นับั้แ่เริ่มยุคเริ่มประวัติศาสตร์ คนตายถูกส่งไปที่สัมปรายภพหรือ์ เป็ความเชื่อที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ทว่าก็บางคนเช่นกันที่ยังวนเวียนอยู่ในดินแดนมนุษย์ไม่พ้นทุกข์เสียที ซึ่งเราเหล่าผู้ฝึกยุทธ์เรียกผู้ลอยทุกข์วนเวียนหนีทุกข์ไม่พ้นว่า ิญญาหยิน
บางตนก็เป็ผีเฝ้าสุสาน บ้างก็คอยสูบิญญามนุษย์โชคร้ายเพื่อสำเร็จมรรคาในเส้นทางที่แตกต่าง กล่าวขานว่าขอบเขตภูตผีร่ำไห้ และก็มีบางตนที่ถวายสัตย์รับใช้เ้าผู้ปกครองเขต เช่นสตรีอาภรณ์เขียวนามหลันซีผู้นี้
“เ้าตายไปนานแล้ว แต่ก็ยังหลอกผู้คนปลอมเป็ศิษย์สำนักเหนือเมฆา เพื่อนำศิษย์ร่วมสำนักมาสังเวยให้ผู้เป็นาย” เฟยหลางกล่าว แล้วหันไปยังถ้ำที่เสือโคร่งอัสนีครามอาศัยอยู่ เห็นแสงสีขาวนวลอยู่ส่วนลึกมีกลิ่นอายพลังชีวิตชัดแจ้ง
“ผู้ที่เก่งกาจในวรยุทธ์เช่นเ้าจะไปรู้อันใด! พวกเ้ายืนมองอยู่เหนือสุด ทว่าพวกข้าเล่าเป็เพียงชนชั้นล่างที่รอให้พวกเ้าย่ำยี พวกเ้าพร่ำบอกว่าคือฝ่ายธรรมมะ สุดท้ายแล้วก็ทนกิเลสตนเองไม่ได้ ”
แม้เฟยหลางจะไม่ทราบว่าความเป็เป็เช่นไร แต่ก็ััได้ถึงความรันทดที่แฝงอยู่ในคำพูด
ครั้นจะกล่าวปลอบใจก็ไม่ทันเสียแล้ว เสือโคร่งกายสีขาวสลับครามก้าวเข้ามาอย่างแช่มช้า มันไม่คำรามเฉกเช่นอสูรร้ายเพียงว่าเสียงหายใจแต่ละครั้งคราของมันกลับน่าหวาดกลัวยิ่งกว่า บุรุษหนุ่มศิษย์สำนักเหนือเมฆาสลบไปแล้วอ่อนแอปวกเปียกเช่นกล้วยเน่า
“เ้าเป็ผู้ปกครองเขต ไยต้องสังหารผู้คนให้มือเปื้อนโลหิต อาศัยดูดซับจิตปฐีในฐานะผู้ปกครองก็เพียงพอบรรลุปราณฟ้าแล้ว เอาเช่นนี้เราถอยคนละก้าวไม่ดีกว่าหรือ เ้าไม่ต้องเปลืองแรง ข้าก็ไม่ต้องาเ็” ยามนี้ดุจมีแม่น้ำกั้นกลาง ต่างฝ่ายต่างสังเกตท่าทีของอีกฝั่ง ไม่มีใครกล้าลงมือก่อน
“เดิมทีไม่คิดข้องเกี่ยวกับมนุษย์ แต่เผอิญว่ารสชาติของแก่นลมปราณของมนุษย์นั้นรสชาติดียิ่ง าาผู้นี้ติดใจเข้าให้แล้ว” สัตว์ร้ายแยกเขี้ยวเล็กๆให้เห็นโลหิตชุ่มโชก เศษเนื้อของมนุษย์
ยามนี้เฟยหลางเดินลมปราณเตรียมพร้อม เห็นทีคงหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้แล้ว เสือโคร่งตนนี้มีกำลังภายในเหนือกว่าเขาอยู่หนึ่งขอบเขตใหญ่ ทั้งยังมีสติปัญญาอยู่ไม่น้อย ต่อให้เก่งกาจเพียงใดหากไม่ระวังก็อาจม้วยได้
“ทว่าเ้ามีกลิ่นคล้ายกับสัตว์อสูร ข้าจึงคิดละเว้นให้” กล่าวจบก็หันหลังกลับ หากแต่ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจ ก็หมุนกายะโเข้ามาอุ้งเท้าที่ตะปบลงมามีกรงเล็บแหลมคมยิ่ง! เจตนาสังหารอย่างชัดเจน.
“แมวพันทางเช่นเ้านี่ช่างพลิกลิ้นได้อย่างอิสระเสียจริง“ครั้นกล่าวจบก็เบี่ยงกายหลบ กรงเล็บเสือโคร่งครามอัสนีที่ตะปบเป็ครั้งที่สอง ยกแขนขวาแล้วคว้าตัวศิษย์ก่อนจะโยนออกไปใกล ไม่สนใจความเป็ตาย
จากนั้นก็หมุนร่างอย่างรวดเร็ว หอกอัสนีในมือก็ถูกแทงออกไปก่อให้เกิดประกายสีม่วงเสียดแทงั์ตา จากนั้นก็ใช้เท้าบนพื้นดินกวาดสู่ใต้คางของเสือโคร่งจนมันต้องล่าถอยออกไป
ประกายอัสนีสว่างขึ้น บุรุษหนุ่มสบัดมือครั้งนึงก่อเกิดเป็คลื่นอัสนีคมกล้าดุจศาศตรา งดงามดั่งบุปผาผลิบานทว่าก็รวดเร็วยิ่งกว่าวายุ ยามนั้นยินเพียงกระหึ่มกึกก้องเจิดจ้าไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้อีก
“ว่ากันว่าเหล่ามนุษย์หมายมั่นที่จะบรรลุมรรคา เป็ส่วนหนึ่งกับธรรมชาติมากที่สุด ไม่นึกเลยว่าจะได้พบเจอผู้ที่มักใหญ่ใฝ่สูงอยากเป็เช่นทัณฑ์์” เสียงอันแหบแห้งของเสือโคร่งดังขึ้นมาในโสตประสาท ลำตัวของมันนอกจากมีาแเล็กๆแล้วก็ไม่มีสิ่งใดอีก นับว่าเป็สถานการณ์น่ากังวลอย่างแท้จริง
“สกุลเฟยทัณฑ์์ จูเชว่สุริยัน เสวียนอู่มหาสมุทร และสกุลจ้าว้าเป็เช่นกระบี่ แล้วสัตว์อสูร้าบรรลุมรรคาเพื่อสิ่งใด” คำกล่าวนี้ทำเอาเสือโคร่งอัสนีครามขมคิดไม่แตก ตัวมันหมายมั่นบรรลุขอบเขตสูงสุดเพื่ออันใด
ครั้นคิดได้แล้วจึงหัวร่อออกมา ยามนี้ปราณอัสนีสีครามแผ่กระจายกวาดออกมาเช่นพายุคลั่งโดยมีเสือโคร่งเป็ศูนย์กลาง
“เพื่อที่เป็เ้าอสูร เป็สิ่งที่พวกเ้าต้องก้มกราบ”
บุรุษหนุ่มส่ายศีรษะ แบบนี้ความคิดคงกู่ไม่กลับ “เ้าและข้าไม่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งต้องตาย!” ยามกล่าวจบก็ได้โผนร่างเข้าสัประยุทธ์ทันที ด้วยเหตุที่ทั้งสองเป็ผู้บ่มเพาะอัสนีทั้งคู่ ผลแพ้ชนะจึงตัดสินกันด้วยความแข็งกร้าวของสายฟ้าและลมปราณภายใน
บุรุษหนุ่มก่อร่างสร้างหอกแล้วเสือกแทงออกไปนับหลายครั้ง แต่ละครั้งแฝงไปด้วยสายฟ้าแข็งกร้าวเข้มข้น ฝ่ายสัตว์อสูรเมื่อเห็นดังนั้นก็ไม่หลบหลีกร่างกายใหญ่โตรับการโจมตีอย่างไม่หวาดหวั่น
แล้วเหวี่ยงอุ้งเท้าแฝงลมปราณนักสู้ออกไปเร็วรี่ พุ่งปะทะร่างชายหนุ่มอาภรณ์ดำอย่างไม่อาจหลบเลี่ยง ลอยลิ่วออกหลายจั้งกระแทกเข้าต้นไม้หักโค่นลง
เสือโคร่งครามเห็นดังนั้นจึงตวาดเสียงเกรี้ยวโผนร่างตามไป ทว่ายามกรงเล็บตะปบสู่ผืนดินก็กลับไม่พบร่างชายหนุ่มอีกต่อไป รู้สึกถึงเพียงความหนักอึ้งอยู่บนศีรษะ
เฟยหลางมือะโหลบ ม้วนกายกลางอากาศหนึ่งตลบหนึ่ง จากนั้นทั้งฝ่าเท้าแฝงกำลังภายในเต็มส่วนลงมาใส่หลังคอเสือโคร่ง จากนั้นสองมือจับหอกอันนีไว้แน่นแล้วแทงตามไป
บัดนี้เห็นเพียงสัตว์ร้ายนอนราบไปบนพื้น กระดูกคอหักไปค่อยๆหายใจรวยรินมิต่างอันใดจากคนใกล้ตาย ฝ่ายมนุษย์ก็ร่างโงนเงนจวนจะทรุดฮวบอยู่ทุกเมื่อ ครั้งนี้เขาฟื้นใช้พลังชีวิตทดแทนกำลังภายในที่ขาดหายไปหลายส่วน
1K
