ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “ขออภัยที่ต้องพูดตามตรงต่อให้ทำนิยายของจอมยุทธ์พเนจรเป็นเล่มเท่าฝ่ามือก็ไม่มีคนซื้ออยู่ดีข้าเคยอ่านนิยายของเขา แม้ข้าจะชอบแต่เรื่องที่เขาเขียนไม่สอดคล้องกับสุนทรียภาพในยุคนี้ ดังนั้นจึงไม่มีคนซื้อ ถึงคุณชายจะมีเงินเยอะแต่ก็ไม่จำเป็นต้องนำเงินเป็นพันตำลึงมาละลายน้ำเช่นนี้!”

        ความหมายก็คือ ถึงเจ้าจะใช้เงินจนไม่รู้จะใช้ซื้อสิ่งใดแล้วแต่ก็ไม่ควรสิ้นเปลืองเงินเช่นนี้!

        เจียงหงหย่วนเห็นภรรยาตัวเองปฏิเสธไอ้หนุ่มหน้าขาวอย่างตรงไปตรงมาก็ยิ้มในใจไงล่ะไอ้หนุ่มหน้าขาว ภายนอกดูดีแต่ข้างในกลวง ภรรยาตัวน้อยของเขาสายตาเฉียบแหลมยิ่งนักไม่มีทางสนใจคนอ่อนหัดเป็นแน่

        ตู้ซิวจู๋ถูกคำพูดหลินหวั่นชิวตอกใส่จนไปไม่ถูกแต่แน่นอน หลายปีมานี้นิยายของเขามีหลินหวั่นชิวเป็นผู้อ่านเพียงคนเดียวในใจเขาย่อมรู้อยู่แล้วว่านิยายตัวเองเป็นอย่างไร

        “ฮะฮะฮะ…เช่นนั้นหรือ…งั้น…เอาชุดเดียว ชุดเดียวได้หรือไม่ ข้าจะเก็บสะสม”

        เขามองหลินหวั่นชิวด้วยสายตาน่าสงสารมองแล้วปฏิเสธไม่ลง

        แต่หลินหวั่นชิวไม่อยากคัดจริงๆนิยายมีจำนวนตัวอักษรเยอะว่าสี่ตำราห้าคัมภีร์มาก

        อีกทั้งนางก็ไม่ต้องคัดสี่ตำราห้าคัมภีร์กับตำราตรีร้อยพันแล้วมีฉบับแม่อยู่ แค่ทำซ้ำออกมาเป็นพอ

        ตอนนี้ยุ่งกับการทำหนังสือภาพ ไม่มีเวลาเช่นกัน

        ตู้ซิวจู๋ถูกปฏิเสธอย่างน่าอนาถอีกครั้ง

        เจียงหงหย่วน “…”

        คืนนี้เขาจะกัดปากภรรยาตัวน้อยอย่างอ่อนโยนเสียหน่อยนางจะรู้ความเกินไปแล้ว

        แต่หลินหวั่นชิวยังไม่ได้คิดจะทิ้งเศรษฐีใหญ่อย่างตู้ซิวจู๋นางบอกที่อยู่ในอำเภอให้กับเขา “บ้านข้าจะเปิดร้านหนังสือสำหรับสตรีโดยเฉพาะ หากบ้านคุณชายตู้มีสมาชิกสตรีก็ลองมาเยี่ยมชมได้”

        “ได้สิๆ” ตู้ซิวจู๋รีบตอบ ถึงไม่มีสมาชิกสตรีก็พาสาวใช้ไปได้

        ขอเพียงยังติดต่อกันเขาก็ไม่กังวลว่าจะไม่มีโอกาสคุยกับเสี่ยวเหนียงจื่อ

        เขาอยากฟังความเห็นที่นางมีต่อนิยายมากจริงๆแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่จังหวะ

        “เปิดร้านเมื่อไร? เอาเช่นนี้ดีหรือไม่ ข้าพักอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลตู้ไว้พวกเจ้ากำหนดวันเปิดร้านแล้วค่อยให้คนส่งเทียบเชิญมาได้หรือไม่?”

        หลินหวั่นชิวยิ้มแล้วตอบว่า “ได้ เช่นนั้นตกลงตามนี้! คุณชายตู้ตามสบายเถิด ข้าขอตัวก่อน!”

        เจียงหงหย่วน “…”

        คืนนี้คงต้องกัดปากภรรยาตัวน้อยให้แรงหน่อย ห้ามชมภรรยาตัวน้อยเพิ่งชมในใจก็ต้องกลับคำเสียแล้ว ไอ้หนุ่มหน้าขาวยิ้มออกทันที

        แต่เขาจะเป็นตัวถ่วงภรรยาตัวน้อยไม่ได้คิดดูแล้วร้านของนางก็ขายให้แต่สตรี ไอ้หนุ่มหน้าขาวอยากเข้าไปก็คงเข้าไม่ได้

        เจียงหงหย่วนคิดเช่นนี้แล้วก็รู้สึกดีขึ้น

        เพียงแต่ ภรรยาตัวน้อยหาเงินได้อีกสามร้อยกว่าตำลึงเทียบกันแล้วเขาค่อนข้างร้อนใจ ภรรยาตัวน้อยหาเงินเก่งเช่นนี้ เขาจะโดนเอาชนะหรือไม่?

        ไม่ได้การล่ะ เขาต้องขึ้นเขาไปล่าสัตว์!

        เขาจะล่าเสือ ล่าเสือตัวใหญ่!

        (เสือตัวใหญ่ตัวสั่นเทิ้ม นายท่านพวกข้าไม่ได้ทำกระไรท่านเลยนะ!)

        หลังจากหลินหวั่นชิวออกจากร้านหนังสือเจียงหงหย่วนประคองนางขึ้นรถล่อ ระหว่างทางกลับหมู่บ้านเขาขี่รถล่อไปยังป่าไผ่ที่ไร้ผู้คน อุ้มนางเข้าไปในป่า

        หลินหวั่นชิวถูกเจียงหงหย่วนกดเข้ากับต้นไม้จนขยับไม่ได้ยังไม่ทันพูดกระไรก็มีเงาดำสูงใหญ่ปกคลุมลงมา บุรุษบึกบึนขยับหน้าเข้ามาประกบปากนาง

        นี่มันกลางป่ากลางเขานะ!

        จะรบกันกลางแจ้งหรือ?

        ใจเย็นพ่อหนุ่ม!

        “เจ้าเก็บเงินไว้ นั่นเป็นเงินส่วนตัวของเจ้า!” ได้ปลดปล่อยความอยากของตัวเองออกไปบ้าง เจียงหงหย่วนปล่อยนางแล้วพูดเสียงอู้อี้

        “ได้” เมื่อถูกปล่อยตัวหลินหวั่นชิวที่รู้สึกรอดตายมารีบพยักหน้าเหมือนลูกเจี๊ยบจิกข้าวเปลือก

        “ร้านของเจ้าต้องใช้เงินทุนเท่าไร? ข้าจ่ายเอง!” เจียงหงหย่วนพูดต่อ

        นี่คือการบังคับเข้าเป็นหุ้นส่วน!

        “สองร้อยตำลึง!” หลินหวั่นชิวรีบตอบ

        หากเจียงหงหย่วนให้เงินนางอีกสองร้อยตำลึงเขาคงได้จนแล้วจริงๆ

        ทั้งสร้างบ้าน ส่งเจียงหงหนิงเรียนหนังสือซื้อเครื่องเรือนและเช่าบ้านในอำเภอ…

        “ได้ เจ้าใช้ได้เลยถ้าไม่พอข้าจะไปหามาเพิ่ม” เจียงหงหย่วนอุ้มหลินหวั่นชิวกลับไปวางในตู้รถแล้วจึงขี่รถออกไป

        ฟู่ฟู่…

        เขาออกเงินลงทุนให้ ต่อให้วันหน้าที่ร้านจะทำเงินได้มากเท่าไรเขาก็ไม่มีความรู้สึกกดดันเกินไปอีก

        เจียงหงหย่วนยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของความเป็นบุรุษ!

        กลับมาถึงหมู่บ้านหลินหวั่นชิวพบว่าบ้านตัวเองขาดแค่คานด้านบนกับหลังคา เห็นดังนั้นนางก็ดีใจมาก

        พอมีคนงานเยอะก็ทำงานเร็วจริงๆ ด้วย

        “ลุงทงเป่า มีผู้ใดทำให้พวกท่านลำบากหรือไม่เจ้าคะ?” สองสามีภรรยากลับมาแล้วในฐานะที่หวางทงเป่าเป็นทั้งผู้คุมงานและหัวหน้าผู้รับเหมาเขาหยุดงานในมือแล้วพาหลินหวั่นชิวเดินดูรอบๆ พลางบอกความคืบหน้าให้นางฟังไปด้วย

        “ไม่มีหัวหน้าหมู่บ้านมาดูหลายครั้ง พูดอีกว่าถ้ามีผู้ใดสร้างปัญหาอีกให้บอกเขา” หวางทงเป่าพูด เขามองว่าเจียงหงหย่วนต้องมอบกระไรให้ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านเป็นแน่มิเช่นนั้นด้วยนิสัยของสวีฝูจะพูดเช่นนั้นได้อย่างไร

        “หงหย่วนไม่รู้จักประนีประนอมเป็นโชคดีของเขาที่ได้แต่งงานกับเจ้า มีเจ้าช่วยพูดเกลี้ยกล่อม เขาจะได้ล่วงเกินผู้อื่นน้อยลงอย่างไรสวีฝูก็เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน เป็นมิตรกับเขาไว้ย่อมดีที่สุด” หวางทงเป่าพูดต่อ

        เอ่อ…เหมือนว่าที่บุรุษผู้นี้มีเรื่องกับผู้อื่นจะเป็นเพราะนางทั้งนั้นหลินหวั่นชิวบ่นในใจแต่พูดออกมาไม่ได้ เพราะหวางทงเป่าพูดเพราะหวังดี

        แต่นี่สวีฝู…เขาคิดจะทำกระไร?

        ขณะที่หลินหวั่นชิวกำลังกลัดกลุ้มหลินซย่าจื้อก็เดินยิ้มเข้ามา “ไอ๊หยา น้องเล็กกลับมาแล้วหรือ ท่านแม่ให้ข้ามาตามเจ้าไปกินข้าวที่บ้านหงหย่วนล่ะ เรียกเขาไปด้วย ตั้งแต่เจ้าแต่งออกไปก็ยังไม่เคยพาเขากลับบ้านแม่เลยนะ!”

        กระไรกัน?

        หลินซย่าจื้อโดนผีเข้าหรือ?

        หรือว่านางตาฝาดไป?

        “ชิวเอ๋ย เมื่อก่อนนี้ต้าเจี่ยทำผิดตั้งแต่เจ้าแต่งงานออกไป ต้าเจี่ยก็ได้ลองคิดดูรู้ตัวว่าเมื่อก่อนข้าโดนน้ำมันหมูบังใจ กระทำไม่ถูกไม่ควร แต่เจ้าอย่าเก็บเอามาใส่ใจได้หรือไม่พวกเราต่างก็แซ่หลินเหมือนกัน ต่อให้กระดูกจะหักก็ยังมีเส้นเอ็นเชื่อมกันอยู่ต้าเจี่ยขอโทษ แต่ไม่ว่าอย่างไรท่านพ่อท่านแม่ก็คลอดและเลี้ยงเจ้ามา แม้ที่ผ่านมาจะทำไม่ถูกเช่นไรก็ขอให้เจ้าเห็นแก่ที่พวกท่านก็อายุมากแล้วอย่าได้ถือสาเลย”

        หลินซย่าจื้อพูดจบก็ยกมือเช็ดน้ำตา

        หลินหวั่นชิวมองจนขนลุก

        สตรีชาวบ้านรอบๆ ช่วยพูดให้หลินซย่าจื้อ “ข้าว่านะภรรยาหงหย่วน ครอบครัวเดียวกันไม่ควรโกรธกันข้ามวันต้าเจี่ยเจ้ายอมขอโทษเจ้าแล้ว เจ้าก็อย่าโกรธเคืองอีกเลย”

        “นั่นน่ะสิ ยังมีท่านพ่อท่านแม่อีกนะคนเราจะอกตัญญูไม่ได้!”

        “ตอนนี้พวกเจ้าร่ำรวยแล้วตระกูลเจียงก็ไม่มีญาติผู้ใหญ่ สตรีเราควรช่วยครอบครัวฝ่ายแม่อยู่แล้วเพราะถึงจะแต่งงานออกไปก็ต้องให้ครอบครัวฝ่ายแม่ช่วยหนุนหลังอยู่นะ”