เกิดใหม่ยุค 70 เป็นสาวน้อยดวงดี ชาตินี้จะเป็นเศรษฐีนีพร้อมสามีคลั่งรัก

        แม้เซียวหยวนหมิงจะมีร่างกายแข็งแรงแต่การทำงานหนักในช่วงนี้ทำให้เขาต้องได้รับการบำรุงอย่างดี

        ส่วนซูเจียวเจียวและเซียวหยวนซินนั้นร่างกายอ่อนแอมาแต่ไหนแต่ไรแล้วขณะที่หลิวหยวนหยวนคลอดก่อนกำหนดและมีสุขภาพไม่แข็งแรงตั้งแต่กำเนิดทุกคนล้วนต้องการการบำรุงด้วยอาหารทั้งสิ้น

        นอกจากน้ำแกงไก่แล้วยังมีผัดเครื่องในไก่พริก และผัดผักอีกหนึ่งจาน สี่ชีวิตกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

        ไม่นานนักน้ำแกงไก่หม้อใหญ่กับข้าวก็ถูกกินจนเกลี้ยง

        หลังจากอิ่มหนำสำราญเซียวหยวนซินก็เก็บกวาดถ้วยชามด้วยความเต็มใจ เธอไม่เคยเกียจคร้านในบ้านหลังนี้เลยคิดว่าตัวเองควรทำเท่าที่ทำได้

        “อาหมิงไม่ต้องยุ่งเรื่องครัวหรอกนะ ไปทำแผลให้เจียวเจียวแล้วพวกนายก็ไปอ่านหนังสือกันเถอะ”

        “พี่ครับ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนพี่แล้ว” เซียวหยวนหมิงพยักหน้า

        เซียวหยวนซินยิ้มพลางกล่าว“ไม่ลำบากเลย ไม่ลำบากแม้แต่น้อย ชีวิตฉันตอนนี้ดีกว่าแต่ก่อนมากตอนนี้ฉันไม่เพียงแต่ได้รับเงินเดือนสิบห้าหยวนต่อเดือนเท่านั้นแต่ยังไม่ต้องลงไปทำงานในนาด้วย ใครในกองผลิตตระกูลหลิวบ้างที่ไม่ริษยาฉัน?ทุกคนล้วนอิจฉาที่ฉันมีน้องชายที่ดี และมีน้องสะใภ้ที่ดี”

        ใบหน้าของเซียวหยวนหมิงเผยรอยยิ้มสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นความดีของเจียวเจียวจริงๆมิฉะนั้นชีวิตพี่สาวของเขาในตอนนี้คงจะทุกข์ทรมานและยากลำบากเหมือนแต่ก่อนอย่างแน่นอน

        เซียวหยวนหมิงจูงมือซูเจียวเจียวเข้ามาในห้องคลี่ผ้าพันแผลบนมือของเธอออกแล้วเปลี่ยนยาอย่างระมัดระวังทุกการกระทำของเขานั้นแสนอ่อนโยน “ดูจากบาดแผลแล้วดีขึ้นกว่าสองวันก่อนมาก เพื่อความปลอดภัย ก็อย่าเพิ่งรีบร้อนโดนน้ำเลยนะอีกสักสองสามวันค่อยว่ากัน”

        “ค่ะ” ซูเจียวเจียวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง

        เซียวหยวนหมิงมองบาดแผลบนข้อมือและฝ่ามือของซูเจียวเจียวคิ้วของเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดเข้าหากันอย่างแผ่วเบามือของเจียวเจียวเดิมก็ขาวเนียนละเอียดอยู่แล้วทำให้บาดแผลเหล่านั้นดูน่ากลัวยิ่งขึ้น ทำลายความอ่อนช้อยงดงามไปจนหมดสิ้น

        “ดูท่าคงจะเป็นแผลเป็นสินะ” ซูเจียวเจียวถอนหายใจแผ่วเบา

        แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับเรื่องนี้มากนักจะเป็นก็เป็นไปเถอะ ทำไงได้ล่ะ?

        เซียวหยวนหมิงเงียบไปครู่หนึ่งไม่พูดอะไร เขาเก็บผ้าก๊อซและยาทำแผลเข้าที่ จากนั้นก็รื้อค้นหาอะไรบางอย่างในตู้

        ซูเจียวเจียวสงสัยจึงถามว่า“อาหมิง คุณกำลังหาอะไรอยู่เหรอ? ให้ฉันช่วยหาไหม?”

        เซียวหยวนหมิงยังคงก้มหน้าก้มตาค้นหาในกล่องมุมเตียงพลางตอบกลับมาว่า“ไม่เป็นไร คุณนั่งอยู่เฉยๆ ก็พอ”

        สักพักหนึ่งเซียวหยวนหมิงก็หยิบหนังสือเล่มหนาออกมาจากกล่อง

        ปกหนังสือดูเก่าคร่ำคร่ากระดาษเป็นสีเหลือง แสดงว่าถูกเปิดอ่านบ่อยครั้งและผ่านกาลเวลามานานแต่กระดาษก็ยังไม่ขาด

        เซียวหยวนหมิงหยิบออกมาอย่างทะนุถนอมแล้วพลิกดู

        ซูเจียวเจียวรู้สึกแปลกใจจึงก้าวเข้าไปดู พลางอ่านคำบนหน้าปกออกมาว่า “ตำรับยาพันตำลึงตระกูลเซียว?”

        เธอจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจและตกใจ“อาหมิง นี่คือตำราแพทย์ประจำตระกูลของคุณหรือคะ?”

        เซียวหยวนหมิงพยักหน้า“ตอนที่บ้านเมืองไม่สงบ ผมซ่อนมันไว้ มันถึงไม่ถูกทำลายเสียก่อนน่าเสียดายที่ของอื่นๆ ที่คุณปู่ผมทิ้งไว้หายไปหมดแล้วและน่าเสียดายที่พ่อแม่ผมจากไปเร็ว ผมจึงไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย”

        ซูเจียวเจียวตบบ่าเขาเบาๆ“คุณสามารถปกป้องตำราแพทย์เล่มนี้ไม่ให้ได้รับความเสียหายก็ถือว่าเก่งมากแล้วค่ะ”

        เพราะตอนนั้นอาหมิงเพิ่งจะอายุเท่าไรกัน?

        อาจจะแค่ไม่กี่ขวบ?หรือประมาณสิบกว่าขวบ?

        ดังนั้นการที่เขาสามารถปกป้องตำราแพทย์เล่มหนึ่งไว้ได้ถือว่าได้สร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงแล้ว

        ซูเจียวเจียวพลันนึกถึงชาติที่แล้วขึ้นมาเธอเคยได้ยินว่ามีคนบริจาคตำราแพทย์แผนจีนเล่มหนึ่งให้กับสมาคมแพทย์แผนจีนซึ่งสร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้กับวงการแพทย์แผนจีนโดยมีข่าวว่าผู้เชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนจีนชั้นนำได้ใช้ตำราเล่มนี้ในการวิจัยยาดีหลายตำรับเพื่อควบคุมไวรัสชนิดหนึ่งในเวลานั้น ไม่ให้ระบาดไปทั่วประเทศ…

        คนที่นำตำราแพทย์ไปบริจาคนั้น...อาจจะเป็นอาหมิงก็ได้?

        เพราะชาติที่แล้วเธอไม่ค่อยได้สนใจอาหมิงมากนักจึงไม่รู้ว่าเขามีตำราแพทย์เล่มนี้อยู่ในมือ

        เมื่อมองดูตอนนี้ก็ค่อนข้างคล้ายกันอยู่

        เซียวหยวนหมิงเปิดตำราแพทย์ออกแล้วพลิกดูอย่างตั้งใจ

        ซูเจียวเจียวอ่านตำราแพทย์ไม่ออกพลิกดูได้สองหน้าก็รู้สึกเหมือนอ่านตำราจากสวรรค์ จึงหมดความสนใจเธอนั่งจ้องมองใบหน้าของเซียวหยวนหมิงแทน

        แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดสีเหลืองนวลสาดส่องลงบนใบหน้าของเขาทำให้ใบหน้าของเขายิ่งดูงดงามและน่าหลงใหล

        สมแล้วที่ผู้ชายที่จริงจังที่สุดนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดใจที่สุด

        อาหมิงของเธอในตอนนี้ยิ่งมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นไปอีก

        วัยยี่สิบสองปีของเขาลดความอ่อนเยาว์และไร้เดียงสาในอดีตลงไปมากแต่กลับเพิ่มความสุขุมและรับผิดชอบมากขึ้นอีกทั้งยังไม่มีความโศกเศร้าและโดดเดี่ยวจากการผ่านโลกมามากเหมือนชาติที่แล้ว

        ตอนนี้เขาคือเขาที่ดีที่สุด

        เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่ร้อนแรงจากข้างกายเซียวหยวนหมิงก็อ่านหนังสือไม่เข้าหัวอีกแล้ว เขาวางหนังสือลง แล้วยิ้มมุมปาก“ทำไมถึงเอาแต่จ้องผมอย่างนั้นล่ะ?”

        แววตาของซูเจียวเจียวฉายแววเจ้าเล่ห์“ฉันเพิ่งจะรู้ว่าผู้ชายของฉันนั้นงดงามจับใจ”

        ผู้ชายของฉันงดงามจับใจ

        แปดพยางค์สั้นๆราวกับขนนกที่จักจี้หัวใจของเซียวหยวนหมิง ทำให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว

        ที่แท้คำว่า‘งดงามจับใจ’ ยังใช้แบบนี้ได้ด้วย

        เซียวหยวนหมิงยิ้มแล้วลุกขึ้นอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก “แค่ดูอย่างเดียวไม่ได้หรอกต้องลงมือด้วย”

        “อื้อ…” คำพูดที่เหลือของซูเจียวเจียวยังไม่ทันได้เอ่ยก็ถูกกลืนหายไปจนหมดสิ้น

        หลังจากนั้นไม่นาน

        ซูเจียวเจียวหมดเรี่ยวแรงนอนหอบอยู่บนเตียงดวงตาพร่ามัว

        เซียวหยวนหมิงตักน้ำมาให้เธอเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย หลังจากนั้นซูเจียวเจียวก็หมดแรงที่จะอ่านหนังสือแล้วความง่วงงุนเข้าจู่โจม เธอหาวออกมาอย่างเกียจคร้าน

        ซูเจียวเจียวจึงนอนหลับไปเห็นเพียงเซียวหยวนหมิงยังคงนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจอยู่หน้าตะเกียงน้ำมันก๊าด

        ซูเจียวเจียวเอ่ยเตือน“อาหมิง ดึกมากแล้วนะ พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อก็ได้”

        เมื่อครู่ก็ปั่นป่วนกันมานานแล้วตอนนี้ก็มืดมากแล้ว

        เซียวหยวนหมิงปิดหนังสือวางบนโต๊ะเขาเดินไปนั่งข้างเตียง ดวงตาที่ลึกซึ้งและมีเสน่ห์จ้องมองเธออย่างลึกซึ้งพลางเอื้อมมือเกลี่ยเส้นผมที่ตกอยู่บนแก้มของเธอไปทัดหูเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่น่าหลงใหล

        “คุณนอนก่อนเถอะ ผมจะอ่านหนังสืออีกสักพัก แล้วเดี๋ยวจะตามไป”

        “ค่ะ งั้นคุณก็อย่าลืมพักผ่อนเร็วๆ นะ อ่านหนังสือนานๆ อาจเสียสายตาได้”ซูเจียวเจียวเตือน

        ไม่รู้ว่าช่วงนี้อาหมิงเป็นอะไรไปทำไมถึงขยันอ่านหนังสือและตะลุยโจทย์แบบฝึกหัดมากเป็นพิเศษ

        เหมือนว่าตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขาไปที่บ้านพักยุวชนเพื่อนำเกี๊ยวไปให้จ้าวอวี้เฟินและฮั่วเจี้ยนจง หลังจากนั้นเขาก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว

        ไม่รู้ว่าตอนนั้นฮั่วเจี้ยนจงพูดอะไรกับอาหมิงบ้าง

        “เด็กดี” เซียวหยวนหมิงจูบหน้าผากของเธอเบาๆ

        “อืม งั้นฉันนอนก่อนนะคะ” ซูเจียวเจียวกอดคอเขาแล้วจูบริมฝีปากเขาเบาๆ จากนั้นก็เอนกายลงนอนบนเตียง หลับตาลงอย่างพึงพอใจ

        เมื่อมองดูใบหน้าที่หลับใหลอย่างอ่อนหวานและสงบของซูเจียวเจียวหัวใจของเซียวหยวนหมิงก็อ่อนโยนลงอย่างมาก

        แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกนั้นนานนักเขากลับไปที่โต๊ะหนังสืออีกครั้งเพื่ออ่านตำราแพทย์เล่มนั้นต่อ

        กลางดึกแสงไฟลุกโชนในครัว และมีกลิ่นหอมของยาฟุ้งกระจายออกมาเป็นระยะ

        เมื่อซูเจียวเจียวสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียฟ้าก็เริ่มสางแล้ว ไม่เห็นเซียวหยวนหมิงอยู่ข้างกายแต่ในลานกลับมีเสียงดังเอะอะพอสมควร