และแล้ววันศุกร์ก็มาถึงแผนการที่จะล่อเหยื่อเข้าถ้ำเหมือนที่พ่อบังเกิดเกล้าแนะนำมาผมจะได้เอามาใช้ก็เย็นนี่แหละ หึ..รู้สึกว่าตัวเองเป็เพื่อนรักเพื่ิอนร้ายยังไงไม่รู้แต่ช่วยไม่ได้ก็มันคิดถึงไม่ได้นอนกอดหมอนข้างนุ่มนิ่มๆนานเกินไปแล้ว ฟังดูแปลกๆไหม?จะว่าแปลกก็แปลกจะว่าปรกติก็ปรกติ ไม่รู้สิสำหรับผมกับมันเป็เื่ปรกติมากกับการที่นอนกอดกันแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน ก็เป็ผู้ชายเหมืิอนกันเลยไม่คิดถืออีกอย่างเราสองคนก็ติดสกินชิพด้วยกันทั้งคู่ด้วย พูดแล้วก็อยากเข้านอน หึหึ
"ไอ้โปรดวันนี้ไปนอนกับกูนะ.. อ๊ะๆห้ามปฏิเสธกูเด็ดขาดไม่งั้นกูโกรธจริงด้วย" อาร์มรีบค้านทันทีที่เห็นว่าเพื่อนตัวเล็กกำลังจะปฏิเสธตนอีกครั้ง
"มึงจะอยากให้กูไปค้างอะไรที่บ้านมึงนัก ถ้ามึงอยากนอนกับกูมึงก็มานอนที่คอนโดจะถ่อไปทำไมที่บ้านมึง อีกอย่างนะกูก็เกรงจะ.."
"หยุด!!พอเลย อาทิตย์นี้พ่อกูไม่อยู่ฉนั้นไม่ต้องเกรงใจ นะ น๊าไอ้โปรด กูอยากนอนดูหนังแล้วก็เล่นเกมส์กับมึง อ้อ แล้วก็อยากแดกเบียร์กับมึงด้วย" อาร์มร่ายยาวดักทางอีกฝ่ายไปเสียหมดจนโปรดต้องถอนใจพร้อมกับพยักหน้ารับปากไอ้เพื่ิอนตัวดีไปเพื่ิอตัดความรำคาญอีกอย่างไอ้อาร์มมันบอกว่าพ่อมันไม่อยู่ด้วยเลยไม่ต้องกังวลแต่ก็แอบรู้สึกผิดนิดๆที่ไปบ้านเขาแต่ดันไปรู้สึกอึดอัดกับเ้าของบ้านซะเอง
"เย้ ไอ้เพื่อนเลิฟมึงมันน่ารักที่สุดเลย"
"ไอ้อาร์ม มึงเลิกบอกว่ากูน่ารักสักทีกูฟังทีไรแม่งโคตรหลอน"
"ไม่ กูยังยืนยันคำเดิมว่ามึงน่ารัก มึงเป็ไอ้ตัวน่ารักของกู"
"หมดคำจะพูดกับคนแบบมึง"
"แล้วพ่อของมึงไปไหนอ่ะอาร์ม"ทันทีที่เดินเข้ามาในบ้านสายตาโปรดปราณก็มองสำรวจเท่าที่จะมองสำรวจได้เมื่อไม่เห็นบุคคลอันตรายในความรู้สึกก็แอบถอนหายใจออกมาเบาๆพลางแกล้งถามเพื่อนรักแก้เก้อออกไปทันทีเพราะมันดันหันมาเห็นว่าผมแอบมองสำรวจบ้านของมัน
"ไม่รู้ อาจจะติดงานหรือไม่ก็ติดเด็กในสต็อกแหละ"อาร์มยกไหล่ตอบแบบขอไปทีเหมือนไม่ได้สนใจอะไรนัก เออนะ..พ่อมันทั้งคนเลยนะไม่สนใจหน่อยเหรอวะ
"เออ บ้านมึงแปลกดี"ผมยักไหล่ตอบกลับมันไปบ้าง
"แปลกยังไงวะ"
"อ้าว!ถ้าเป็บ้านกูนะหากมีสมาชิกคนไหนในบ้านหายไปแบบไม่บอกว่าไปไหนถามหากันให้วุ่น"พอพูดถึงครอบครัวตัวเองที่สุพรรณบุรีโปรดก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
"บ้านกูก็แบบนี้แหละ กูชินแล้ว"อาร์มบอกพลางยักไหล่เหมือนไม่แคร์
21.49 น.
"นี่มึงคิดจะมอมเหล้ากูเหรอวะไอ้อาร์ม ไหนมึงบอกว่าจะแดกเบียร์ไงเบียร์บ้านพ่อง" ถามพร้อมกับผลักไหล่เพื่อนรักไปที
"กูจะมอมมึงเพื่อ?กูก็แค่อยากจะแดกเหล้ากับมึงก็เท่านั้น ก็กูคิดถึงมึงนิ"
"ตลกนะมึง เจอกูแทบจะทุกวันมึงจะเอาเวลาที่ไหนมาคิดถึงกูมิทราบ" พูดพร้อมกับผลักหัวเพื่อนด้วยความหมั่นไส้
"มึงจะไปรู้อะไร!" อาร์มโวยวายลิ้นเริ่มพันกันเพราะเหล้าในขวดพร่องไปกว่าครึ่ง
"เห๊อะ!" โปรดเบะปากพร้อมกับส่ายหัว เมาแล้วพูดมากฉิบ
ตื้ดดดด ตื้ดดดด..
"ใครโทรมาป่านนี้วะ" คนเริ่มเมาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมามองก่อนจะปัดหน้าจอแล้วกรอกลงไป
"ว่า..โทรมาทำห่าไรดึกดื่น" อาร์มกรอกเสียงลงไปด้วยความหงุดหงิด
"อะไรนะ! ที่ไหน แต่สภาพกูตอนนี้ถ้าขับรถได้เดือดร้อนชาวบ้านแน่แล้วก็คงโดนตำรวจซิวอ่ะ ว่าไงนะ อยู่หน้าบ้าน! แป๊บนะ"อาร์มพูดจบก็เดินไปแง้มผ้าม่านดู
"มีอะไรวะอาร์ม" โปรดปราณที่นั่งมองเพื่อนอยู่เป็ครู่ก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
"คือ.. มึงจะด่ากูไหมถ้า ถ้าคืนนี้กูจะออกไปธุระข้างนอก แต่แค่แป๊บเดียวไม่กี่ชั่วโมงก็กลับ"
"ธุระอะไรของมึงดึกดื่นป่านนี้" ถามพลางขมวดคิ้วแน่นถ้าให้เดาก็คงเป็เพื่อนอีกกลุ่มของไอ้อาร์มซึ่งเขาเองก็รู้จักแค่ผิวเผินไม่ได้สนิทอะไร มีทักทายบ้างเวลาเจอกันโดยบังเอิญ เอาจริงๆก็ไม่ค่อยอยากให้ไอ้อาร์มไปยุ่งมากหรอกเพราะไปด้วยกันทีไรมักจะมีเื่ต่อยตีกันเป็ประจำ
"พอดีเพื่อนกูมันโดนจะรุมอ่ะกูต้องไปช่วย"
"แล้วกูไม่ใช่เพื่อนมึงว่างั้น?" โปรดปราณเอ่ยถามขึ้นด้วยความไม่พอใจ หลายครั้งแล้วนะ! หลายครั้งที่อาร์มทำกับเขาแบบนี้พอเพื่อนกลุ่มนี้โทรมาชวนทีไรเ้าตัวมักจะทิ้งเขาแล้วไปกับพวกนั้นทุกที
"ไม่ใช่แบบนั้น แต่ครั้งนี้มันจำเป็จริงๆ"
"มึงก็พูดแบบนี้กับกูทุกครั้งเวลาที่จะชิ่งกู ต่อไปถ้าชวนกูมาแล้วจะทิ้งกูแล้วไปกับคนอื่นก็ไม่ต้องชวนกูมาอีก"
"ใจเย็นดิวะไอ้โปรดมันจำเป"
"โอเคมึงไปเถอะกูก็จะกลับแล้วเหมือนกัน" พูดจบก็ลุกขึ้นคว้ากุญแจรถบนโต๊ะแล้วหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาเตรียมจะสวมแต่ก็โดนอาร์มแย่งไปเสียก่อน
"กูยังไม่ให้กลับ! รอกูก่อนกูไปไม่นาน นะโปรดนะรอกู" อาร์มจับบ่าของคนร่างเล็กกว่าไว้แน่นพลางจ้องตาอีกฝ่ายอย่างขอร้อง
"เออๆกูรอก็ได้รีบๆมาแล้วกัน แล้วถ้ามึงได้แผลกลับมาอีกกูจะตีมึง" โปรดปราณพูดพร้อมกับชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ
"คร้าบบ กลัวแล้วครับ"
ตื้ดดดด ตื้ดดดด
"เออๆกูกำลังจะลงไปเร่งกูจัง!"
"เดี๋ยวกูมา มึงก็รีบอาบน้ำแล้วนอนเลยไม่ต้องรอ กูไปไม่นานเดี๋ยวกูก็กลับ" พูดพร้อมกับลูบหัวโปรดปราณก่อนจะคว้าเสื้อยีนส์บนโซฟาแล้วเดินออกไปทันที
"สัด ลูบผมลูบหัวเหมือนกูเป็เด็กเลยนะมึง" โปรดะโด่าไล่หลังคนเป็เพื่อนไปแต่ใบหน้าหวานคมกลับอมยิ้มแก้มแดงระเรื่อ
อีกด้าน อาร์ที่นั่งเคลียร์งานในห้องทำงานจนเสร็จก็ยกนาฬิกาขึ้นดู 22.39น.ป่านนี้คงนอนกันหมดแล้วมัง คิดพลางเก็บงานกับแฟ้มบนโต๊ะให้เข้าที่แล้วเปิดประตูออกไปเพื่อจะไปดูเ้าลูกชายกับเพื่อนเ้าตัวว่าขึ้นนอนกันไปหรือยัง
"อ๊ะ!!" หลังจากที่เก็บกวาดห้องนั่งเล่นแล้วนำจานชามไปล้างในครัวเสร็จโปรดปราณก็เดินออกมาจากครัวเพื่อที่จะกลับขึ้นไปอาบน้ำนอนก็ชนเข้ากับร่างหนาของใครบางคนเข้าอย่างจังโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำเอาเซจนเกือบล้มดีที่อ้อมแขนแกร่งของอีกฝ่ายรวบกอดเอวเขาเอาไว้ได้ทัน
"ทำไมเดินไม่ระวัง..ถ้าอารับไว้ไม่ทันเราจะเจ็บตัวเอาได้นะครับ" เสียงพูดคุ้นหูกับลมหายใจร้อนๆที่รินรดบริเวณขมับทำเอาโปรดปราณขนลุกชันใจหายวาบ ไหนไอ้อาร์มบอกว่าพ่อมันไม่อยู่บ้านไง!
"อะ..อาอาร์!" คนที่เสียหลักเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเ้าของบ้านเอ่ยเรียกอีกฝ่ายอยางใ ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์แสดงอาการแตกตื่นดวงตากลมเลิ่กลั่กจนร่างสูงหลุดหัวเราะออกมากับท่าทางของเด็กตรงหน้า น่ารัก..
"ครับ ว่าไงเด็กดีของอา"
"ทะ..ทำไมอาร์ถึงอยู่ เอ่อ.."
"หึๆนี่บ้านอา ถ้าไม่ให้อาอยู่บ้านแล้วจะให้อาไปอยู่ไหนครับ"
"คือ...!!"
"ทำไมต้องหลบหน้าอาด้วย อาทำอะไรผิดไปหรือเปล่าหรือว่าเราไม่พอใจอะไรในตัวอา หืมม"
"คือผม.." คนตัวเล็กกว่าอึกอักเหงื่อเริ่มซึมทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อนสักนิด
"กำลังหนีหน้าอาอยู่ใช่ไหม?" พูดพร้อมกับที่ปลายนิ้วแกร่งไล้เกลี่ยบริเวณกรอบหน้าคมสวย
"ผม.." จะตอบแบบไหนดีวะถึงจะไม่น่าเกลียดหรือดูเสียมารยาท
"เด็กดีของอา คิดเหรอว่าจะหนีอาพ้นได้จริงๆ"
หมายความว่ายังไงวะ! ตายแน่ไอ้โปรด!
++++++
242
