อมาถึงบ้านสวน ม่านฟ้าก็กลับมาทำงานต่อ เธอดูเอกสารสองชั่วโมงแล้วไปที่แปลงผักต่อ ม่านฟ้าเห็นเจ้าสุดหล่อกำลังจิกหนอนกินอย่างเอร็ดอร่อยพอดี สุดหล่อมองเธอด้วยหางตาแวบหนึ่ง

        เจ้านี่…เจ้านายอุตส่าห์มาหาแต่กลับเมินใส่

        แทนที่มันจะวิ่งมาหาเธอก่อนเมื่อรู้ว่าเธอมาหา

        เฮ้อ...เพราะมัวแต่หวงกินจริงๆ

        ม่านฟ้ามาช่วยคนงานเก็บมันฝรั่ง แครอท ผักบุ้ง มะนาว จากนั้นเธอก็ไปที่โกดัง ตอนนี้ในมิติทุเรียนมีเยอะมากแล้ว เธอจึงเอาออกมาใส่เข่งเพื่อระบายทุเรียนออกมาขาย

        เหล่าคนงานมองตากันปริบๆ รถหกล้อหกคันคงไม่พอหรอกนะ

        ม่านฟ้าให้ตาพวงมารับทุเรียนไปขายเพิ่มที่ร้านโดยให้แก้วขับรถกระบะไปส่ง

         วิรุณมาหาม่านฟ้าที่โกดัง “คุณหนูม่าน ท่านเจ้าเมืองสิงขรต้องการให้คุณหนูช่วยสนับสนุนงานปีใหม่ปีนี้ครับ”

        “น้าวิรุณคิดยังไงคะ?”

        “เราควรช่วยท่านเจ้าเมืองครับ เพื่อชื่อเสียงของสวนม่านฟ้าและทางเราก็ได้กระชับความสัมพันธ์ที่ดีกับทางหน่วยงานราชการไว้ด้วย คุณหนูคิดจะทำโรงงานอีกหลายโรงงาน เพื่อความราบรื่นของงานเรา เราควรจะสนับสนุนพวกเขานะครับ”

        “น้าวิรุณจัดการได้เลยค่ะ ขอสถานที่ใหญ่ๆให้เราขายผลไม้ของสวนเราด้วยนะคะ ในวันงาน หนูจะทำร้านผลไม้กินไม่อั้นหนึ่งชั่วโมงค่ะ บอกทางเจ้าเมืองด้วยว่า หลังปีใหม่เราจะรับคนงานร้อยคน หนูเป็นคนจังหวัดสิงขรยินดีรับคนงานจังหวัดสิงขรเข้าทำงานก่อน”

        ม่านฟ้าพูดจบ วิรุณกำลังนึกถึงสิ่งที่คุณหนูม่านฟ้าพูดไปอีกครั้ง

        “เอ่อ...  ร้านผลไม้กินไม่อั้นหนึ่ีงชั่วโมงคืออะไรหรือครับ?”

        เหล่าคนงานที่กำลังขนผลไม้ไปไว้ในโกดังเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้

        ม่านฟ้าอธิบาย  “ผลไม้ทุกอย่างที่เรามีในร้านสามารถกินได้ทุกอย่าง ราคาต่อคนละหนึ่งร้อยบาท ระยะเวลาคือหนึ่งชั่วโมง อย่างเช่น ถ้าลูกค้าจะกินทุเรียนอย่างเดียว พวกเขาก็กินได้ตลอดหนึ่งชั่วโมง หรือเลือกกินสามสี่อย่างก็ได้ค่ะ แต่ต้องภายในหนึ่งชั่วโมงนะคะ”

        “จะคุ้มเหรอครับ?” วิรุณขมวดคิ้วถาม

        “ไม่ใช่ทุกคนจะกินได้เยอะนะคะ ราคาต่อหัวก็สมเหตุสมผลแล้วค่ะ ผลไม้บางอย่างกินแล้วแน่นไวมาก ทุเรียนก็เป็นหนึ่งในนั้นนะคะ ผลไม้แต่ละอย่างเราจะจัดให้เป็นชุดๆ แล้วให้ลูกค้ามาหยิบไปกินที่โต๊ะเอง ต้องมีเวลากำกับให้ทุกคนไว้ด้วยว่าทุกคนสามารถนั่งกินกันได้ถึงกี่โมง”

        วิรุณเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง “คงต้องเกณฑ์คนของเราให้ไปช่วยในวันงานมากหน่อย และต้องแจ้งให้คุณพระพายมารับผักผลไม้ในช่วงสิ้นปีให้เร็วขึ้นด้วยครับ พอถึงวันงาน พวกเราทุกคนจะได้ไม่วุ่นวายเกินไป”

        “ประกาศหาคนมาแกะทุเรียน เก็บจานเช็ดโต๊ะ ล้างจานและคนจับเวลาดีกว่า หนูให้ค่าล่วงเวลาด้วยนะคะ”

        “ได้ครับคุณหนู ผมจะไปบอกท่านเจ้าเมืองว่าคุณหนูจะเปิดร้านผลไม้กินไม่อั้นหนึ่งชั่วโมง งานปีใหม่ปีนี้ของจังหวัดสิงขรต้องคึกคักมากแน่ๆ”

        “ฝากบอกท่านเจ้าเมืองให้ไปโฆษณาจังหวัดอื่นด้วยนะคะ ให้บอกว่าในงานมีร้านเปิดกินผลไม้ไม่อั้นหนึ่งชั่วโมง ราคาหัวละร้อยไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็ก ในร้านมีทุเรียนให้กินไม่อั้นจนถึงวันสุดท้ายของงานแน่นอน”

        วิรุณกับเหล่าคนงานยกนิ้วโป้งให้คุณหนู คนงานคนหนึ่งพูด “อยู่กับคุณหนูพวกเราไม่อดตายแน่นอน ขนาดเรื่องการกินผลไม้ยังเอามาทำเป็นธุรกิจแบบนี้ได้”

        “พวกเธอจงภูมิใจซะ ที่มีฉันเป็นเจ้านายของพวกเธอ ใครที่ติดตามฉันมีแต่รวยกับรวย ฮ่าๆ”

        ทุกคนหัวเราะให้กับนิสัยขี้อวดของคุณหนู 

        วันเวลาผ่านไปหลายเดือนจนถึงเดือนธันวาคม กิจวัตรประจำวันของม่านฟ้าคือทำงาน เรียนมวยและฝึกยิงปืน ในสวนม่านฟ้ามีสนามฝึกยิงปืนเพิ่มขึ้นมาและมีลุงสมยศเป็นอาจารย์อีกเช่นเคย

        ทุกคนเรียนรู้อย่างรวดเร็วเพราะได้ดื่มน้ำพุจากมิติอย่างสม่ำเสมอ สภาพร่างกายของทุกคนแข็งแกร่งยิ่งกว่าทหารเสียอีก

         ส่วนสูงของม่านฟ้า มะเฟืองและมะไฟสูงขึ้น แต่ร่างกายมะไฟสูงขึ้นเร็วกว่าคนอื่นอย่างน่าตก ความหล่อของเขาฉายชัดมาก แต่ถึงเขาจะสูงหล่อขนาดไหน มะไฟก็ยังคงเป็นเด็กน้อยติดแม่เช่นเดิม ความอยากขนมหวานและการกินขนมหวานของมะเฟืองเพิ่มขึ้น ป้าขวัญมักจะมาบ่นเรื่องการกินขนมหวานของมะเฟืองบ่อยมาก ตั้งแต่มะเฟืองมีจักรยาน หลังเลิกเรียนเธอก็ขี่ไปซื้อเค้กที่ร้านพี่แพรทุกวัน เสาร์อาทิตย์ก็มาชวนม่านฟ้าไปเพิ่มความอ้วนด้วยกัน

        หลายๆเดือนมานี้ มีคนแอบมาลักลอบขโมยผลไม้สวนเธอบ่อย แน่นอนว่าพวกเขาโดนลูกน้องของเธอจัดการได้อย่างง่ายดายและถูกพาพวกเขาไปให้กับทหาร

        ลูกน้องของเธอสบถด่าใส่พวกโจรด้วยนะว่าพวกมันเป็นไอ้พวกโจรกระจอก!

        เดี๋ยวนี้พวกเขาต่อสู้เก่งกันแล้วล่ะ พอได้เรียนไปหลายกระบวนท่า มันก็มีร้อนวิชากันบ้าง เธอต้องปล่อยให้พวกเขามั่นใจไปช่วงนี้ ท่านตาได้วางแผนจัดตารางการเฝ้าสวนและวิธีการป้องกันสวนหากมีเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้นไว้ให้เสร็จสรรพ

        สวนของเธอเคยโดนเผามาแล้ว เธอจึงให้ระบบซื้อถังดับเพลิงและติดไว้ทุกกระท่อมเฝ้ายาม ตอนนี้เธอสามารถทำครีมบำรุงหน้าและบำรุงตัวได้แล้วนะ เธอนำมันไปขายในมิติ ในคลังของเธอพอมีทองเก็บบ้างแล้ว ม่านฟ้าเอาครีมบำรุงไปให้มะเฟือง มะไฟและป้าขวัญลองใช้อยู่หลายวัน ทุกคนมีผิวพรรณงามสุขภาพดี ตัวเธอเองก็ใช้ด้วย เธอเอาให้นายพายไปใช้ดู น้าพายมาบ่นว่าเมียที่บ้านหึงหวงเขาหนักมาก ตัวแทบติดกันตลอดเลยตอนนี้เพราะใช้ครีมแล้วน้าพายหล่อขึ้น

        ปกติน้าพายมักจะมีสาวๆมาชอบพออยู่แล้ว ความหล่อของน้าพายทำให้สาวๆเก็บอาการไม่อยู่กันเลยทีเดียว ทั้งหล่อทั้งรวย ใครบ้างที่ไม่ชอบ? ครีมที่เธอให้ไปได้ผลโคตรดีเกินคาด เพื่อเป็นการปลอบใจเมียน้าพาย เธอเลยมอบครีมให้เอาไปใช้ด้วย จะได้สวยหล่อพอกัน ฮ่าๆ

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศไม่เอาครีมบำรุง เพราะแค่ดื่มน้ำพุในมิติทุกวัน พวกเขาก็ดูดีขึ้นแล้ว ทั้งสองคนกล่าวอย่างนั้น ลุงผินขอไม่ใช้เช่นกัน เขาบอกว่าเดี๋ยวหล่อเกินแล้วจะวุ่นวายเหมือนน้าพาย วิรุณกับชาญชัยมาขอซื้อครีมกับม่านฟ้า แต่เธอให้ไปฟรีๆ พวกเขาบอกว่าเผื่อเจอผู้หญิงที่ถูกใจ จะได้มีความมั่นใจในการจีบเวลาเสนอหน้าไปทำความรู้จัก ตอนนี้แก้วมีแฟนแล้ว และคิดว่าน่าจะไปได้ดี ผู้หญิงคนนี้ชื่อชมพู่เป็นลูกชาวนา ค่อนข้างขยันขันแข็ง ชมพู่ช่วยพ่อแม่ทำนาข้าวและจะสานต่อจากพ่อแม่ จังหวะที่ชมพู่กำลังทำนานั่นแหละ เแก้วได้ขับรถผ่านหมู่บ้านข้างๆ เขามาเห็นชมพู่อยู่ในนา ตอนนั้นต้นข้าวในนากำลังงาม แถมมีสาวน้อยน่ารักกำลังจริงจังกับการใส่ปุ๋ยข้าว ทุกอิริยาบถของชมพู่นั่น เธอจะทำอะไรก็น่ารักไปหมดสำหรับแก้ว แก้วบอกว่าตกหลุมรักเพราะฉากนี้เลย

        เจ้าแก้วต้องดูละครรักสาวบ้านนาจนอินแน่ๆ

        เรื่องต่อไปคือฟาร์มหมูได้สร้างเสร็จแล้ว วัชระสร้างโรงงานแปรูปต่อ เธอบอกน้าวัชระว่าเธออบากจะสร้างโรงงานทำซอสมะเขือเทศกับซอสพริกด้วย น้าวัชระดีใจจนหน้าบ้านที่มีงานยาวแบบไม่หยุดพัก ลูกน้องของเขาได้มีเงินเก็บเอาไปเลี้ยงครอบครัวได้อีกมาโขเลย วัชระคิดในใจ ปีนี้และปีหน้าเป็นปีที่ดีจริงๆ