ห๊ะ!!! ฉันเป็นเจ้าหญิง

"ตึกๆ"เสียงฝีเท้าทหารนายหนึ่งที่ได้ยิงลูกธนูได้รีบเข้าไปขอประทาษโทษเจ้าชาย โอลิเวอร์ และอลิส ต่อการการกระทำที่ไม่ได้คาดคิดและไตร่ตรองในการลาดตระเวนให้ดีว่าได้มีชาวบ้านอาศัยอยู่บริเวณนี่ เข้ามาในป่า "พระองค์ทรงอภัยให้ข้าน้อยด้วยพะยะค่ะ ข้าน้อยสมควรตาย""เอาเถอะด้วยการกระทำของเจ้าข้าคงตัดสินใจไม่ได้""ข้าควรให้หญิงงามท่านนี่เป็นคนตัดสินใจมากกว่า" "....""อ่าาาา" "ฉันนนน" "ไม่เป็นไรหรอกข้าให้อภัย" "เอาล่ะถ้าเจ้าให้อภัยแกทหารของข้าแล้ว ข้าขอไปส่งเจ้าได้หรือไม่" "ห๊าาาาา ไม่เป็นไรหรอก ข้ากลับเองได้""ข้าขอไปส่งเจ้าเพราะกลัวเจ้ามีอันตรายนะ ถ้ามีลูกธนูมาอีกข้าคงช่วยเจ้าอีกไม่ได้นะ""อ๊าาา -////- ก็ได้" อลิสตอบตกลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ข้ายังไม่รู้จักนามของเจ้าเลย?" "ข้าชื่ออลิสเซียเป็นชาวบ้านแถวนี่นะ" "หมู่บ้านแถวนี่มีหญิงงามอย่างเจ้าด้วยหรอ?" -////- อลิสหน้าแดงทันทีโอลิเวอร์ก็ได้ประคองตัวอลิสขึ้นม้าตัวเดียวกันโอลิเวอร์ก็ได้โอบประคองอลิสไว้เพื่อจะจับเชือกม้าเพื่อไปส่งอลิสที่กระท่อม"เออ...พอใกล้ๆเจ้าแบบนี่แล้วตัวเจ้าหอมเหมือนดอก Gladiolus เลยนะ""สาา... เสียมาทยาท!!!""ผู้ชายบ้าอะไรเนี้ย"อลิสพึมพำออกไปโดยไม่รู้ตัว"ฮ่า ฮ่า-" โอลิเวอร์ยิ้มหัวเราะชอบใจ"หัวเราะอะไรของนายกัน ข้าโกรธล่ะนะ""ขา ข้าาาขออภัยเจ้าด้วยข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำเจ้าโกรธ""แต่หน้าตาเจ้าตอนโกรธก็น่ารักดีนะ""นี่เจ้า!!!""ฮ่าาา"อลิสเขินหน้าแดงทันทีได้แต่นั่งก้มหน้าไปด้วยความเขินอายเมื่อถึงกระท่อมกลางป่าของอลิส อลิสได้ยินเสียงสาวใช้ "องค์หญิงเพคะ!" และสาวใช้ก็ได้ตรงดิ่งไปหาอลิสเซียด้วยความเป็นห่วงที่ได้พบว่าเจ้าหญิงอลิสเซียได้มากับชายแปลกหน้า"ห๊ะ!""นางเรียกเจ้าว่า องค์หญิง!"โอลิเวอร์ดูเหมือนจะประหลาดใจในสิ่งที่สาวใช้ผู้นั้นเรียกอลิสเซีย"นี่เจ้า..เป็นใครกันแน่""อ่อ" "ฉันชอบเล่นเป็นเจ้าหญิง องค์หญิงไรแบบเนี้ยยยยท่านอย่าใส่ใจไปเลย""ใช่ไหมค่ะ ท่านพี่"อลิสพร้อมกับทรงสายตาดูมีเลศนัยให้กับสาวใช้เหมือนบอกเป็นนัยๆว่าให้ตามน้ำไปก่อน"ห๊าาา หม่อมฉัน ท่าา...พี่""ใช่ก็ท่านพี่ไง?""อ่ออ คะ ค่าาา" สาวใช้แสดงสีหน้ามึนงงกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นโดยเรียงไม่ได้"ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้ากลับไปได้แล้วล่ะ" บอกปัดให้โอลิเวอร์รีบกลับไป"ข้าหวังว่าสักวันเราจะได้พบกันอีกนะอลิสเซีย" อลิสยิ้มให้กับสีหน้าท่าทางที่ดูอบอุ่นของโอลิเวอร์ -////- พร้อมกับโอลิเวอร์เดินทางจากไป"เราต้องได้เจอกันอีกอยู่แล้วล่ะ" อลิสพึมพำกับตัวเอง"องค์หญิงเพคะทรงออกไปไหนมาเพคะทำไหมถึงกลับมากับชายที่ไหนก็ไม่รู้ ชายผู้นั้นทำอันตรายองค์หญิงไหมเพคะ ดูจะไม่ใช่คนแถวนี่ด้วยนะเพคะดีนะคะที่พระองค์ทรงปลอดภัยไม่อย่างงั้นหม่อมฉันต้องอยู่ไม่เป็นสุขแน่ๆเพคะทรงอย่าไปไหนลำพังอีกนะเพคะหม่อมฉันขอล่ะนะเพคะแล้วทำไหมถึงต้องเรียกข้าว่าท่านพี่ล่ะเพคะ" สาวใช้ถามด้วยสีหน้ากระวนกระวายอยู่ไม่สุขด้วยความที่เป็นห่วงเจ้าหญิงอลิสเซีย"อ่าาาา" "ไม่ให้ฉันพูดบางเลยแฮะ""จ้า...จ้าาาาฉันปลอดภัยแล้วไม่มีอะไรหรอกที่เรียกพี่แค่ไม่อยากให้เค้ารู้ว่าฉันคือเจ้าหญิงไงและฉันจะไม่ไปไหนแล้วชายผู้นั้นไม่ได้ทำอันตรายอะไรให้ฉันหรอกสบายใจได้...พอใจยังฉันเหนื่อยแล้วขอตัวไปอาบน้ำล่ะ" อลิสตอบด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าแบบสุดๆพอตะวันลับขอบฟ้ายามราตรี อลิสได้แต่เดินวนไปวนมารอบห้องครุ่นคิดกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ว่าทำไหมอลิสถึีงได้เจอกับเจ้าชายโอลิเวอร์เพราะความจริงแล้วในเนื้อเรื่องของนิยายนั้นอลิสเซียจะยังไม่ได้เจอเจ้าชายโอลิเวอร์ "แปลกจังแฮะสองตัวละครนี่มันจะต้องไปเจอกันตอนที่เจ้าหญิงอลิสเซียเข้าวังไปแล้วไม่ใช่หรอสงสัยจังแฮะว่ามันเกิดอไรขึ้น" อลิสได้แต่ครุ่นคิดไปมาตลอดทั้งคืนแต่ก็ไม่ได้คำตอบที่นางต้องการ............จนเวลาร่วงโรยผ่านไปก็ได้มาถึงรุ่งเช้าที่เจ้าหญิงอลิสเซียจะต้องเดินทางเข้าวังเช้าวันนั้นมีเหล่าทหารองครักษ์พร้อมเหล่าทหารม้ารถม้ามากมายเพื่อมารับตัวเจ้าหญิงอลิสเซียเข้าวัง"เช้านี่สินะที่ฉันจะต้องเข้าวัง!"*********
สวัสดีครับ

ฝากติดตามผลงานด้วยนะครับชอบไม่ชอบยังไงฝากเม้นกันด้วยนะจได้พัฒนาต่อไปล่ะจะปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้นๆๆไปครับฝากด้วยนะครับ ขอบคุณครับ รออ่านบทที่ 5 ด้วยนะครับ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่4 : ยินดีที่ได้พบ

นิยายแนะนำ

ห๊ะ!!! ฉันเป็นเจ้าหญิง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่4 : ยินดีที่ได้พบ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้