บทที่ 5 ปลุกพลัง
“ความหวัง?”
ลู่หลีได้ยินดังนั้นก็มองฟ่านเจิ้งผิงด้วยความตื่นเต้น คนเราเมื่อยามสิ้นหวัง สิ่งที่้ามากที่สุดก็คือความหวัง หากมีความหวัง อะไรก็เกิดขึ้นได้
“ใช่ความหวัง” ฟ่านเจิ้งผิงพยักหน้า “พวกเ้าในฐานะปุถุชนย่อมไม่มีทางเลือก หากมีรากิญญา อาจารย์ข้าอาจจะรับพวกเ้าเป็ศิษย์เหมือนข้าก็ได้”
รากิญญา
เมื่อได้ยินสองคำนี้ ลู่หลีก็รู้สึกหมดแรงทันที พูดด้วยความผิดหวัง “พวกข้าเคยเข้าร่วมพิธีปลุกรากิญญาของสำนักชิงหยางแล้ว แต่ไม่พบรากิญญา”
“ไม่มีรากิญญา?” ฟ่านเจิ้งผิงขมวดคิ้ว จากนั้นก็จ้องมองลู่หลี ดูเหมือนจะตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญมาก “เ้ารออยู่ตรงนี้”
พูดจบก็รีบวิ่งเข้าไปในโถงใหญ่ ลู่หลีเห็นดังนั้นจึงคิดจะหนี แต่เมื่อหันไปเห็นประตูที่ปิดอยู่ก็ทิ้งตัวนั่งลงทันที
ไม่ต้องพูดถึงเฉินจงกับฉินโซ่วเหรินที่อยู่ในห้อง เพียงแค่ความเร็วของอีกฝ่าย เขาก็หนีไม่พ้นอยู่ดี
ไม่นานฟ่านเจิ้งผิงก็วิ่งกลับมาพร้อมกับขวดยาหยกจำนวนหนึ่ง เขาวางลงบนเก้าอี้แล้วพูดว่า “นี่คือยาปลุกรากิญญาที่ข้าแอบกลั่นขึ้นมา มีทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบเม็ด ตอนนี้ข้าให้พวกเ้าทั้งหมด แบ่งกันกินไป ใครที่ปลุกรากิญญาได้ก็บอกข้า ข้าจะไปขอร้องอาจารย์ให้ไว้ชีวิตพวกเ้า”
“ยาปลุกรากิญญา?” ลู่หลีมองขวดยาหยกจำนวนหนึ่ง ส่ายหน้า “พวกข้ากินไปแล้ว”
“ข้ารู้” ฟ่านเจิ้งผิงอธิบาย “ที่จริงแล้ว ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร รากิญญาห้าธาตุ ไม่ใช่รากิญญาที่ไร้ค่าที่สุด แต่ยังมีรากิญญาหก เจ็ด แปด เก้า และรากิญญาที่อาจเป็ไปได้อีกมากมาย รากิญญาเหล่านี้เรียกว่า ‘รากิญญาผสม’ หาก้าปลุกรากิญญา ก็ต้องใช้ยาปลุกรากิญญาจำนวนมาก”
“แต่ถึงแม้จะปลุกรากิญญานี้ได้ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรก็จะช้ากว่าเต่าคลาน บางทีอาจจะติดอยู่ที่ขอบเขตก่อปราณระดับหนึ่งไปตลอดชีวิต แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีความหวังเลย จริงหรือไม่”
มีแบบนี้ด้วยหรือ
เมื่อได้ยินดังนั้น ความฝันในการบำเพ็ญเพียรที่ดับสลายไปแล้วของลู่หลีก็ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะเป็แค่รากิญญาผสม แต่ตราบใดที่ยังบำเพ็ญเพียรได้ เขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้
“ขอบคุณ” ลู่หลีคว้าขวดหยกทุกขวดมา ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็อย่างไร เขาต้องลองดูสักครั้ง
จากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันสั้น ๆ ก่อนลู่หลีจะรีบเดินกลับห้อง
เขาตรงไปที่ห้องหมายเลขสาม เมื่อพบเฉินจงก็ยื่นขวดยาให้สี่ขวด และอธิบายเื่ที่เพิ่งเกิดขึ้นให้ฟัง ใครจะไปรู้ว่าเ้าอ้วนเฉินกลับด่าลู่หลีว่าเป็คนกลับกลอก และไม่รับขวดยาไว้
ลู่หลีไม่มีทางเลือก จึงวางขวดยาไว้บนพื้น จากนั้นก็ไปที่ห้องของฉินโซ่วเหริน แม้ว่าฉินโซ่วเหรินจะรู้สึกแย่ แต่เมื่อได้ยินว่ายังมีความหวัง เขาก็ไม่ลังเลที่จะรับขวดยาไว้
ฟ่านเจิ้งผิงที่อยู่ด้านหลังมองเห็นทุกอย่างในสายตา คิดในใจว่าเด็กคนนี้ไม่ธรรมดา มีบุคลิกที่สุขุมเยือกเย็น หากสามารถปลุกรากวิญาณได้ บางทีในชีวิตนี้อาจจะบรรลุขอบเขตก่อปราณระดับหนึ่งและสำแดงฤทธิ์ของการเป็เซียนได้
เมื่อเห็นว่าลู่หลีแจกจ่ายเสร็จแล้ว ฟ่านเจิ้งผิงก็ลุกขึ้นลงกลอนประตูห้องแล้วจากไป
ส่วนลู่หลีนั่งลงบนหญ้าและเริ่มกลืนกินยาปลุกรากิญญา
ยาปลุกรากิญญามากมายถึงเพียงนี้ แม้แต่สำนักฝึกตนขนาดใหญ่เช่นสำนักชิงหยาง ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนธรรมดาใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายเช่นนี้ เื่แบบนี้ต้องขอบคุณความเมตตาของฟ่านเจิ้งผิงจริง ๆ
เมื่อกลืนยาเม็ดแรกเข้าไป ลู่หลีรีบจ้องมองร่างกายของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ ทว่ากลับไร้ปฏิกิริยาใด ๆ
ครึ่งชั่วยามต่อมา ลู่หลีถอนหายใจอย่างจนใจ และกลืนยาอีกเม็ดเข้าไป
...
เวลาผ่านไปสามชั่วยามโดยไม่รู้ตัว เขากินยาปลุกรากิญญาไปแล้วถึงสิบแปดเม็ด แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
แต่ในขณะนั้นเอง ที่รูเล็ก ๆ บนผนังข้า งๆ ก็มีมือยื่นออกมา พร้อมกับเสียงสั่นเครือของฉินโซ่วเหรินดังขึ้นว่า “เ้าลิงโคลน เ้าลิงโคลน ดูสิ นี่ข้าปลุกรากิญญาของข้าได้แล้วใช่หรือไม่...”
ลู่หลีตกตะลึง รีบคว้ามือของฉินโซ่วเหริน มองดูไออุ่นจาง ๆ ที่ผุดขึ้นมาจากมือ และอุทานออกมาว่า “ฉินโซ่ว ์ เ้า...เ้าปลุกรากิญญาได้จริง ๆ ด้วย!”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ข้าปลุกพลังได้แล้ว ข้ามีรากิญญาแล้ว ข้าฝึกตนได้แล้ว!” ฉินโซ่วเหรินรีบดึงมือกลับ และะโอย่างตื่นเต้นในห้อง
ไม่นานลู่หลีก็ได้ยินเสียงฉินโซ่วเหรินวิ่งไปที่ข้างกำแพงห้องของเฉินจงเพื่อโอ้อวด เฉินจงก็เหมือนกับลู่หลี เขาพลันมองไปที่ขวดยาหลายขวดข้างประตู และกระโจนเข้าไปหยิบ
พลบค่ำมาเยือนอย่างรวดเร็ว
แม้ว่าลู่หลีจะกินยาไปแล้วถึงสี่สิบเม็ด แต่ก็ยังไม่มีวี่แววของการปลุกพลังเลย เขาสิ้นหวังจนแทบหมดกำลังใจ ทิ้งตัวลงบนกองฟางอย่างเหนื่อยอ่อน
รุ่งเช้าวันต่อมา ลู่หลีก็ถูกเสียงตื่นเต้นของฉินโซ่วเหรินปลุกให้ตื่น ที่แท้... เ้าอ้วนเฉินก็ปลุกพลังได้แล้วเช่นกัน
ลู่หลีรู้สึกเหมือนถูกตีเข้าอย่างจัง จึงได้แต่นั่งเงียบไม่พูดอะไรออกมา
ประมาณเที่ยงวัน ฟ่านเจิ้งผิงก็กลับมาและเปิดประตูห้องให้ลู่หลีและทั้งสองคนออกไปสูดอากาศภายนอก
เมื่อได้ยินว่าเฉินจงและฉินโซ่วเหรินประสบความสำเร็จในการปลุกรากิญญา ฟ่านเจิ้งผิงก็ประหลาดใจอย่างมาก บอกว่าจะช่วยไปขอร้องอาจารย์ให้พวกเขาอยู่ช่วยกลั่นยาต่อไป
"เ้าลิงโคลน ที่ข้ายังมียาปลุกพลังิญญาอีกยี่สิบห้าเม็ด เ้าเอาไปกินสิ" ฉินโซ่วเหรินเห็นลู่หลีเศร้าสร้อย จึงเดินกลับเข้าห้องไปหยิบขวดยามาสามขวด
เฉินจงเองก็กลับเข้าห้องไปหยิบขวดยามาสามขวดเช่นกัน แล้วพูดว่า "ของข้าก็มีอีกยี่สิบเม็ด บนเส้นทางแห่งเซียน พวกเราสามพี่น้องจะขาดใครไปไม่ได้"
เดิมทีลู่หลีไม่อยากรับไว้ เพราะยาสี่สิบเม็ดยังปลุกรากิญญาของเขาไม่ได้ ถึงจะปลุกได้ รากิญญานั้นก็คงเป็ขยะอยู่ดี แต่เมื่อเห็นแววตาเปี่ยมไปด้วยความหวังของทั้งสอง ลู่หลีก็รับขวดยามาแต่โดยดี
ไม่รู้ว่าเพราะฟ่านเจิ้งผิงเหงามานานเกินไปหรือไม่ หลังจากที่เห็นเฉินจงกับฉินโซ่วเหรินปลุกพลังได้ เขาก็พร่ำอธิบายวิธีการฝึกฝนให้ทั้งสองฟังไม่หยุดปาก ส่วนลู่หลีที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ก็ได้แต่ฟังแบบงง ๆ ทว่าในแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
กระทั่งตะวันตกดิน ฟ่านเจิ้งผิงก็เล่าจบในที่สุด
จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ตรงดิ่งไปที่ครัว แล้วช่วยกันทำอาหาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริง
ลู่หลียังคงไม่ลืมเื่ของตัวเอง หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็กลับเข้าห้องและเริ่มกินยาปลุกรากิญญาต่อไป
แต่ความผิดหวังก็ยังคงมาเยือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้จะกินยาไปถึงสามสิบเม็ดในคืนเดียว แต่เขาก็ยังคงไม่สามารถปลุกรากิญญาได้ ยาปลุกรากิญญาของเขาเหลือเพียงแค่ห้าเม็ดสุดท้ายแล้ว
วันรุ่งขึ้น ลู่หลีไม่ได้ออกไปไหน
เฉินจงและฉินโซ่วเหรินเข้ามาในห้องเพื่อดูอาการของลู่หลี ทั้งสองให้กำลังใจต่าง ๆ นานา แต่ก็ไม่มีวิธีไหนช่วยได้ สุดท้ายจึงได้แต่จากไปด้วยความเศร้าใจ
“ไม่ได้! ข้าจะยอมแพ้ไม่ได้!”
ลู่หลีมองไปที่ขวดยาขวดสุดท้าย เขากัดฟันเปิดจุกขวดทั้งที่ร่างกายอ่อนล้า
หนึ่งเม็ด
สองเม็ด
สามเม็ด
ทันใดนั้นร่างกายของลู่หลีก็เปล่งประกายเจิดจ้า แสงสีทอง สีเขียว สีน้ำเงิน สีแดง สีน้ำตาล สีขาว สีม่วง สีดำ และสีเหลือง ปรากฏออกมาถึงเก้าสี
“นี่มัน!”
ลู่หลีตื่นเต้นจนตัวสั่น เขาอุทานเสียงดัง “ข้า... ข้าปลุกได้แล้ว!”
เฉินจงและฉินโซ่วเหรินที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงจึงมองหน้ากัน จากนั้นก็รีบวิ่งเข้ามา เมื่อเห็นสภาพของลู่หลี ทั้งสองก็ขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่อ “นี่... เกิดอะไรขึ้น?”
แม้ว่าบนร่างกายของพวกเขาจะมีแสงหลายสีจาง ๆ ปรากฏขึ้นเมื่อตอนที่ตื่น แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่ากับของลู่หลี ราวกับว่าทั้งตัวของลู่หลีนั้นเปล่งประกายออกมา
ฟ่านเจิ้งผิงวิ่งเข้ามาเช่นกัน เขาจ้องมองไปที่ลู่หลีอย่างลืมตัว “นี่... นี่คือการตื่นขึ้นของรากิญญาจริง ๆ หรือ?”
เฉินจงและฉินโซ่วเหรินชะงักไปครู่หนึ่ง “หรือว่า... นี่ไม่ใช่การตื่นรู้?”
“เื่นี้... ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ฟ่านเจิ้งผิงมีสีหน้าฉงน เขาไม่เคยได้ยินเื่การตื่นขึ้นแบบนี้มาก่อน น่าเสียดายที่เขาเป็แค่ผู้บำเพ็ญขอบเขตก่อปราณเท่านั้น ว่ากันว่าหลังจากการตื่นขึ้นของรากิญญาสำเร็จ ผู้บำเพ็ญขอบเขตสร้างรากฐานสามารถตรวจสอบได้โดยตรงว่าอีกฝ่ายมีรากิญญาธาตุใด
5K
