ระหว่างที่ร้านยังก่อสร้างอยู่ กอนก็หลอมยาฟื้นฟูาแและยาฟื้นฟูพลังธาตุิญญา ระดับต่ำ กลาง และสูงเอาไว้อย่างละ 3000 1500 500 ขวดตามลำดับ แถมยังมียาฟื้นฟูความเหนื่อยล้าอีก 5000 ขวดซึ่งเป็ยาที่พวกทหารและอาชีพที่ต้องใช้แรงงาน้าเป็อย่างมาก เขาได้สอนให้เบรนและมีนาควบคุมพลังธาตุเพื่อใช้งานกับวงเวทหลอมยา และมาช่วยเขาทำการหลอมด้วย
หน้าที่ในการปรับปรุงร้านฟราเซียเป็คนจัดการเองทั้งหมด จะเรียกว่าปรับปรุงก็ไม่ถูก ให้เรียกว่าการสร้างร้านใหม่จะเหมาะสมกว่า แต่กว่าจะได้แบบที่ลงตัวก็ใช้เวลาเป็อาทิตย์
พวกช่างมือสำหรับก่อสร้าง ฟราเซียก็เป็คนหามาเองทั้งหมด และส่วนมากก็เป็ช่างสาว (กล้าม) สวยซึ่งเป็กลุ่มเพื่อนของเธอ ค่าจ้างตลอดโครงการเฉพาะแค่ช่างก็หมดไป20เหรียญทอง แรงงานทั้งหมดอีก10เหรียญทอง
วัสดุสำหรับก่อสร้างส่วนมากจะเป็ ไม้และหิน แต่ก็มีบางส่วนที่ใช้เหล็กและเธอก็เป็คนจัดการสร้างแผ่นเหล็กเองกับมือเพื่อเป็การลดค่าใช้จ่าย
โครงสร้างของร้านจะคล้ายกับโดนัดแต่เป็สี่เหลี่ยมแทน แถมหลังคาชั้นบนสุดจะทำจากผลึกใสเพื่อให้แสงส่องลงชั้นหนึ่งมาได้โดยที่ชั้นสองจะไม่สร้างพื้นบริเวณกลางร้าน เป็การกระจานแสงลงมาทุกชั้นได้ทั่วถึงกัน
การถ่ายเทอากาศก็ทำให้มันโปร่งโล่งสบายเพราะชั้นสองเกือบ40%เป็ระเบียงทั้งหมดแต่ที่เหลือก็ยังมีผนังอยู่บ้าง และจะจัดสวนดอกไม้รวมถึงสระน้ำไว้หลังร้านให้ลูกค้าได้นั่งผ่อนคลายจิตใจ
อันที่จริงคนเสนอเื่สวนดอกไม้เป็ฟราซีย ทำให้กอนมองเห็นโอกาสเปลี่ยนชั้นสองให้กลายเป็ร้านอาหารและบาร์เครื่องดื่มสมุนไพร มีทั้งเครื่องดื่มเพื่อความงามของเหล่าสตรีและความปึ๋งปั๋งสำหรับเหล่าบุรุษ รวมถึงเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ แม้แต่อาหารก็มีเมนูสมุนไพรเช่นกัน แต่ก่อนหน้านั้นกอนจะต้องหาพ่อครัวแม่ครัวรวมถึงเด็กเสิร์ฟให้ได้ซะก่อน
ด้วยความรู้เื่สมุนไพรจากทั้งสองชาติรวมถึงสูตรอาหารต่างๆ เขามั่นใจว่าร้านของเขาต้องขายดีแน่นอน ชั้นล่างจะแบ่งเป็ร้านขายยาของเบรนและร้านขายยุทธภัณฑ์กับอาวุธของฟราเซีย ชั้นสองเป็ร้านอาหารและเครื่องดื่มสมุนไพรของกอนและชั้นสามาเป็ที่พักอาศัย
ั้แ่วันนั้นฟราเซียยังจำที่กอนพูดไว้ั้แ่วันที่มาซื้อของกับเธอได้ขึ้นใจ เพราะไม่ว่าเธอจะทำอย่างไรเปลวไฟสำหรับใช้หลอมเหล็กดำก็ไม่มีความร้อนพอที่จะทำให้มันบริสุทธิ์กว่านี้เลย ทำให้เหล็กดำที่ตีออกมามีความเหนียวและความแข็งแรงไม่ถึงเกณฑ์ที่หวังเอาไว้สักที
่นี้พวกเขาก็อาศัยกันอยู่ในกระท่อมดินที่กอนสร้าง ระหว่างที่กอนสร้างกระท่อมดินก็ทำให้ฟราเซียต้องแตกตื่น เพราะกอนสามารถสร้างกระท่อมได้ละเอียดและประณีตโดยการใช้พลังไม่กี่ครั้ง และพลังธาตุิญญาของกอนเองก็อยู่แค่ระดับิญญาธาตุ แต่ก็สามารถทำได้ถึงขนาดนี้ แสดงว่ากอนต้องมีความสามารถในการควบคุมจัดการพลังได้เป็อย่างดี
ระหว่างนี้เองกอนก็ตระเวนไปทั่วเมืองเพื่อหาพ่อครัวแม่ครัวมาประจำร้านของเขา แม้จะเดินหาหลายต่อหลายวันก็ยังไม่มีใครรับงานเสียที แต่แล้วโชคชะตาก็ทำให้เขาเจอเหตุการณ์บางอย่าง
หญิงสาวคนหนึ่งถูกโยนออกมาจากหลังร้านขณะที่เขากำลังเดินผ่านแถวนั้นพอดี หน้าตาของเธอก็จัดว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ใช้ได้ ผมของเธอสั้นประบ่าและมีสีน้ำตาลเข้ม ดูจากเสื้อผ้าหากไม่เป็แม่ครัวไม่ก็ลูกมือ
“อะไรกันคะหัวหน้า ทำไมถึงทำแบบนี้กับฉันละคะ” เธอเงยหน้าถามหัวหน้าของเธอ
“ยังมาถามอีก ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเอาความคิดของตัวเองมาปรับปรุงเมนูของร้าน” ชายผู้ที่เป็หัวหน้าเธอตะคอกด้วยความโมโห
“ตะ แต่ ลูกค้าก็ชอบมันนี่คะ คนอื่นๆ ก็ชมว่ามันอร่อย” เธอแก้ตัวกับเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่พอใจเอามากๆ
“นี่มันครัวของฉัน มันเป็อาหารสูตรดั้งเดิม ร้านเราขายอาหารสูตรดั้งเดิม ฉันไม่ยอมให้ใครก็ตามมาเปลี่ยนแปลงรสชาติั้แ่รุ่นปู่ทวดย่าทวดของฉันหรอกนะ” เขาพูดออกมาอย่างหัวเสีย ทำให้ดูเหมือนว่าเขาเป็คนที่ยึดมั่นแต่ความคิดของตัวเองเท่านั้น
แต่อันที่จริงเขากลัวว่าเธอจะมีชื่อเสียงล้ำหน้าเขา อาหารที่เขาทำอยู่ทุกวันที่จริงมันก็ถูกปรับแต่งมาจากรุ่นสู่รุ่นให้เหมาะกับยุคสมัย แต่เขากลับอ้างความดั้งเดิมและทำท่าทีไม่พอใจเพื่อไล่ให้เธออกไป
เหตุที่เขาไม่สามารถไล่เธอออกไปโต้งๆ เพราะร้านแห่งนี้ไม่ได้เป็ของเขาแค่คนเดียวแต่เป็ของคนทั้งตระกูล และสายตระกูลของเขาก็็ฌฌเป็พ่อครัวแม่ครัวซะส่วนใหญ่
หากวันไหนที่เธอมีชื่อเสียงพร้อมกับอาหารของเธอ ตระกูลหลักที่บริหารคงต้องปลดเขาออกเป็แน่ เนื่องจากการบริหารของตระกูลหลักจะทำทุกอย่างเพื่อกำไรเท่านั้น เขาอ้างเื่เอกลักษณ์ของอาหารตระกูลของเขาต่อพวกบริหารเพื่อปลดเธอออกไม่ให้มาเป็เสี้ยนหนามภานหลัง
“ตอนนี้ทางคณะบริหารก็สั่งปลดเธอเรียบร้อยแล้ว” เขาบอกเธอพลางโยนเงินถุงหนึ่งไปให้แล้วหันหลังกลับเข้าไปในร้าน
เธอได้แต่เงียบ น้ำตาของเธอค่อยๆ หยดลงบนพื้น กอนเองก็ยังคงมองเธอยู่ไกลๆ ทว่าในที่สุดเธอก็ตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเอาผ้ากันเปื้อนของร้านโยนลงไปในถังขยะก่อนจะวิ่งออกไป
กอนแอบตามหลังเธอไปเรื่อยๆ เธอได้แวะซื้อของตามทางตลอดของทั้งหมดดูเหมือนจะเป็วัตถุดิบทำอาหาร เขาจึงตามเธอไปเรื่อยๆ จนถึงบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง มันอยู่ข้างๆ แม่น้ำแถมบริเวณนี้ก็มีบ้านเรือนน้อยมากๆ
กอนผนึกลมปราณเพื่อเพิ่มประสาทััการรับรู้ทั้งหมด เมื่อเธอเข้าไปในบ้าน เสียงเด็กเล็กๆ สองคนก็เรียกชื่อเธออย่างดีใจ ราวกับว่าเธอเป็แม่ที่ออกไปทำงานแล้วพึ่งกลับบ้านมา
“พี่เธียยยยย” เธอเอาของทั้งหมดวางลงบนโต๊ะก่อนจะเข้ามาลูบหัวเด็กทั้งสองคน
“เชอรรีน รูน วันนี้ทำอะไรบ้าง”
“หนูอ่านหนังสือของพี่ทั้งวันเลยค่ะ”
“ผมฝึกควบคุมดินกับน้ำทั้งวันเลยครับ” เชอรรีนและรูน ตอบกลับในทันทีเสียงของทั้งสองดูร่างเริงมาก
เมื่อได้ฟังคำตอบเช่นนี้ถึงกับทำให้เธอเกือบร้องไห้ ตอนนี้เธอถูกไล่ออกจางาน เธอครุ่นคิดตลอดเวลาที่เดินกลับบ้าน ทุกวันนี้เงินเดือนของเธอแค่พอเลี้ยงดูเด็กสองคนนี้กับตัวเธอเท่านั้น เสื้อผ้าชุดใหม่และของใช้ต่างๆ นานๆ ทีเธอถึงจะซื้อมา
แล้วตอนนี้เธอจะไปหาเงินที่ไหนมาเลี้ยงตัวเองและน้อง เงินติดตัวทั้งหมดที่มีตอนนี้มีอยู่แค่100เหรียญเงินรวมที่ได้มาเมื่อครู่อีก60เหรียญเงิน ความจริงเธอต้องได้120ต่างหาก หากโวยวายเธอก็อาจจะไม่ได้เงินเลยจึงต้องจำใจรับมา
เงินแค่นี้มันอยู่ได้แค่เกือบๆ สองอาทิตย์เท่านั้นหากเธอใช้อย่างประหยัด อีกทั้งสามสี่วันนี้ต้องจ่ายค่าเช่าบ้านอีก100เหรียญเงิน ถ้าเธอทำตามคำสั่งมันก็คงไม่มีเื่แบบนี้เกิดขึ้น แถมตัวเธอเองก็ควบคุมธาตุไม่ได้เชี่ยวชาญมากนัก อย่างดีที่สุดก็แค่ควบคุมน้ำใส่ถังเก็บน้ำก็เท่านั้น แล้วความสามารถแค่นี้จะไปหางานที่ไหนทำได้
น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทำให้เด็กน้อยทั้งสองเงียบลงและร้องไห้ตามเธอ
“โอ๋ๆ ๆ ๆ ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่แสบตาเท่านั้นเอง” เธอปลอบเด็กน้อยทั้งสองแล้วทำอาหารให้พวกเขากิน มันเป็ซุปผักและขนมปังทาเนยย่างไฟอ่อนๆ เมื่อเด็กๆ กินอาหารเสร็จ เธอก็บอกให้ทั้งคู่ไปอาบน้ำแล้วเข้านอน
เธียยังคงนอนคิดเื่งานอยู่ เธอไม่เสียใจเลยที่พาทั้งสองมาด้วย แม้ว่ามันจะทำให้เธอลำบากขึ้นก็ตาม อันที่จริงทั้งสามคนคือเด็กกำพร้าจากบ้านเลี้ยงเด็กโทรน แต่เพราะหัวหน้าตระกูลโทรนโดนข้อหาเข้าร่วมกับกองทัพฏ ทั้งตระกูลจึงถูกไล่ล่า บ้านเด็กพร้าก็ถูกปิดลง เด็กแต่ละคนต่างแยกย้ายไปกันคนละที่ ตอนนั้นเด็กน้อยสองคนนี้มีอายุแค่ห้าขวบ เธอไม่อาจทิ้งพวกเขาได้ จึงพามาอยู่ด้วยกัน
แรกๆ เธอคอยแอบขโมยอาหารจากร้านต่างๆ ไปเรื่อยๆ ไม่ซ้ำร้าน เพื่อเอามากินประทังชีวิตไปวันๆ จนเธอได้เจอกับลุงเ้าของฟาร์มคนหนึ่ง ขณะที่เธอกำลังจะไปขโมยไก่ของเขา และเธอก็ถูกจับทางการ แต่เมื่อลุงเ้าของฟาร์ม รู้ว่าเธอทำไปเพราะเด็กทั้งสองคนหิว เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร และยังจ้างเธอให้เลี้ยงดูไก่พวกนี้แทนเขา แล้วยังอนุญาตให้พวกเธอนอนในโรงนาอีกด้วย
5K
