ทางด้านลี่เซียนหลังจากพาทุกคนเข้าไปในมิติเธอก็เดินไปหลังบ้านที่ปลูกสมุนไพรอยู่เธอก็ยืนขบคิดอยู่ว่าจะมอบสิ่งใดให้กับเนื้อคู่แค๊กๆ ไม่ได้เธอยังเด็กอยู่ มอบให้พี่ฟางหรงดี
ก่อนจะเหลือบไปเห็นแปลงที่ปลูกโสมคนอยู่ก่อนจะเดินไปหยิบขึ้นมา7ต้น และหยิบเห็ดหลินจือขนาดใหญ่ 2 ต้นขนาดกลาง 3 ต้นขึ้นมา
" ฉันช่วยให้พี่มีเงินทุนแล้วนะพี่ฟางหรงฉันหวังว่าพี่จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังน่ะ "
แล้วเธอก็เดินกลับเข้าห้องนอนก่อนจะไปนั่งเขียนถึงวิธีการบำรุงหน้าดินและการปลูกผักและอีกมากมายเกี่ยวกับการเพาะปลูกเพราะเธอจะมอบให้พ่อของเธอหลังจากกำแพงบ้านสร้างเสร็จแล้ว
รุ่งเช้าฟางหรงรู้สึกว่าวันนี้เขารู้สึกมีกำลังมากขึ้นและสายตาของเขาชัดเจนขึ้นกว่าเดิมก่อนจะเดินไปตัดน้ำจากแม่น้ำมาเติมจนเต็มทุกโอ่งก่อนจะบอกแม่ไปบ้านลี่
" สวัสดีครับคุณน้าลี่หมิน ลี่หยางรอผมนานแล้วเหรอครับผมขอโทษที่มาสายนะครับ "
" นายอย่าคิดมากเลยฉันกับพ่อเพิ่งกลับมาจากพาเ้าไป่ไป่กับเซ่อเซ่อไปเดินเล่นเอง"
" เข้าบ้านกันเถอะหนุ่มๆ ทุกคนน่าจะรอเราสามคนแล้วจะได้รีบเข้าป่าแล้วรีบกลับบ้านกัน "
ทุกคนในบ้านลี่ต่างครึกครื้นกันเป็อย่างมากเพราะอีกสองวันจะมีชาวบ้านมาสร้างกำแพงบ้านให้และวันพรุ่งนี้ก็เป็วันหยุดของทุกคน
เมื่อตรวจเช็คข้าวของเสร็จแล้วลี่ิ่ก็มอบหน้าไม้ให้กับฟางหรงตอนแรกเขาไม่เต็มใจที่จะรับแต่ลี่หมินบอกว่าหากไม่รับก็จะไม่ไปล่าสัตว์ด้วย
" หากนายไม่รับพวกฉันก็จะไม่เข้าป่าไปล่าสัตว์แล้วนะแล้วคงไม่รบกวนนายอีกแล้ว "
" เออครับ ขอบคุณมากครับผมจะรักษามันไว้อย่างดีเลยครับ "
แล้วทุกคนก็มุ่งหน้าไปยังูเาด้านซ้ายทันทียังไงวันนี้พวกเขาต้องล่าสัตว์ป่ากลับบ้านให้ได้เพื่อเป็เสบียงและนำไปขาย
ก่อนที่ฟางหรงจะออกจากบ้านลี่เซียนได้เรียกชายหนุ่มให้รอแปปนึงก่อนจะอวยพรให้เขาพบเจอแต่โชคดี
" เดี๋ยวก่อนคะพี่ฟางหรง วันนี้หนูขอให้พี่โชคดีนะคะ ขอให้พี่เจอสมุนไพรดีๆเยอะๆ จะได้มีเงินเยอะๆ "
" ขอบคุณมากครับ แค่น้องอวยพรให้พี่ก็ขอบใจมากแล้ว "
" น้องเคยอ่านในหนังสือสมุนไพรหากเราเจอผีเสื้อที่สวยๆให้เราเดินตามไปแล้วเราจะเจอสมุนไพร หากพี่ชายเจอก็ลองเดินตามดูนะคะ "
" ได้ครับ หากพี่เจอผีเสื้อพี่จะลองเดินตามผีเสื้ออย่างที่น้องบอกดูนะครับ"
" ดูแลตัวเองด้วยนะคะ ขอให้โชคดีน้า "
ฟางหรูก็ขอตัวเดินไปหาลี่หยางที่ยินตาเขียวรอเขาอยู่ก่อนจะทำหน้าเฉยๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" นายห้ามคิดอะไรไม่ดีกับน้องสาวของฉันรู้ไหมน้องสาวฉันเพิ่งจะสิบปีเองเธอยังเด็กอยู่ "
" จะบ้าเหรอ ฉันไม่มีทางคิดไม่ดีกับลี่เซียนแน่นอน "
แต่ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกแปลกๆเวลาเจอน้องสาวของนายเท่านั้นเองฟางหรงได้แต่แอบคิดในใจก่อนจะพากันเดินเข้าไปบนูเาด้านซ้ายของหมู่บ้านเมื่อทั้งสี่คนเข้าไปในป่าลึกฟางหรงได้เดินไปมาอยู่รอบๆก่อนจะยกมือให้ทุกคนหยุดก่อนจะเพ่งไปมองรอยเท้าที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะบอกให้ทุกคนระวังตัวเพราะเจอรอยเท้าของสัตว์
" ผมเจอรอยเท้าสัตว์ใหญ่ผมยังไม่แน่ใจว่าเป็รอยเท้าของหมีกับตัวอะไรอีกตัวผมขอให้ทุกคนระวังตัวและเตรียมหน้าไม้ในมือให้พร้อมครับ "
ทุกคนพยักหน้าเป็การเข้าใจก่อนจะค่อยๆเดินตามหลังของฟางหรงเข้าไปในป่าตามรอยเท้าของสัตว์ที่เห็นเดินเข้าไปได้สักพักพวกเขาได้ยินเสียงคำรามและเสียงกำลังต่อสู้กันอยู่ซึ่งอยู่ไม่ไกลมากนักก่อนจะตัดสินใจมองไปรอบๆก่อนจะบอกให้ทุกคนเดินไปอีกนิดแล้วปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่คนละต้นเพื่อเป็การกระจายความเสี่ยง
" เดี๋ยวเราสี่คนจะแยกกันตรงนี้นะครับให้ทุกคนหาต้นไม้ที่ใหญ่และแข็งแรงก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งรออยู่บนต้นไม้เมื่อเราเห็นว่าสัตว์ที่กำลังต่อสู้มาในบริเวณที่เราสามารถฆ่ามันได้ผมจะส่งสัญญาณให้ทุกคนทราบนะครับ"
ทั้งสี่คนก็รีบหาต้นไม้ที่เขาคิดว่ามันสามารถปกป้องเขาได้ก็รีบปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเลก่อนจะหาที่นั่งได้แล้วนั่งเงียบๆพร้อมกับถือหน้าไม้อยู่ในมือเมื่อพวกเขานั่งบนต้นไม้ที่สูงขึ้นทำให้เห็นหมีป่าตัวใหญ่กำลังต่อสู้
กับเสืออย่างดุเดือดและพวกมันทั้งสองตัวกำลังต่อสู้มายังบริเวณที่พวกเขาทั้งสี่คนอยู่ทำให้พวกเขากลั้นหายใจและค่อยๆ หายใจเบาๆเพราะกลัวว่าเสียงหายใจจะทำให้ทั้งสองตัวจะได้ยิน
จนเวลาผ่านไปพักใหญ่สัตว์ทั้งสองได้ต่อสู้กันจนแทบจะหมดแรงกันแล้วทำให้ฟางหรงส่งสัญญาณด้วยการะโแล้วลงมือยิงหน้าไม้อย่างรวดเร็ว" ลงมือ "หน้าไม้จากทั้งสี่คนต่างยิงกระหน่ำไปยังสัตว์ทั้งสองตัวอย่างรวดเร็วโดนบ้างไม่โดนบ้าง
เนื่องจากมันทั้งสองตัวได้ต่อสู้กันมาก่อนหน้านี้ทำให้าเ็หนักอยู่แล้วพอมาเจอหน้าไม้ยิงใส่อีกทำให้ทั้งสองตัวตายไปพร้อมกันเมื่อทุกคนนั่งดูบนต้นไม้จนแน่ใจว่ามันตายแล้วก็ค่อยๆ ปีนลงมาด้านล่าง
" นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้ฉันเกือบลืมหายใจอยู่บนต้นไม้แล้ว "
ลี่หยางเดินมาใกล้ๆฟางหรงก่อนจะพูดถึงสิ่งที่เขาได้เจอมาก่อนหน้านี้ลี่หมินได้แต่ส่ายหน้ากับท่าทีของลูกชายตัวเองแต่เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกับลูกของเขาเช่นกัน
228
