ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วที่ครอบครัวหวงยังทำงานหนักไม่หยุดมือ ที่จับปลาและแพไม้ไผ่ของบ้านนางขายดีมากและตอนนี้บ้านนางได้ทำแพไม้ไผ่ให้มีหลังคากันแดดกันฝนในส่วนของหลังคาแพนั้นนางทำจากหญ้าทำให้สะดวกสบายให้การหาปลามากขึ้น หว่านอิ่งจ้างท่านลุงซือคนในหมู่บ้านที่บุตรชายตายจากการถูกสัตว์ทำลาย
ทำให้ครอบครัวไม่มีเสาหลักเพราะท่านลุงซือขาพิการเดินไม่สะดวกไม่สามารถขึ้นเขาหรือหาปลาเหมือนชาวบ้านคนอื่นได้ และท่านลุงซือมียังมีภรรยาลูกสะใภ้และหลานอีกสองคน หว่านอิ่งเห็นว่าในเมื่อครอบครัวนางทำไม่ทันนางจังให้บิดาไปสอบถามโดยให้บิดานางเป็คนสอนทำในวันแรก และนางยังรับซื้อในราคาอันละห้าอีแปะและบิดานางจะไปรับทุกวัน
"ท่านพ่อลูกอยากได้ที่ดินอีกสักยี่สิบหมู่ ที่ในหมู่บ้านแพงมากหรือไม่เ้าค่ะ" หว่านถามบิดาที่นั่งถักที่จับปลารอบสุดท้ายเพราะนางให้บิดาแจ้งแก่ลูกค้าไว้แล้วว่าครอบครัวต้องเก็บเกี่ยวผลผลิตจึงจะหยุดทำที่จับปลาและแพออกขาย
"พ่อจะไปถามหัวหน้าหมู่บ้านดูเ้าจะซื้อตรงไหนหรือ" จื่อหานถามบุตรสาวที่คิดจะซื้อที่ดินมากมายนัก
"ข้า้าที่ด้านหลังบ้านยาวไปจนถึงริมลำธารแต่ถ้ามันไม่แพงมากเราซื้อด้านข้างตรงที่ส่งของยาวไปถึงตีนเขาด้วยก็ได้เ้าค่ะ" หว่านอิ่งบอกบิดานางจะต้องซื้อที่ดินไว้สร้างโรงเก็บของเพราะตอนนี้บ้านหลังเล็กของนางเต็มไปด้วยชุดเครื่องนอนไว้สำหรับขายหน้าหนาว และตอนนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านของนางทุกคนเริ่มมีกินมีใช้มากขึ้นถ้านางนำชุดเครื่องนอนออกมาขายต้องขายดีมากแน่ๆ บ้านเอาไว้สร้างปีหน้าแล้วกันปีนี้นางของสร้างเนื้อสร้างตัวก่อน
"ไว้ตอนเย็นพ่อจะไปถามให้" จื่อหานตอบบุตรสาวตอนนี้ครอบครัวเขาเชื่อในความฉลาดของหว่านอิ่งเป็อย่างมากพวกเขามีเงินมากขึ้น มีอาหารกินไม่ขาดเพราะชาวบ้านมักจะนำผัก ไข่ ไก่ เป็ดหรือแม้แต่เนื้อหมูก็นำมาฝากพวกเขาทำให้บ้านหวงไม่ค่อยได้ซื้อเนื้อสัตว์หรือผักกิน ตอนนี้ชาวบ้านมีเงินใช้ไม่ขาดเป็หมู่บ้านที่ไม่ยากจนอีกต่อไปและรางน้ำของบ้านหวงก็เป็ที่นิยม ณ ตอนนี้ไม่มีบ้านไหนที่ไม่มีรางน้ำใช้ของบ้านเขา
"อิ่งเออร์ไหนเ้าว่าจะสร้างบ้านใหม่ก่อนฤดูหนาวไม่ใช่หรือ ถ้าเ้านำเงินไปซื้อที่ดินแล้วจะนำเงินที่ได้มาสร้างบ้านเล่า" จิ้งหรงถามบุตรสาวนี่ก็ใกล้จะฤดูหนาวแล้วแต่บ้านนางยังไม่เริ่มสร้างเลย
"ไว้สร้างบ้านใหม่ปีหน้านะเ้าค่ะท่านแม่เพราะใกล้หนาวแล้วลูกจะสร้างที่เก็บเครื่องนอนที่จะนำไปขายฤดูหนาวและจะสร้างร้านขายชุดเครื่องนอน ที่จับปลา ปลาตากแห้งและผักดองไว้หน้าบ้านเราจะได้มีเงินเยอะๆ ไว้สร้างบ้านหลังใหญ่ๆ เ้าค่ะ"
หว่านอิ่งบอกมารดานางจะสร้างบ้านทั้งทีจะมาสร้างหลังเล็กๆ ได้อย่างไรกัน บ้านนางต้องมีห้องโถงใหญ่ เรือนหลักของบิดามารดา เรือนของพี่ใหญ่ที่จะสร้างให้กว้างหน่อยไว้สำหรับพี่สะใภ้ในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า และเรือนหลังเล็กของนางและน้องชายอีกคนละเรือน เงินที่มีอยู่ไม่พอต่อความ้าของนางหรอก
"เช่นนั้นก็แล้วแต่เ้าเถิด" จิ้งหรงบอกบุตรสาวตอนนี้นางทำชุดเครื่องนอนตามที่บุตรสาวบอกเก็บไว้มากมายนักจนที่บ้านจะไม่มีที่เก็บแต่บุตรนางยังให้ทำไม่หยุดเพราะจะนำออกมาขายกลัวไม่พอสำหรับความ้าของคนซื้อ
"น้องรองถ้าซื้อที่ดินไปจนถึงตีนเขาจะไม่อันตรายหรือฤดูหนาวสัตว์ป่าจะต้องลงจากเขาเป็แน่" ชางอวี่ถามอย่างสงสัย
"ไม่เ้าค่ะพี่ใหญ่ข้าจะทำรั้วให้สูงเท่ากำแพงเมืองจนไม่มีสิ่งใดเข้ามาได้" หว่านอิ่งร่างแบบรั่วบ้านและร้านขายเอาไว้แล้วรับลองปลอดภัยและประหยัด
"อีกไม่กี่วันจะเริ่มกับเกี่ยวแล้วท่านพี่เข้าเมืองไปซื้อเกลือและเครื่องปรุงมาไว้หน่อยเถิดเ้าค่ะจะได้ทำผักดองเก็บไว้" จิ้งหรงบอกสามีที่่นี้ไม่ค่อยได้เข้าเมือง ปลาที่สามีนำมาจากที่จับปลานางก็นำมาทำปลาแห้งเก็บไว้ห้องเก็บของเล็กที่พึ่งสร้างไว้หลังสร้างเต็มไปด้วยปลาแห้ง หน่อไม้ดอง ผักดองที่นางเริ่มทยอยเก็บมาดองไว้
"ประเดี๋ยวรุ่งเช้าพี่จะไปซื้อให้" จื่อหานบอกภรรยาเพราะเขาจะต้องไปเชือกและด้ายมาเก็บไว้อีกมาก
"ข้าไปด้วยนะขอรับท่านพ่อข้าจะไปซื้อขนมร้านพี่สาว" อานตี๋ขอตามบิดาเข้าเมืองทุกครั้งเขาชอบไปซื้อขนมในตัวเมืองเพราะท่านแม่และพี่รองไม่ว่างทำขนมให้เขากิน
"เด็กอ้วนเ้าจะไปซื้อขนมอีกแล้วหรือ" หว่านอิ่งถามน้องชายอย่างยิ้มๆ น้องชายนางอ้วนและมีแก้มมากขึ้นหน้าตาหล่อเหลาคมคายั้แ่เด็กส่วนพี่ชายนางเหมือนบัณฑิตรูปงามหน้าขาวใสมากขึ้นเพราะไม่ต้องทำงานกลางแดดมากนัก
"ข้าไม่ได้อ้วนนะขอรับพี่รองข้าออกจะรูปงาม" อานตี๋เถียงพี่สาว
"ฮ่าๆ เสี่ยวตี๋เ้ารู้จักคำว่ารูปงามด้วยหรือ" ชางอวี่ถามน้องชายและหัวเราะออกมา
"รู้จักสิขอรับพี่ใหญ่พี่สาวร้านขนมบอกว่าข้ารูปงามมากนัก" อานตี๋ยืดอกเชิดหน้าให้พี่ชาย
"เฮ้อ เขาหลอกขายขนมให้เ้าแล้วล่ะเสี่ยวตี๋" หว่านอิงบอกน้องชาย
"พี่รองข้าจะโกรธแล้วนะขอรับ" อานตี๋แก้มพองลมใส่พี่ชายและพี่สาว ส่วนจิ้งหรงและจื่อหานได้แต่หัวเราะบุตรชายคนเล็ก
"หว่านอิ่งเ้าอยู่หรือไม่" เหมยอิงะโเรีกสหาย
"เ้าเข้ามาเถิดเหมยอิง" หว่านอิ่งะโตอบกลับจนโดนมารดานางตีที่แขนเบาๆ ที่ไม่เดินออกไปเชิญแขกเข้าบ้าน จะออกไปเชิญทำไมเล่าข้าเดินออกไปก็ต้องเดินกลับมาเหมือนเดิม
"คารวะท่านลุงหวง ท่านป้าหวงและพี่ชายชางอวี่เ้าค่ะ"
"อิงเออร์ ผิงเออร์นั่งก่อนเถิด" จิ้งหรงบอกสหายทั้งสองของบุตรสาว
"พวกเ้ามาหาข้ามีอะไรหรือ" หว่านอิ่งถาม
"ข้าเอาเงินส่วนแบ่งที่ขายผ้าเช็ดหน้าหนึ่งพันผืนและชุดปักอีกหกชุดมาให้เ้า" เหมยอิงบอกสหายหน้าพึ่งจะทำส่งของไปให้ร้านผ้าแพรครบตามจำนวนและยังนำชุดที่หยุนผิงปักเสร็จไปด้วย
"เสร็จครบจำนวนแล้วหรือ" หว่านอิ่งถามสหายที่จริงนางลืมเื่กิจการขายลวดลายผ้าไปเสียแล้วถ้าสหายไม่บอกนางคงไม่รู้เื่ นางต้องให้พี่ชายดูแลกิจการนี้เสียแล้ว
"ใช่แล้วข้าพึ่งจะนำไปส่งเมื่อวานก่อน" เหมยอิงตอบ
"ข้าพึ่งจะปักชุดเสร็จพึ่งทำให้ล่าช้าต้องขออภัยเ้าด้วย" หยุนผิงบอกสหาย ที่จริงผ้าเช็ดหน้าเสร็จได้เจ็ดแปดวันแล้วแต่เหมยอิงจะนำไปส่งพร้อมกันจึงได้ล่าช้าเช่นนี้
"ไม่เป็ไรหรอกหยุนผิงข้าไม่ได้ว่าเ้าเสียหน่อย เป็ข้าเสียอีกที่ไม่ได้ไปช่วยอะไรพวกเ้า" หว่านอิ่งบอกสหาย เป็นางเสียอีกที่แค่เขียนแบบไปให้และรอรับเงินจะมาขอโทษนางทำไมเล่า
"นี่เป็เงินที่ขายได้ผ้าเช็ดหน้าผืนละสิบห้าตำลึงเงิน หนึ่งพันผืนเท่ากับยี่สิบห้าตำลึงทองชุดปักชุดละสามสิบตำลึงทองทั้งหมดหกชุดเท่ากับหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงทองหักค่าจ้างคนงานออกสิบคน คนละหนึ่งตำลึงเงิน
"ข้ากับหยุนผิงก็จะได้คนละหกสิบสี่ตำลึงทองกับอีกหกร้อยหกสิบหกตำลึงเงิน" เหมยอิงดีดลูกคิดที่นำมาด้วยและคำนวณเงินไปมา
ชางอวี่คิดตามคำพูดของเหมยอิงและพยักหน้าให้น้องสาว น้องสาวเขาเคยสอนเขาคิดเลขโดยไม่ต้องใช้ลูกดีดและมันยังคิดได้รวดเร็วกว่าการใช้ลูกดีดมากนัก
"อืม ข้าเข้าใจแล้ว" หว่านอิ่งรับเงินจากสหายและยื่นให้มารดา
"พี่สาวร้านผ้ายังสั่งชุดอีกยี่สิบชุดและผ้าเช็ดหน้าอีกหนึ่งพันผืน" เหมยอิงยิ้มกว้างบอกสหายทั้งสอง
"มากมายนักข้าคงทำไม่ทันแน่" หยุนผิงใกับจำนวนที่สั่งแค่หกชุดนางต้องใช้เวลาปักเป็เดือนแล้วนี่ยี่สิบชุดนางจะทำไหวหรือ
"ส่งแค่ผ้าเช็ดหน้าก็พอส่วนผ้าปักไม่ต้องส่งไปแล้ว เ้าบอกพี่สาวร้านผ้าแพรด้วยว่าเราจะเปิดร้านเองต่อไปนี้ถ้าอยากได้ให้มาซื้อที่ร้านในหมู่บ้านเราเราจะขายทั้งชุดและผ้าเช็ดหน้า" หว่านอิ่งบอกสหาย
"เปิดร้านเองหรือ" เหมยอิงแลัหยุนผิงถามด้วยความใ
"ใช่เราจะเปิดร้านเองข้าจะให้ท่านแม่และพี่ใหญ่ดูแลเื่ส่งลวดลายผ้าและดูแลเื่เงินถ้าเ้ามีปัญหาอะไรก็ถามท่านแม่และพี่ใหญ่ได้ส่วนเื่ร้านข้ากำลังจะสร้างให้กไม่ช้า" หว่านอิ่งบอกสหาย
"ได้ๆ ข้าจะไปบอกพี่สาวร้านผ้าให้" เหมยอิงตอบสหาย
"เื่ร้านข้าต้องไปปรึกษาท่านพ่อท่านแม่ก่อน แต่ว่าเ้าจะสร้างที่ได้เล่า" หยุนผิงถามสหายนางพึ่งมีเงินเก็บสหายนางกับบอกจะร้านสร้างเสียแล้วทำให้นางต้องไปถามความคิดเห็นบิดามารดาก่อน
"ข้ากำลังจะซื้อที่อยู่ยังไม่คิดว่าจะเื่ที่ใด" หว่านอิ่งบอกไปตามความจริง
"เช่นนั้นพวกข้าขอตัวกลับไปปรึกษาท่านพ่อท่านแม่ก่อนนะหว่านอิ่ง" เหมยอิงบอกกับสหายอย่างตื่นเต้นถ้าหว่านอิ่งสร้างร้านจริงๆ นางก็จะกายเป็เ้าของกิจการร้านผ้าและดูเหมือนกิจการของนางและสหายจะไปได้ดีเอามากๆ
"เช่นนั้นพวกข้าลาก่อนนะเ้าค่ะ ท่านลุงหวงท่านป้าหวงและพี่ชางอวี่ พี่สาวไปก่อนนะเสี่ยวตี๋" หยุนผิงและเหมยอิงคารวะบิดามารดาและพี่ชายแล้วเดินจากไป
"ขอรับพี่สาวเหมยอิงและพี่สาวหยุนผิงเดินดีๆ นะขอรับ" อานตี๋ะโบอกทั้งสองด้วยใบหน้ายิ้มกว้างจนเห็นฟัน
16K
