นายท่านเจ้าขา โปรดรักข้าเถิด (มีอีบุ้ก)

ตอน 22 เฝ้าทางไม่ให้ห่างรัก

ความเดิมตอนที่แล้ว

"หึ ดูท่าทีของนางสิน่าเอ็นดูที่สุด แบบนี้แล้ว ข้าจะอดใจไหวได้ยังไง " จ้านจวิ้นคิดในใจพลางมองนางผ่านผ้าขาวบางที่ผูกปิดตาไว้ตลอด และแล้วจ้านจวิ้นก็อดใจไม่ไหวจริงๆกระชากชิงเหนียนตัวแสบ เข้ากดจูบติดกับขอบรถม้า จนนางเคลื่อนตัวไปไหนไม่ได้เป็๲อีกครั้งที่จ้านจวิ้นจู่โจมแบบไม่ให้ตั้งตัวชิงเหนียนคนมึนถูกกดบี้ริมฝีปากน้อยๆ อย่างเร่าร้อนจากชายปากแข็งที่ไม่รู้ใจตัวเอง

"องค์ชายขอรับ มีอะไรหรือไม่"หูป๋อที่รออยู่ข้างรถม้า เห็นว่าด้านในมีการสั่นคลอน จึงเอ่ยถามเพราะความเป็๞ห่วง

"หูป๋อ... คนเช่นเ๽้าเลี้ยงไว้ก็เสียข้าวสุกจริงๆชาตินี้ทั้งชาติจะขัดจังหวะสุขสมของข้าไปตลอดเลยหรือไร" จ้านจวิ้นคิดในใจ

"ห่ะ ทำไมยังเงียบอยู่ล่ะ"หูป๋อคิดในใจเพราะไม่ได้รับเสียงตอบรับจากผู้เป็๞นาย

"หรือว่าบนรถม้าจะมีมือสังหาร"หูป๋อคนซื่อคิดไปไกล ตัดสินใจพุ่งพรวดเข้าเปิดม่านในรถม้าออกกว้าง"

"อะอ๊าก... ข้าไม่รู้ ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น" หูป๋อเขินหน้าแดงแฉ่ทำตัวไม่ถูก ได้แต่พูดตะกุกตะกัก

"ออกรถม้าได้!!" บรรรยากาศรักร้อนถูกทำลายลงจ้านจวิ้นหัวเสียคลายปากที่ประกบจูบนางออกใช้มือตบข้างรถม้าเป็๲สัญญาณให้เคลื่อนตัวไปข้างหน้า

"นะ นี่เ๯้า!!"ชิงเหนียนโดนบี้จูบจนชาดบนปากเปื้อนแก้ม นางไม่พอใจกับการกระทำของจ้านจวิ้น...ยกมือขึ้นสูงทำทีจะเคาะหัวจ้านจวิ้นสักทีสองที

"เอ้ย... ไม่ได้จะทำแบบนี้ไม่ได้ ขืนประกบปากจูบอีกรอบข้าคงหายใจไม่ออกแน่"ชิงเหนียนรู้ทันว่าการลงโทษของจ้านจวิ้นที่นางมักจะได้รับคือการจูบชนิดที่ว่าจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว นางหด-งอมือกลับไปแทบไม่ทันดีนะที่นึกขึ้นได้เสียก่อน จ้านจวิ้นที่มองเห็นชัดแจ้งด้วยปลายตา อดยิ้มแทบตาย

"ชิงเหนียน ลืมลำดับขั้นของตัวเองแล้วหรือไรตำแหน่งของเ๯้าคือข้าทาส เป็๞สนมแค่เพียงในนามเท่านั้นต่อไปนี้ให้เรียกข้าว่านายท่านหากข้าไม่อนุญาตห้ามเรียกข้าว่าเถียจ้านจวิ้นเด็ดขาด หากไม่ทำตามล่ะก็ข้าจะลงโทษเ๯้าแบบเมื่อครู่ " จ้านจวิ้นพูดข่มขู่ชิงเหนียนพร้อมเผลอหลุดเผยรอยยิ้มของผู้ชนะออกมา

"เหอะ... โรคจิต บ้าอำนาจ แอะอะโวยวายทำใหญ่โตอะไรไม่พอใจก็มีแต่จะฉวยโอกาส... อยู่กับนายที่นี่ฉันเปลืองตัวซะยิ่งกว่าตอนเป็๲นักแสดงซะอีก" ชิงเหนียนไม่กล้าพูดอะไรมากได้แต่พึมพำเบาๆ ทำปากมุบมิบ

"เ๯้าว่าอะไรนะ" จ้านจวิ้นแกล้งเอ่ยถาม

"อะเอ่อ... ไม่มีอะไรเ๽้าค่านายท่าน"ชิงเหนียนกัดฟันพูดฝืนยิ้มเอื้อมมือเรียวๆปาดเช็ดรอยชาดแดงที่ติดริมฝีปากจ้านจวิ้นออก

"เ๯้าทำอะไรของเ๯้า" จ้านจวิ้นวางมาดหวงตัวจับข้อมือของนางไว้อย่างไว

"นายท่านเ๽้าคะ ปากของท่านติดชาดแดงจากปากข้าหากคนอื่นเห็นเข้าต้องหัวเราะเยาะแน่ "

"ข้าหวังดี"

"ท่านยังจะดุชิงเหนียนหรือเ๽้าคะ" ชิงเหนียนแสร้งพูดอ่อนพูดหวานอย่างที่จ้านจวิ้นไม่เคยได้ยินมาก่อนถ้อยคำหวานชื่น และนิ้วมืออันเรียวเล็กที่ปาดรูดริมฝีปากไม่หยุด มันยิ่งเสริมสร้างให้ใจอันเปล่าเปลี่ยวของเขาแพ้ทางสตรีอย่างนาง

หลังจากนั้นบรรยากาศบนรถม้าเริ่มอบอวลไปด้วยความเงียบงันจ้านจวิ้นนั่งเงียบ ชิงเหนียนเกือบจะเคลิ้มหลับ

"ยู้ว.." เสียงคนบังคับรถม้าถกมือดึงเชือก ออกเสียงสั่งม้า 

"ถึงแล้วเหรอ....นี่เหรอนอกวังที่ท่านจะพาข้ามาเที่ยวชม... ไม่เห็นมีอะไรเลย"ชิงเหนียนเปิดม่านออก กวาดสายตามองไปรอบๆ พบว่ากลางตลาดเป็๞เพียงลานกว้างขาวโพลนร้านค้าเล็กๆต่างมีเพียงแม่ค้าพ่อค้าไม่กี่คนที่ยืนขายของ ขาสั่นพั่บๆ 

"หูป๋อ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"ชิงเหนียนเอ่ยถาม

"นี่เป็๞เ๹ื่๪๫ปกติที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่องค์ชายรองออกจากรั้ววังเสด็จไปที่ไหนชาวเมืองมักจะแตกตื่นหาที่หลบซ่อนตัวขอรับ"หูป๋อกล่าวรายงานอย่างตรงไปตรงมา

"เหอะ!! ข้าคิดผิดซะแล้วไม่น่าหลงดีใจตามเขามาเลย" ชิงเหนียนปิดม่านนั่งหน้าหงิกบนรถม้า ครุ่นคิดในใจ

"ทำไมคนถึงได้กลัวเขามากขนาดนั้นนะข้าจะช่วยเขาได้ยังไงดี" ชิงเหนียนคิดแผนการใหม่อยู่นาน กระทั่งคิดได้   

"นายท่าน... ข้าคิดออกแล้วข้าจะทำให้ทุกคนไม่หลบหน้าท่านอีก "ชิงเหนียนพูดจาดูน่าสงสัยนางไม่รอให้จ้านจวิ้นเอ่ยปากตอบรับ กระชากแขนจ้านจวิ้นลงจากรถม้า

"นายท่าน ไม่ต้องกลัว...ข้าจะเป็๞ดวงตาให้ท่านเอง"ชิงเหนียนหันมายิ้มให้จ้านจวิ้นพร้อมพูดคำที่แสนจะตราตรึงใจ

"ข้าขอประกาศต่อหน้าทุกท่านข้ากล้ารับประกันว่านายท่านของข้าหรือองค์ชายรองที่พวกเ๽้าหวาดกลัวนั้นไม่ได้ใจร้ายใจดำเป็๲ชายโฉดวิปลาสอย่างที่พวกเ๽้าคิด หากไม่เชื่อแล้วล่ะก็นางสนมคนใหม่อย่างข้าจะอยู่รอดปลอดภัยมาถึงตอนนี้ได้ยังไง "

"ไม่เชื่อเ๯้าก็ดูนี่สิ ดูเนื้อตัวของข้า สะอาดเอี่ยมใหม่อีกทั้งยังสวมอาภรณ์สวยๆตลอดเวลา ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับว่าได้นอนเต็มอิ่ม"ชิงเหนียนป่าวประกาศโดยทั่วกัน โดยไม่ได้มีท่าทีรังเกียจที่จะพูดแม้แต่น้อย

"นี่นาง...มั่นใจในตัวข้าขนาดนี้เชียวหรอ"... จ้านจวิ้นมองชิงเหนียนจากด้านหลังพร้อมครุ่นคิดในใจเพียงผู้เดียว

"ทั้งที่ข้ากับนางเพิ่งได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันนางกลับเป็๞คนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวข้า และมองว่าข้าดีเช่นไรมันช่างทำให้ข้าคิดถึงพี่ใหญ่ของข้าจริงๆ "

"พี่ใหญ่...หรือว่านี่จะเป็๲สตรีที่ท่านประทานมาให้ข้า"จ้านจวิ้นสื่อจิตถึงพี่ใหญ่ที่ล่วงลับ ขอบคุณต่อทวยเทพที่มอบนางมายังโลกนี้ 

"ตายแล้ว...ๆๆ จบกันๆๆชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่องค์ชายอุตส่าห์สร้าง...หวังว่าแผนการใหญ่ที่ท่านวางไว้มันจะไม่พังทลายลงเพราะนางหรอกนะ "เว่ยหูป๋อทำได้แค่กุมขมับ 

"จริงเหรอ... นี่เหรอที่ว่าองค์ชายรองวิปลาส...หน้าตาของเขา... ไม่เห็นจะเหมือนในภาพวาด เหตุใดข่าวลือที่กล่าวมาบอกว่าองค์ชายรองมีหนวดเครารุงรัง  เนื้อตัวมีหูดปมตาบอดสนิท...จิตใจโฉดชั่ว เป็๲ที่น่ารังเกียจแก่ชาววัง"ชาวบ้านชาวเมืองค่อยๆโผล่หน้าออกจากบ้านเรือน ออกมาพูดจาเจาะแจ๊ะให้หนาหู 

"ท่านป้า... เข้าใจผิดแล้ว นายท่านของข้า...จะเป็๞อย่างเช่นข่าวลือได้อย่างไร... ท่านดูสิ ใบหน้าอันขาวโพลน จมูกคมเป็๞สันริมฝีปากชมพูดุจผลท้อ ทรวดทรงสูงยาวกำยำ ไหนเลยจะน่าเกลียดน่ากลัวดั่งเช่นคำลือ...จะเสียก็เพียงอย่างเดียว... เขาปากมากก็เท่านั้น"ชิงเหนียนเดินแจ้นเข้าไปแย้งพวกป้าๆที่กำลังลังเลใจว่าจะเชื่อหรือไม่

"จริงเหรอ... หากเป็๲อย่างเช่นเ๽้าว่า...พวกข้าจะได้ไม่ต้องหวาดกลัว" ชาวบ้านเริ่มใจชื้น...ออกจากบ้านเรือนจำนวนมาก... เคลื่อนตัวทำมาหากินตามปกติทำให้ตลาดกลางเมืองกลับมาครึกครื้นอีกครั้ง

"เย้ ทำได้แล้ว... ง่ายนิดเดียว"ชิงเหนียนภูมิใจในความสามารถของตัวเองอย่างน้อยการละครที่นางได้ร่ำเรียนมาในรั้วมหาลัย มันก็ได้ทำประโยชน์แก่ผู้อื่น... 

ชิงเหนียนเดินกลับมาหาจ้านจวิ้นสวมมือเล็กๆแนบสบนิ้วมือทั้งห้าของจ้านจวิ้น จูงมือถือแขนนำทางพาเขาไป 

ทว่ากลางตลาดกว้างเป็๞ดั่งพื้นถิ่นของหยางเค่อ...เขายืนมองชิงเหนียนออกหน้าแทนจ้านจวิ้นจากหอสูง...กวาดสายตาเพ่งมองอย่างไม่ลดละ"ชิงเหนียน... เพื่อเขาแล้ว...เ๯้ายอมทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ...ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ขององค์ชายรองที่แม้แต่ทวยเทพยังไม่อยากยุ่งเกี่ยวบัดนี้เ๯้ากลับล้างมันจนใสสะอาด" 

"ชิงเหนียน... เ๽้าจะพาข้าไปไหน... "

"ข้าจะพาท่านเดินชมเมืองยังไงล่ะไหนๆก็ได้ออกมาแล้ว จะเอาแต่มุดหัวอยู่ในรถม้าจะไปเห็นความงามของบ้านเมืองได้ยังไง อีกอย่างนายท่านไม่จำเป็๞ต้องระวังตัวอีกแล้วชาวบ้านเข้าใจฐานะของท่านดี ไม่มีใครมองท่านเป็๞ตัวประหลาดอีกต่อไป"ชิงเหนียนพูดอย่างจริงใจ 

"เ๽้าลืมไปแล้วเหรอ... "

"ว่า..."

"ข้า... "

"ตาบอดสนิท..."

"จะชมความงามร่วมกับเ๽้าได้อย่างไร"จ้านจวิ้นแสร้งพูดให้นางหยุดความคิดนั้นซะ 

"ใช่!! ข้ารู้... เพราะท่านเป็๲เช่นนั้นแหละข้าถึงต้องยิ่งพาท่านชมเมือง" ชิงเหนียนผู้หวังดียิ่งพูดยิ่งกุมมือจ้านจวิ้นแน่นเข้าไปใหญ่... ตลอดเส้นทางเดินบนตลาดชิงเหนียนบรรยายทิวทัศน์รอบตัวอย่างเจื้อยแจ้วหวังให้จ้านจวิ้น๼ั๬๶ั๼ได้ถึงบรรยากาศรอบตัว